Verzamelen, Vliegen & Vakantie

Voor onze grootse terugreis naar Nederland liggen er nog wat logistieke beren op de weg; het wordt alles behalve handig, maar hey, het zou ook wel abrupt zijn als we pardoes vanaf de trail ineens thuis zijn. Laten we het ons vooral niet te makkelijk maken. Nu blijkt ook dat vluchten direct naar huis niet mega betaalbaar zijn, dus besluiten we na een hoop ge-skyscan van Las Vegas naar Cancun (Mexico) te vliegen, daar een weekje vakantie te houden om vervolgens een directe vlucht naar… België te nemen. Vanaf daar zien we wel weer. WAT EEN PLAN! Nu de uitvoering nog.

Voor onze huurauto leggen we het astronomische bedrag van $340 voor één dag neer, waardoor we op vrijdag huilend wegrijden uit South Lake Tahoe. Wat een rib uit ons lijf. Het Amerikaanse systeem van openbaar vervoer is echter zodanig afwezig, dat ze ons geen keus lieten. En voor een rit van 8 uur gaan we het er maar niet op gokken te liften. Bovendien hebben we nog mijn oude tas + onze spullen die niet mee mochten op de hike in pakketjes in Bishop liggen. Dat leek ooit een goed idee, maar nu is het een extra onderneming om alles daar nog weer te verzamelen. Dus daar rijden we dan, van Tahoe via Mammoth, langs de bergketens waar we letterlijk doorheen zijn gelopen, terug naar Bishop. De herbeleving van al die kilometers voelt bijna cathartisch aan. En ook een beetje stom.

Ondanks het feit dat we ook nog rekening moeten houden met de vreemde openingstijden van het postkantoor, komen we zonder al te veel gedoe aan en nemen we met een zucht van opluchting onze pakketjes in ontvangst. Toch prettig dat ze allemaal zijn aangekomen, want dat moet je ook maar afwachten. Daarna rijden we langs het hostel waar ik mijn backpack had achtergelaten. De eigenaar herkent me gelukkig nog, ook al ben ik er vrij zeker van dat hij geen moment nuchter was toen ik daar verbleef. Hij leidt me naar de garage, waar mijn backpack nog braaf staat te wachten. Ik word er weer aan herinnerd hoe log dit ding is en ben opnieuw zo blij met mijn beslissing te wisselen van backpack. Wat een verschil maakte dat!

Manmanman, wat hebben we ineens weer een hoop zooi. Ik moet zeggen dat het minimalistische van de trail wel één van mijn favoriete onderdelen was. Je gebruikt letterlijk alles wat in je tas zit, want elke gram die je niet gebruikt, moet je wel met je meedragen. Nu zijn wij nog niet eens de fervente ‘grammenjagers’, maar er zijn mensen die het handvat van hun tandenborstel afbreken en tandpasta los in een ziplock doen om ruimte en gewicht te besparen. Ja, echt. Dat gaat me wel te ver. Laat mij dan maar een ‘luxe poes’ zijn met m’n volledige tandenborstel, deodorant en opblaasbaar kussen. Als dat mij een koningin op de trail maakt, buig dan, gij onderdanen!

Zo’n 3,5 uur later komen we aan in Las Vegas. De plaatselijke Bever heeft alvast een bijzonder interessante 4th of July sale en Jona koopt ineens van alles en nog wat: als een kind in een snoepwinkel. Omdat we na onze verloren rib van de autohuur niet ook nog willen betalen voor een hotel, besluiten we een iOverlander aan de rand van Vegas te zoeken. Morgen moeten we de auto om 10.00 uur al inleveren, dus we willen ook niet te ver weg rijden. Het is echter nogal schaars met de iOverlander plekken, waardoor we genoegen moeten nemen met een grinderige inham vlak naast de grote weg. Verre van idyllisch en zo rotsachtig dat we ook niet onze tent neer kunnen zetten. Dat wordt dan maar slapen in de auto.

