Lief dagboek, vandaag heb ik geleerd dat ‘cáma’ het Spaanse woord voor ‘bed’ is, niet voor ‘kamer’. Ik wil echt alleen maar zeggen dat ik 12 mensen in m’n hostelkamer heb, maar het feit dat Maria en m’n klas maar blijven lachen, doet me realiseren dat ik misschien een woord verkeerd gebruik. Ach, zo leer ik het wel! Deze week heb ik mijn privélessen verruild voor groepslessen (4 uur per dag) en ik moet zeggen dat dit een stuk moeilijker leren is. Aan de ene kant kan ik veel meer ontspannen tijdens de les en hoef ik niet de volledige 4 uur in extreme concentratie te leven. Aan de andere kant merk ik dat de niveaus van de studenten onderling nogal wisselen en ik vaak overstemd word door de hogere niveaus. Ik denk ook dat men niet altijd beseft dat ik pas vorige week ben begonnen met Spaanse les. Ik versta vrijwel alles, ik begrijp wat er gezegd wordt, maar een zin formuleren duurt gewoon even voor me. Niet heel gek. Maar goed, de (meeste) klasgenoten zijn hartstikke aardig en leuk. De taalschool adverteert op haar website met het feit dat ze niet werkt met klaslokalen. In plaats daarvan spreken we altijd af in een café, een restaurantje, op de markt, op het strand of zelfs in een cenote. Zo gaaf! Ik heb natuurlijk nog weinig kunnen zien van Playa del Carmen, juist door de lesuren, maar nu gaan we dus met school naar het strand en naar een cenote deze week. Jeeej! In theorie is dat dus echt superleuk en leerzaam, maar in de praktijk vooral afleidend. Het strand is schitterend mooi, evenals de cenote. In de cenote zwemmen bovendien heel veel minivisjes en dat zijn diezelfde visjes als degenen die het eelt van je voeten weg knabbelen in een bak met water in de spa. Alleen hier in de cenote doen ze het gratis en voor niks en als er iets afleidend is, zijn het wel vissen die je voeten kietelen terwijl je wordt gevraagd Spaanse werkwoordvervoegingen op te dreunen. Niet heel productief dus, maar wel gezellig! Na de cenote pakken we een collectivo naar een strand dat Xpuhah heet. De collectivo’s hier zijn heel fijn te gebruiken: ze rijden overal tussen Cancun en Tulum en je kunt ze op elk willekeurig punt op de route aanhouden. Voor 20 pesos (= ongeveer 90 eurocent) ben je bij het strand en de busjes hebben airco en zijn comfortabel. Xpuhah is schitterend. Maar dan echt. Denk paradijsstrand met prachtig vlakke, lichtblauwe zee. Zucht. Oké, ik houd al op. Ik weet dat jullie vorige week nog in de sneeuw aan het wegkwijnen waren. En hey, ik heb echt wel aan jullie gedacht; toen ik het witte zand zag, dacht ik in eerste instantie ook dat het sneeuw was!
