Bijna 4 maanden geleden teruggekomen uit Zuid-Afrika en sindsdien Nederland niet meer verlaten? Hoe heb ik dat ooit volgehouden?! Nee, dat is oprecht een grapje; het was eigenlijk heel makkelijk! Ik was er wel even klaar mee: leven uit een backpack, 10 mensen al dan niet snurkend op je kamer, je niet verstaanbaar kunnen maken in je eerste (en tweede) taal en niet de mensen om je heen hebben van wie je het meeste houdt. De zomer in Nederland doorbrengen was heerlijk en ik heb ineens een volwassen leven op poten gezet met een baan en een huis. Het is ongelofelijk.
Maar… een vakantie kan natuurlijk geen kwaad! Omdat niemand mee kon, heb ik maar gewoon een ticket geboekt naar Griekenland. Spaanstalige landen had ik dit jaar al genoeg gezien, dus ik wilde even wat anders. Dus het werd Griekenland, Santorini, om precies te zijn!
De maandag begint veel te vroeg, omdat ik voor de verandering een vlucht heb geboekt die op een onmogelijk uur vertrekt. Ik zou mezelf niet zijn als ik het niet een beetje ongemakkelijk of onhandig maak. Iedereen op Schiphol is in de vakantiestemming en ik ben eerlijk gezegd nog aan het bijkomen van een heftig weekend en wil gewoon even rust. De baby, de blèrende vrouw en een voltallige Griekse familie, met wie ik onder andere de Transavia vlucht deel, denken daar duidelijk anders over. Oké, ik pas me al aan. En onder het genot van een gezellig muziekje en een klef broodje, zet ik mijn avonturenblik op, terwijl ik door het raam op het wolkendek staar.
De eerste nachten breng ik door in een hostel, een van de weinige op het Griekse eiland. De eerste de beste persoon die ik zie, gebied ik mee te gaan naar de supermarkt en zo leer ik Luka kennen: een achttienjarige Amerikaan die op zoek is naar de zin van het leven en per toeval op Santorini beland is. Ik vind dat toch altijd wel knap, om op zo’n jonge leeftijd te reizen. Toen ik achttien was, wist ik wel dat ik dat wilde ooit, maar het zou nooit in me op zijn gekomen dat toen al te doen, alleen, in m’n eentje. Terug bij het hostel is het een gezellige boel, ondanks het feit dat het einde van het seizoen is. Alle reizigers hebben er inmiddels zo’n 3 maanden Europa op zitten en zijn nu aan het bijkomen van het vakantie vieren. Dat mag ik wel. De grootste attractie van Santorini is, naast de iconische wit met blauwe gebouwen, de zonsondergang. De truc is natuurlijk om hiervoor de beste plek te vinden en samen met twee Nieuw-Zeelandse jongens vind ik een super romantisch tafeltje op een terras. ‘Table for two?’ vraagt de ober. ‘No, three.’ Je ziet aan zijn gezicht dat hij dit antwoord niet verwacht had. Santorini staat namelijk bekend als dé bestemming voor huwelijksreizen en kleffe stelletjes, dus een tafel voor drie is redelijk uitzonderlijk. Ik geniet kostelijk van het te dure wijntje, de zonsondergang en mijn gezelschap. Je ontmoet vaak op je reis alleen maar Australiërs, dus twee kiwi’s is absoluut een keertje leuk.
Wat niet leuk is, is de nacht. 10 mensen op mijn kamer, een aangrenzende wc die naar riool riekt en een matras waarvan de veren precies de pijnprikkels in je rug weten te vinden. Hoe moe je dan ook bent, het is toch lastig de slaap te vatten. En ik besef me direct heel erg hoe volwassen (verwend) ik ben geworden sinds de laatste keer dat ik in een hostel sliep. Mijn eigen huisje geeft me zoveel privacy en rust, dat ik me ineens erger aan hetgeen ik 10 maanden lang zo normaal vond. Gekkigheid. Ik besluit dan ook hierna een hotel te boeken om toch eens echt een beetje vakantie te kunnen vieren. Maar eerst maak ik de dag erna nog een mooie hike van de hoofdstad Fira naar Oia (spreekt uit als I-A, alsof het een stomme ‘o’ heeft). Dit duurt zo’n 3 uur en is hartstikke mooi en goed te doen. Het landschap gaat van wit met blauw over in vulkanisch gebergte en weer terug naar wit met blauw. In Oia is de zonsondergang klaarblijkelijk het aller-allermooist ter wereld, dus ook hier is het weer goed zoeken naar het perfecte plekje. En het perfecte plaatje. Dé foto van Griekenland maak je namelijk hier. Afgetekend tegen een goudgele horizon, de witte huisjes en blauwe koepeltjes, ziet natuurlijk iedereen er mooi, gebruind en romantisch uit. Voor dit spontane kiekje dien je echter wel in de rij te staan. Mijn hike gezelschap sluit zich achteraan aan en we kijken toe hoe drie meisjes zonder blikken of blozen een hele fotoshoot met elkaar bewerkstelligen, terwijl de rij groeit en groeit. Ik vind het zowel fascinerend als ergerlijk hoe mensen zo kortzichtig kunnen zijn. Gelukkig besluiten we daarop dé spot op te geven en door te lopen. Manmanman. De zon zakt deze avond toevallig niet in de zee, maar in een hardnekkig wolkendek, waardoor de oranje en rode stralen snel wegsterven en ons achterlaten in een donkere stad met een hele hoop toeristen. Na een hapje eten, vind ik het helemaal mooi geweest en ik sluit om 22.00 uur af. Tot 4.30 uur, wanneer mijn nachtrust abrupt wordt verstoord door twee Spanjaarden die een meezingavond op poten hebben gezet NAAST MIJN RAAM. Het wordt tijd om dit hostel te verlaten.
