Agenten, Acclimatisatie & Adembenemend

Hoera! We gaan naar Peru! Na alle teleurstelling over Chili van ons af te hebben geveegd, kijken we nu heel erg uit naar Peru. We horen alleen maar goeds over dit land, dus vamos! (P.s. op de dag dat we naar Peru gaan, krijgt Jona zijn Pase de Movilidad voor Chili binnen. Really?)

Bepakt en bezakt melden we ons (wij twee en Maya) keurig om 19.45 uur bij het kantoor van CIFA voor onze bus naar Peru. Bij aankomst worden we verwelkomd door twee schuldbewuste gezichten en een berichtje getypt in Google Translate, voor ons om te lezen. Je begrijpt het al: er is een probleem en onze soepele grensovergang ziet er in één klap alweer minder rooskleurig uit. Lang verhaal kort: de bus mag de grens nog niet over vanwege problemen/vergunningen/provincies/dingen. Blablabla, chocoladevla. Nu kunnen we ervoor kiezen alsnog deze bus te nemen en op eigen houtje de grens over te gaan óf wachten tot de bus weer normaal rijdt. Dat kan woensdag zijn, of volgende week. Hopen ze. Omdat we niet willen eindigen als de 40-jarige, mid-life crisis hippies die hier in 1998 in Montañita zijn blijven hangen, besluiten we de bus maar te nemen. De CIFA mensen voelen zich ontzettend schuldig en geven ons een heel schema van wat we kunnen verwachten en wat we moeten doen: de bus zet ons om 5.00 uur ‘s ochtends (bluh) af in Huaquillas en daar moeten we wachten in het CIFA kantoor tot de grens daadwerkelijk opengaat (om 8.00 uur). Dan kunnen we de grens oversteken en van daaruit een taxi nemen naar het volgende plaatsje in Peru, Tumbes, en dan daar vandaan een bus pakken naar Mancora. Right. Verder wijst het CIFA mannetje twee Colombiaanse backpackers aan die dezelfde tocht beogen. Zij hebben aangegeven ons wel te willen begeleiden, zodat we ons veiliger voelen. De Colombianen heten Samual en Felipe en zijn werkelijk heel aardige jongens. Ze zitten op hun gemak bij het bushokje te wachten en stellen ons gerust in het Spaans. Hun Engels is minimaal, maar het komt allemaal goed. Nou, oké dan. Wat kan er misgaan?

De bus die ons naar de grens brengt, is net als alle andere bussen in Ecuador beperkt comfortabel en dus vertrouwd. Met onze tassen op schoot geklemd, vallen we in slaap, om om 3.45 uur bruut wakker te worden gemaakt, want SURPRISE, WE ZIJN ER AL! Dat was niet de afspraak… Met onze brakke hoofden stappen we de bus uit, waar een stuk of tien man ‘TAXI!!!’ staat te schreeuwen. Ook zeggen ze volmondig dat de grenzen gewoon 24 uur open zijn, dus of we een TAXI!!! willen. Daar klopt natuurlijk geen hout van en we draaien ons vragend om naar onze Colombiaanse chaperons. Samuel en Felipe hebben echter tijdens de busrit een fles rum soldaat gemaakt en zijn absoluut niet in staat om licht op de zaak te werpen. Sterker nog, ze maken het alleen maar ingewikkelder met hun gebrabbel. Top! Ondertussen proberen de taxichauffeurs ons van alle kanten op te lichten, dus we besluiten maar gewoon te doen wat de CIFA mensen hadden gezegd: wachten in het kantoortje tot de grenzen opengaan om 8.00 uur. Dit kantoortje is een gorig hok met tl-verlichting en half verzakte stoelen. De wc is om de hoek en is precies zoals je zou verwachten van een grensplaats-wc: ranzig, geen wc-papier en met kakkerlakken. Maar hey, als je moet, dan moet je. Het kantoor wordt bewaakt door een Ecuadoraanse politieagent die ons gewichtig naar binnen begeleidt in z’n kogelvrije vest. Nog zo’n 10 andere gelukzoekers zitten in het kamertje en kijken ons chagrijnig aan. Geen van hen lijkt mijn hoopvolle blik van ‘we zitten in hetzelfde schuitje’ te kunnen waarderen. Gezellig! Manmanman. Van alle dingen die ik me had voorgenomen te doen op reis, was de nacht in een bushokje in een grensplaats doorbrengen er zeker geen één van.