In het hostel is het nog steeds een grote gezellige boel, maar het groepje waarmee ik vorige week zo leuk omging, inclusief Kirsten, is inmiddels weer verderop of naar huis. Ik neem derhalve een welverdiende pauze van alle feestjes en verleidingen. Wel accepteer ik de uitnodiging van Maria om naar een optreden van haar man te gaan kijken in Puerto Morelos. Om 19.45 uur halen ze me op met de auto en samen met hun 2-jarige zoontje Hector rijden we een halfuur richting het noorden. Ik ben ontzettend gaar van de cenote en het strand die dag, maar vind het ook wel weer een kans om wat tijd met locals door te brengen. De band speelt funky covers en ik spreek de hele avond Spaans met iedereen, behalve met Hector die me met een zekere ergernis aan blijft staren, alsof ik net een ei heb gelegd op een plek waar dat niet mag. Al met al een heel leerzame avond dus zo! Ook is het op vrijdagavond tijd voor ladiesnight, wat inhoudt dat vrouwen gratis drinken van 17.00 – 20.00 uur in het ene hotel en als je dan de straat oversteekt naar het andere hotel, drink je nog eens gratis van 20.00 – 23.00 uur. Dat is toch bizar? Maar het is aan me uitgelegd; in Mexico heerst er nogal een machocultuur waarbij het gebruikelijk is dat de man alle drankjes betaalt. 1 drankje oké, maar ALLE drankjes vind ik wel overdreven. Daar ben ik toch wel weer een te nuchtere Hollandse voor. Maar goed, jaloerse mannen: zo’n ladiesnight is dus ook heel voordelig voor jullie! Om het einde van de week – en voor sommigen ook het einde van de taalcursus – te vieren, gaan we met de hele klas naar ladiesnight. Ook nodig ik de helft van de vrouwelijke bevolking van het hostel uit en uiteindelijk hebben we een heel leuk clubje bij elkaar. We eindigen de avond (heul laat) in een Argentijnse dansclub. Superleuk!
Op zondagmiddag ga ik met Trixx, een Duits meisje, naar Tulum waar we één nachtje zullen blijven en daarna de rust en stilte van Bacalar in het zuiden opzoeken. Zondag is echter een heel vreemde dag. Ten eerste poept er een vogel op m’n been, terwijl ik gewoon even lekker met Marije zit te bellen. Manmanman. Ten tweede is de wasserette, waar ik gisteren mijn was heb gebracht, gesloten op zondag: natuurlijk precies op de dag dat ik wegga. Dat meeeeeen je niet! Gelukkig weet ik iemand te regelen die mijn was maandag ophaalt en voor me bewaart tot ik weer terugben in Playa. Nou ja, ik moet een paar keer een onderbroekje in de gootsteen gaan wassen, maar ik heb wel een lekker lichte backpack nu! Verder is een jongen met wie ik hier in het hostel de afgelopen weken heb opgetrokken, vannacht beroofd op het strand. Het meisje met wie hij was, is in haar gezicht geschopt en ze zijn allebei hun portemonnee en telefoon kwijt. Iedereen in het hostel is super geschrokken. Het doet je echt weer even realiseren dat je niet in de Westerse wereld bent. Je kunt niet op het strand slapen wanneer je maar wilt en je moet altijd voorzichtig blijven. Ik denk dat het voor iedereen weer even een eye-opener is, want na een tijdje in zo’n leuke plaats als Playa, ga je je onwillekeurig gewoon op je gemak voelen. Wel heb ik me aangeleerd ’s nachts of ’s avonds niet meer de deur uit te gaan met waardevolle spullen. Als ik uitga, neem ik alleen wat cashgeld mee en verder niks. Ik voel me zo een stuk veiliger en aan je telefoon heb je toch niks in de club (heb al genoeg rare foto’s van mezelf). En je weet dat het ook kan gebeuren in Nederland, zelfs in de Veen, waar m’n telefoon vorig jaar nog gewoon uit m’n tas is gestolen. Het is even zwaar ellendig, maar ik ben blij dat ze er allebei ‘goed’ vanaf zijn gekomen. Ik ben zelf nu ook gelijk weer 5 stappen voorzichtiger, dus hopelijk blijft het mij bespaard.
