Ellende, Ecuador, Evenaar & Empanada

En… ze zijn LOS! Op 2 januari begint het grote Team WeJo-avontuur met als startpunt Ecuador en als eindpunt ??? Ik mag mijn huis een jaar onder verhuren, dus aan de periode valt niet te tornen, maar de invulling van dit jaar is volledig in onze handen. En die van Ome Cor(ona). Maar goed, we hebben als het goed is alles voorbereid – een paar weken geleden toch maar even richting Aken gereden om een booster te scoren. Geen idee wat er in Zuid-Amerika te halen valt als het erop aankomt, maar we hebben toch het risico maar niet genomen. Was overigens super eenvoudig daar in Aken en we hebben er gelijk maar een nachtje aan vast geplakt om nog even het niet-lockdown leven te ervaren. Als we vertrekken zijn we al een hele maand werkloos geweest, wat een leuk idee was, maar als er dan niets meer mag, wordt het wel echt aftellen geblazen. Jona is half december in een soort winterslaap gegleden en ik ben rond dezelfde tijd maar weer puzzels gaan maken en mezelf als een 80-jarige gaan gedragen. Dus het werd tijd om te gaan!

Reizen in Coronatijd brengt toch wel weer de nodige spanning met zich mee, voor mij dan. Naast het feit dat douanes me toch al de zenuwen geven, komt er nu nog een hele papierhandel bij kijken. Vaccinatiebewijzen, PCR-test, gezondheidschecks van Spanje (overstap) en Ecuador. Bladiebla. En dan natuurlijk nog het gebruikelijke bureaucratische geneuzel. Voor velen genoeg om het voor gezien te geven. Maar ja, waar een wil is, is een weg. En op dit moment is het alternatief voor ons werkloos én dakloos zijn, dus vamos!

Na het liefste afscheidscomité achter ons te hebben gelaten op Schiphol, komen we bij de Air Europa balie al tot stilstand, als we aangeven dat we de gezondheidsverklaring van Ecuador in Spanje wilden gaan invullen. Nee, dat moet nu al. Ja, ook nu we nog niet zijn ingecheckt en er dus informatie zal ontbreken op de verklaring. Maar hey, wij zijn de beroerdsten niet, dus even later mogen we doorlopen. Bij onze gate is het verrassend rustig: halfleeg vliegtuig, hoera! Wel is er een heel station opgezet met drie extra mensen die de hele Covid-voorwaarden en inreis-boekhandel controleren. Vier formulieren later horen we dat we toch niet mee kunnen op deze vlucht omdat we geen vervolgvlucht uít Ecuador hebben geboekt. Of we die nu even kunnen boeken (30 min voor vertrek). ‘No stress,’ zegt de persoon die ons net deze stressvolle informatie heeft gegeven. Manmanman. In Jona’s woorden: ‘hoe kunnen we dit hebben gemist? Ik ben niet dom en jij zoekt alles uit.’ Na 25 minuten scrollen zijn we er nog niet uit en we vragen of we dit misschien in Madrid mogen doen, waar we vier uur overstaptijd hebben. Even een belletje naar Madrid. Ja, dat kan wel, maar of we wel nog even de waiver willen tekenen dat ze hier niet aansprakelijk zijn en dat we écht iets boeken in Madrid. Ik weet niet wanneer Nederland zo Amerikaans is geworden, maar ben toch opgelucht als we als laatsten dan toch door de tunnel rennen richting het vliegtuig.

Een paar uur later en met behulp van Rik die ons allerlei opties heeft toegestuurd tijdens onze vlucht, zijn we de trotse eigenaren van een refundable ticket naar Miami op 29 januari. Altijd al gewild. Op Madrid airport is het een kille bende. Waarschijnlijk door Corona zijn de meeste eetgelegenheden gesloten, waardoor de La Place met saaie broodjes van 8 euro een soort monopolie geniet. Omdat we pas om 1.45 uur vliegen, hebben we geen idee of we nog iets van een kleffe vliegtuigmaaltijd gaan krijgen. Dat wil zeggen, als we mee mogen! Ik denk dat we er erg crimineel uitzien en/of op een zwarte lijst staan, want bij de gate is het opnieuw raak: komt u maar even hier staan. Wij gaan er meteen vanuit dat het gaat om die vlucht die we moesten boeken, maar die memo had gate B26 niet ontvangen. Wel moeten we de hele riedel opnieuw laten zien: vaccinatiebewijs, PCR, gezondheidscheck. Foutmelding, error. Nou vooruit, we mogen toch mee. Mogelijk is er wel nog een probleem met de bagage. Dat zeiden de Spaanse vrouwtjes niet tegen ons, maar ik heb precies genoeg DuoLingo gedaan om te weten dat maleta bagage betekent. Maar goed, we zitten (weer als laatsten). Reizen is echt leuk!