Maar gelukkig, met de dageraad verdwijnt het naargeestige gevoel van de nacht en we stappen in een taxi naar de grens. De Colombianen zijn weer enigszins nuchter (en volgens mij nu echt heel brak). Ze kondigen aan dat ze hun papieren (?) vergeten waren in Montañita en dat ze moeten wachten op de bus van 9 uur die de desbetreffende papieren zou brengen. Of in ieder geval is dit wat ik van hun Spaans begreep op de vroege ochtend. Oké, nou ajuus hè, amigos! Het was gezellig. De taxichauffeur rijdt ons vol overgave naar de verkeerde grensovergang (exit Peru, entree Ecuador) en houdt zich volledig van de domme als hij zijn hand opsteekt voor zijn 3 dollar. Het wil ook toevallig zo zijn dat hij ons niet naar de juiste plek mag brengen omdat zijn taxi daar niet de juiste vergunningen voor heeft. Jaja. Voor 3 extra dollar stappen we schoorvoetend in een andere taxi en die brengt ons naar exit Ecuador, entree Peru. Daar treffen we een rij aan voor een hokje waar eerst onze vaccinaties worden bekeken. Dan mogen we verder naar de officiële douane, waar ze om onbekende redenen besluiten dat Jona 90 dagen in Peru mag blijven en ik 60. Oké joh. MAAR, WE ZIJN BINNEN! HOERA! De Colombianen hebben hun papieren weer op zak en waren wel direct naar de juiste locatie gebracht, dus zij hebben zich weer bij ons aangesloten. Nu nog de taxi naar Tumbes en van daaruit een bus en dan zijn we eindelijk klaar met deze tocht. De bus waar we uiteindelijk instappen naar Mancora is geen gewone bus, maar een soort collectivo met zo’n 8 personen inclusief wij. Onze backpacks worden op het dak gebonden (paniek alom) en zodra we onderweg zijn, draait één van de inzittenden zich naar ons om. Samuel en Felipe versimpelen de boodschap naar ons: ‘als de politie ons aanhoudt, moeten jullie zeggen dat we naar Cancas gaan’. De rest van de uitleg over dit verzoek gaat te ver voor mijn kennis van het Spaans. Cancas is blijkbaar een plaatsje in de buurt van Mancora, maar we hebben geen idee waarom we ‘daar naartoe gaan, als de politie het vraagt’. Maar goed, we zitten en de politie zal ons vast niet aanhouden.

20 minuten later worden we aangehouden door de politie. Alsof deze dag nog langer kon duren. De agenten kijken boos en keren het hele busje om. De man die voor ons zit, moet al zijn plastic tasjes leeghalen en de inhoud laten zien. Oh nee, zal je zien dat hij drugs heeft en we allemaal als medeplichtigen de bak in moeten. Wat een dramatische wending van onze reis zou dat zijn. Maar de agenten vinden niets van belang en vragen daarom maar om onze paspoorten. Stilzwijgend, maar collectief besluiten we dat het beter is als we geen Spaans spreken en gewoon maar lief glimlachen, vanachter ons dubbele mondkapje (want in Peru is één niet genoeg). Onze entreestempel naar Peru, die nog geen uur oud is, wordt grondig bekeken en één voor één krijgen we onze paspoorten terug. En dan mogen we weer verder rijden. Pff, dat was weer 5 jaar van m’n leven.

Hoera! We zijn er! Dag Samuel en Felipe, bedankt voor het lachen! Jullie waren oprecht heel aardig, maar we gaan nooit meer met jullie ergens naartoe want onze grenzen van gemak en veiligheid verschillen net iets te veel. Opgelucht checken we in bij ons hostel met zwembad in Mancora, dat precies genoeg luxe is om dit avontuur te compenseren, maar nog steeds maar 5 euro per nacht kost. Maya heeft nog energie over en neemt een paar uur later een bus naar Lima (hallo, nog 18 uur in de bus). Dit is echter wel écht een luxe bus met ligstoelen en zelfs een schermpje zoals in het vliegtuig. Voor de volgende dag boeken we ook zo’n bus, maar dan naar Chimbote, om vervolgens door te reizen naar Huaraz. Na 2 weken Galapagos en 5 dagen Montañita zijn we wel toe aan weer iets anders. Bovendien is Mancora erg heet en stoffig en komt de uitdrukking ‘vergane glorie’ wel in me op. Het zou eigenlijk een soort Montañita van Peru moeten zijn, met blijkbaar goede surf omstandigheden en gezellige straatjes, maar ik denk dat er de afgelopen 2 jaar nauwelijks toeristen zijn geweest. Met de dichte grens en het feit dat je 18 uur in de bus zit vanuit Lima om hier te komen, lijkt het me onwaarschijnlijk dat veel toeristen Mancora bezocht hebben. Maar goed, wij hebben er toch even geslapen, gezwommen en sushi gegeten, dus onze bijdrage is geleverd. Nu op naar de bergen!