Met een half lege backpack en een extra dosis alertheid, stappen Trixx en ik later die dag in een collectivo naar Tulum. We zitten met 15 personen, 5 backpacks en een piñata in het busje en het kost ons 45 pesos voor een uur rijden. Prima! In Tulum zijn we al een dagje geweest vorige week, maar omdat het zulk slecht weer was, besloten Trixx en ik nog terug te gaan. We hebben een lekker dagje op het strand en gaan de volgende dag naar de cenote waar we allebei heel graag naartoe wilden: Casa Tortuga. Schildpadden!!! Samen met een meisje van Trixx’ taalschool proberen we op maandagochtend in alle vroegte een collectivo aan te houden, maar ze zitten allemaal vol. Een taxi stopt en de chauffeur blaft uit het raam dat hij het voor hetzelfde geld doet als een collectivo: “100 pesos per person!” Ik weet niet waar het vuur ineens vandaan kwam, maar ik begin een keiharde onderhandeling met de chauffeur. Ik weet immers dondersgoed dat 100 pesos per persoon wellicht een taxiprijs is, maar zeker geen collectivoprijs. In (in mijn oren) perfect Spaans weet ik uiteindelijk voor elkaar te boxen dat we even later voor 20 pesos per persoon richting Casa Tortuga rijden. De chauffeur is heel vriendelijk. Ik merk dat hij onwillekeurig toch een soort onder de indruk is van mijn afdingen; hij had duidelijk niet verwacht dat dat blonde meisje én een woordje Spaans spreekt én de prijs van een collectivo weet. Ha! Op de terugweg van de cenote rekent de collectivo echter 25 pesos per persoon. Hahahaha, ik heb de taxichauffeur zelfs ONDER de collectivoprijs laten rijden. Sorry, maar van dit soort dingen word ik echt heel erg vrolijk.
Casa Tortuga is fantastisch! Geen schildpad te bekennen, maar het is een supergave ochtend! Onder begeleiding van een gids bezoeken Trixx, Alicia en ik 3 cenotes. De eerste twee zijn grotten, gevuld met stalactieten. We worden verplicht zwemvesten aan te doen en dobberen braaf achter de gids aan die ons over de oorsprong van cenotes vertelt. Heel interessant! Hij vertelt ook dat als je een stalactiet breekt, je de gevangenis in moet. Oké! Goed om te weten! Bij de tweede cenote mogen we het zwemvest uitdoen als we willen en naar beneden duiken (free diving). De gids duikt mee en schijnt met een zaklamp op grotten onder water op 16 meter diepte. Zo ver kom ik natuurlijk niet, maar het is wel heel indrukwekkend! De derde en laatste cenote is er één zoals ik ze ken: omringd door rotsen en gevuld met het meest heldere water ooit. We springen van de rotsen in het water (wat ik best spannend vind, omdat je de bodem kunt zien), zwemmen en doen een kleine onderwater-fotoshoot met de go-pro van Trixx. Na het bezoek aan de cenotes checken Trixx en ik uit bij ons hostel en pakken de ADO bus naar Bacalar, ongeveer 3 uur ten zuiden van Tulum. De bus is wat duurder, maar heel erg prima. Er zijn bovendien ook geen collectivo’s richting Bacalar, dus de ADO volstaat. Aangekomen bij ons hostel in Bacalar, het zusje van The Yak in Playa del Carmen, vallen onze monden open. Het meer waaraan het hostel ligt, is zo ontzettend mooi! Het staat bekend als ‘het meer met de 7 verschillende kleuren blauw’. Ik kan er nu 3 ontwaren, maar ik weet wel direct dat ik hier nog een extra nachtje bij wil boeken. Er valt een soort rust over ons heen. De akoestische covers die uit de speakers klinken, de luie stoelen die naar het meer gericht staan en de tranquillo sfeer die het hostel uitstraalt, bevallen me heel erg goed! Wat heerlijk even zeg!
En dan is het komend weekend alweer Kerst! Dat vind ik me toch zo lastig voor te stellen hier. Op zich is het goed dat ik er zo weinig besef van heb, anders mis ik mijn vrienden en familie des te erger. Nu zal het gewoon een dag net als alle anderen zijn. Of ja, ik ga wel naar een tropisch eiland toe voor Kerst: Holbox. Ik wil het óf met mijn familie vieren óf op een tropisch eiland. Dan maar een tropisch eiland dit jaar! Maar daarover later meer!
Wegiswen 