‘Is het uw eerste keer in Ecuador?’ vraagt de verveeld uitziende man bij de border control. We knikken. Stilte. En dan het geluid van stempels in onze paspoorten. Welkom in Ecuador. NOU JAAA! Niks geen gezeur, niks geen ticket voor onze doorreis (cancellen die handel!). En ja hoor, daar ligt onze tas ook nog! Het is ongelofelijk! De bus naar Quito die eens in het uur gaat is net weg, dus we besluiten een taxi te delen met de Oostenrijkse Sabrina die bij ons op de vlucht zat en naar hetzelfde hostel moet. Eindelijk zit het mee en mogen we gaan genieten! De taxichauffeur heeft haast en scheurt ons misselijkmakend over de hobbelige wegen naar de binnenstad. We kunnen nog niet inchecken, want het is 8 uur ‘s ochtends, maar het Secret Garden hostel ziet er supergezellig uit en heeft een prachtig dakterras. Ook kunnen we om 10 uur mee met de Free Walking tour, wat altijd een goed idee is. Onze gids Fernando maakt er echt een feest van met leuke anekdotes, een dansje in het museum, verschillende proeverijen van chocola, ijs en snoepjes met alcohol erin. We hebben ook echt een leuke groep en hoewel de tour maar liefst 4 uur duurt, is het echt genieten. Daarna eten we even snel bij een overdekte food market: een heel bord vol met lekkers voor 3 US dollar. Niet gek! In ons enthousiasme hebben we toegezegd ook mee te gaan naar Mitad del Mundo: het 00.00.00 graden punt van de aarde. Een must-see natuurlijk, hoewel het ook wel een hoog toeristisch gehalte heeft. Eenmaal in het busje onderweg naar de evenaar beseffen we dat we dit op zich niet allemaal hadden hoeven doen op dag 1. Lekker vroeg pieken en meegaan in de haast van andere reizigers die maar een week of 2 hebben: wat een rooky mistake. Maar ja, wel weer erg gezellig!

Mitad del Mundo kent twee onderdelen: het museum en het monument. Ze liggen zo’n 5 minuten rijden uit elkaar en het is me nog steeds niet duidelijk bij welk van de twee nu echt de evenaar is. Iedereen zegt iets anders en mijn gare hoofd is al in de war, dus ik neem het maar voor lief. Het museum is toeristisch, maar toch heel vermakelijk! De gids vertelt dat je op de 00.00.00 graden lijn met twee krachten te maken hebt die je uit balans kunnen brengen, maar die ook de perfecte balans tot stand kunnen brengen. We lopen met onze ogen dicht over de evenaar alsof het een evenwichtsbalk is en balanceren een ongekookt ei op een spijker. De wetenschapper in Jona is wakker geschud en hij stelt de gids sceptische vragen over de krachten op de lijn. Mij maakt dat niet uit, want het doet me denken aan Nemo en Nemo is leuk. Daarna worden we naar het monument gereden, wat 2 minuten voor onze aankomst gesloten blijkt te zijn. Top! Dan maar gewoon een paar kiekjes bij het hek, waarmee we onze eerste reisdag afsluiten.

Zodra we voet op Ecuadoraanse bodem hadden gezet, ontwaakte Jona volledig uit zijn winterslaap en is hij helemaal klaar voor het avontuur. Ik loop nog een beetje achter en moet nog flink aarden. Ook moeten we wennen aan de hoogte, want Quito is gelegen op 2800 meter. Maar wat is het hier heerlijk! Behalve mondkapjes en af en toe het laten zien van een vaccinatiebewijs merk je niks van Corona. Wel zo fijn. En lekker eten! Vanochtend hebben we de eerste empanada soldaat gemaakt en we hebben ons laten vertellen dat er andere tentjes zijn die ze op tafelgrootte maken. WOW. Dat moeten we zien natuurlijk. Want het avontuur is officieel begonnen! Woohoooo!

Hasta luego amigos!