De nachtbus van Mancora naar Chimbote is uiterst aangenaam en ik heb persoonlijk heerlijk geslapen, behalve dat het om een uur of 3 ‘s nachts even een soort broeikas is en ik uit m’n hemd zweet. Maar al met al prima en met uitstekende service (we krijgen zelfs een snackpakketje!). In Chimbote weten we ook wonder boven wonder een uur later al een bus naar Huaraz te boeken, ook al was hier online niets over te vinden. Hopelijk betekent dat dat het geluk nu met ons is! So far, so good.

Huaraz is leuk! Huaraz is druk, maar niet toeristisch. Er zijn markten, er zijn winkeltjes en bovendien, er zijn bergen! Overal om ons heen prijken de witte pieken van het Cordillera Blanca gebergte boven de stadsgrenzen uit en Jona is in een permanente staat van gelukzaligheid. Zijn echte liefdes! En nu is het acclimatiseren geblazen! Na 3 weken op zeeniveau te hebben doorgebracht, moeten we helaas weer opnieuw beginnen met wennen aan de hoogte. We willen natuurlijk geen herhaling van de Rucu Pichincha in Quito (waarbij ik niet zo lekker ging). Gelukkig zijn er hier allemaal daghikes die speciaal voor deze reden worden aangeraden. Zo bouwen we langzaam op voor we de echte hoogtes ingaan. Eén van de tochten die we namelijk heel graag willen doen, is de Santa Cruz Trek: een prachtige 4-daagse hike met hoogtes tot 4700 meter. Wel zo fijn als je dan niet omvalt.

Op de eerste volledige dag in Huaraz heb ik best een beetje een zwaar hoofd, want dit plaatsje ligt ook al op 3000 meter. We hangen dus een beetje rond in het stadje, eten de lokale empanadas en drinken liters thee van coca bladeren. Dit zou moeten helpen tegen de hoogte. Prima, kom maar door! Onze eerste hike vindt plaats in de regen en brengt ons naar het Wilcacocha meer op 3750 meter hoog. Gelukkig wordt het langzaam maar zeker droger en zodra we op onze bestemming komen, schijnt er zelfs een klein, waterig zonnetje. Het meer zelf is een beetje een anti-climax, want het heeft niks weg van de bergmeren die we elders op foto’s zagen, maar het is wel mooi en gezellig met allemaal eenden en de plaatselijke meerkoet-variant. En geen last van de hoogte! Door naar de volgende ronde!

Om bij Laguna Churup te komen, moeten we eerst met een collectivo naar het beginpunt. Het exemplaar waar wij bij instappen is zo gammel als maar kan zijn en de motor klinkt alsof hij het elk moment kan begeven. Alles piept en kraakt, de stoelen zitten los en later valt ook even de schuifdeur uit z’n scharnieren. Maar goed, we zijn er gekomen en ook weer teruggebracht. De hike is supermooi! Het is wederom niet zuiver droog, maar langzaam worden we toch getrakteerd op meer en meer uitzichten. Omdat we hier in het regenseizoen zijn, staat de rivier extra hoog en ik ben SUPER blij met mijn gortex wandelschoenen, want we lopen letterlijk door de waterval omhoog. Daar is het meer! Met op de achtergrond een besneeuwde bergtop! Jona is helemaal in de wolken! Zooo mooi! 4450 meter, check!

En dan waarschijnlijk de laatste hike voordat we aan de Santa Cruz trek beginnen: Laguna El Paron. Dit is geen lange hike, want we worden gewoon bij het meer afgezet met een busje. Daar vandaan hiken we naar een mirador vanwaar we een werkelijk schitterend uitzicht hebben op het meer… EN HEEL VEEL SNEEUWBERGEN! Het meer is kristal helderblauw en zo ontzettend mooi! Adembenemend! Wauwauwauw. Het is echt heerlijk weer voor de verandering dus alles zit mee! We hebben er wel 8 uur voor in een busje moeten zitten (4 uur heen, met tussenstop bij een ijskraam en 4 uur terug, met tussenstop voor een lunch), maar het was het dubbel en dwars waard! Dit meer was ook weer op 4200 meter en wederom geen last gehad, dus ik denk dat we klaar zijn voor Santa Cruz. Ik ben super benieuwd!