Uitgecheckt en wel, ga ik eerst nog mee op een boottour langs de twee nabij gelegen eilanden van Santorini. Een ervan is een vulkanisch eiland en vind ik na al die vulkanen in Centraal Amerika niet bijster interessant. De ander is… Tja, geen idee eigenlijk. Maar we zwemmen er in viezige, oranjekleurige hotsprings (26 graden water) en drinken er wijn. Daarna ga ik mijn hotel opzoeken aan de andere kant van het eiland. Als je dan alleen bent, in Griekenland, heb je natuurlijk ergens dat Mamma Mia gevoel wel; zo’n gebruinde, breed glimlachende hotelmedewerker die Spiros heet en je het ‘echte’ Griekenland wil laten zien op zijn scooter. In plaats daarvan krijg ik echter Artemis, een goedlachse man van middelbare leeftijd die nog zo’n 56% van zijn tanden heeft. Niet helemaal het idee, maar hij is wel heel verwelkomend. Aan deze kant van het eiland is zo goed als niks te doen. Het is zelfs een beetje troosteloos buiten het hotel en ik maak van de gelegenheid gebruik heel veel te slapen. Mijn poging om rustig bij het zwembad te liggen, wordt bemoeilijkt door een familie van 18 Indiërs. Jazeker, 18. Het zwembad zit er gelijk vol mee en als ik me niet zo zou ergeren, zou ik de muziek die ze hard hebben opgezet, leuk vinden.
Een dag later ga ik naar een ander hotel, dat ook deels een hostel is. Zowel bij Artemis als bij dit hotel krijg ik een kamer upgrade. Ik vermoed dat het een medelijden upgrade is, omdat ik alleen reis, maar hier in het nieuwste hotel hebben ze wel heel erg uitgepakt: een volledig appartement met 5 bedden, een keuken, een vide en een prominent balkon mag ik de komende 3 nachten bewonen. Helemaal goed joh. Na eerst natuurlijk even op elk bed te hebben gesprongen, vermaak ik me prima in de heerlijke zon die de perfecte warmte uitstraalt om in te blijven zitten en niet weg te schroeien. Ook vind ik een Bouquet boekje in de boekenkast en ik besluit dat dit wel toepasselijk is voor deze vakantie. Bovendien is het het enige boekje in het Engels dat er staat en Nederlandse boeken zijn er al helemaal niet. Sowieso heb ik weinig Nederlanders ontmoet en eerlijk gezegd, is dat helemaal niet zo vervelend! Er zijn wel heel veel Canadezen in mijn hostel en ik klets er gezellig op los in het Engels (en hier en daar een zinnetje Frans). Ook zijn er twee jongens uit Australië en tot mijn verbazing blijkt één van hen PRECIES dezelfde geboortedag als ik te hebben! Hoe kan dit?! Dus met mijn lang verloren tweelingbroer (met donker haar en bruine ogen) praat ik bij over onze gescheiden levens aan de andere kant van de wereld. En dan wordt er besloten een drankspelletje te spelen waarbij de verliezer een duik in het zwembad moet nemen. Wat. Echt. IJskoud. Is. Nu. Dus ik maak me uit de voeten en kijk lafjes vanaf mijn balkon toe hoe mensen in het water plonzen/worden geduwd. Terwijl ik dit typ. Met een aperitivo binnen handbereik. Je moet soms keuzes maken in het leven.
De dagen erna geniet ik vooral van de warmte, de rust in mijn gigantische appartement, het zwarte, vulkanische strand en een lounge die Tranquilo heet. Juist, de enige Spaanse bar op het eiland. Ik was heel erg toe aan een hangmat (zoals je dat soms hebt) en daar waren ze! Heerlijk. Het Bouquet boekje heb ik aan de kant gemieterd en ik heb lekker mensen gekeken. De avond voor mijn vertrek ontdek ik een grote supermarkt en bakkerij, eigenlijk 2 meter naast mijn neus. Ik heb natuurlijk de hele week gewoon in die halfgare minimarktjes met prijzen tot aan het plafond geshopt, dus ik kan weer trots zijn op mezelf. Een slechte voorbereiding is ook voorbereiding.
Maar het zit er weer op! Op maandag vlieg ik na een redelijk dubieuze busrit (waarvan ik me toch de voltallige drie kwartier afvroeg of de wielen wel vast zaten) weer naar huis. In het vliegtuig ontmoet ik nog een ontzettend aardig Nederlands stel en 3 uur later hebben we nummers uitgewisseld en geven we elkaar een afscheidsknuffel op Schiphol. Mooi toch? Al met al dus een leuke vakantie, maar ik ben er wel achter gekomen dat alleen op vakantie gaan, iets heel anders is dan alleen op reis gaan. En dat ik dit niet zomaar nog eens zou doen. Maar ja, ik ben wel weer lekker bruin. Ha.
Tot de volgende keer! Volgens mij komt er nog een weekendje Dublin aan binnenkort…
Wegiswen 