Mocht ik OOIT nog een keer tegen IEMAND zeggen dat we beter in de auto kunnen slapen, laat diegene me dan alsjeblieft een draai om m’n oren geven en een hotel boeken, want MANMANMAN! Wat een nacht. Waar zal ik beginnen met mijn tirade? Misschien bij het feit dat het een miljoen graden was, zo middenin de woestijn (iedereen is verbaasd), en dat het ook niet afkoelde ‘s nachts. Daardoor waren we noodgedwongen de ramen open te laten staan om het eventuele briesje dat onze auto aan zou doen, binnen te kunnen laten. Wat daardoor ook naar binnen kon, was het geluid van de weg naast ons. En de auto’s rijden hier niet zachtjes voorbij. Nee, lekker scheuren! VRRRROEM. En team WeJo is weer wakker. Ook krijg je met de auto’s die van de andere kant komen elke keer een straal licht in je bak, van heb ik jou daar. En dat zijn alleen nog maar externe factoren. Wat ik natuurlijk ook even was vergeten, is het feit dat ik net 600 km heb gehiked (Jona zelfs 800) en dat ik op zich al vier dagen last heb van kenkels. Een nachtje zittend slapen, kan ik ook om die reden sterk afraden.

Dus als een soort zombie-pinguin waggel ik de volgende dag met m’n hele hebben het houwen naar de vertrekhal van Las Vegas Airport. We hadden gehoopt dat we misschien onze tassen wel in een locker konden doen, zodat we nog een dagje Sin City in kunnen gaan. Maar omdat ze geen lockers hebben op het vliegveld en we geen zin hebben met drie tassen en een bear canister de stad in te gaan, besluiten we maar op het vliegveld te blijven tot onze vlucht vertrekt. 14 UUR LATER. Ik heb het al eerder gezegd: WAT EEN PLAN.

Op mijn favoriete website www.sleepinginairports.com lees ik dat Las Vegas Airport eigenlijk een heel fijn vliegveld is om tijd door te brengen. Er is veel ruimte, goede wifi en voor de echte fanatiekelingen staan er ook nog wat gokautomaten in de hal. Dus we zoeken een beschut plekje achter een pilaar, waar vloerbedekking ligt en we onze benen kunnen strekken en spenderen aldaar onze laatste dag in de VS. Zo vroeg ben ik nog nooit geweest voor m’n vlucht.

Om half 1 vliegen we met de zogenaamde ‘red eye’ vlucht via Minneapolis naar Cancun. Omdat we twee uur vooruit gaan in de tijd, worden we voor ons gevoel om 4.00 uur wakker gemaakt door de aankondiging dat we op onze eerste bestemming zijn gekomen. Hier is het dus 6.00 uur, wat betekent dat we nog 3 uur moeten zombieën tot we weer gaan vliegen. Voor degenen die de score bijhouden: dat is nacht 2 dat we eigenlijk dus niet slapen.

Hoewel de tijden van de vluchten belabberd waren, hebben we al jaren niet zulke soepele vliegreizen gemaakt. Heerlijk! Niet honderd papieren bij de douane, geen gezeik met tassen, geen testen, geen mondkapjes en zonder morren een stempel in het paspoort. Wat een genot! En nu zijn we in Mexico! Aiaiaiaiai. We worden welkom geheten door een broeierige hitte en het geschreeuw van ‘TAXI AMIGO!’. Good to be back. We negeren alle mannetjes en kopen een kaartje voor de bus. Ik voel me een stuk geruster dan de vorige keer dat ik hier landde: ik was voor het eerst in Midden-Amerika, sprak geen woord Spaans en hoewel ik zeker wist dat ik opgelicht zou worden, kon ik er niks tegenin brengen. NOT TODAY, AMIGOS!

Zodra we de bus uitstappen in Playa del Carmen is het alsof ik 5 jaar in het verleden ben getreden. De drukte van 5 Avenida, de club waar ik nu niet dood gevonden wil worden, maar toen bijna elke avond kwam, de winkeltjes en de eettentjes die voor m’n gevoel nog allemaal hetzelfde zijn… Wat een herkenning. Maar wat een verschil met wie ik toen was. We lopen in 5 minuten naar ons appartement-complex en checken met grote ogen in. Wat is het chillllll! Ons appartement is groot, heeft een keukentje, een flink balkon, airco en een GIGANTISCH bed. Minstens 1.90 m breed! En 5 minuten later liggen we allebei in coma.

Tot zover het avontuur, want vanaf dit moment doen we 8 dagen he-le-maal niks, behalve slapen, eten en zwemmen in het zwembad op de rooftop van het gebouw. Wat een welkome rust. Ik ben destijds 2 weken in Playa del Carmen geweest, dus ik heb absoluut niet het idee dat ik hier nog iets hoef te zien, maar ook Jona, die hier nog nooit is geweest, voelt zich niet geroepen op onderzoek uit te gaan. We hebben toch stiekem wel echt even onze rust nodig en het is heerlijk. Het is gewoon even écht vakantie.

Op een van onze laatste dagen krijg ik ineens een berichtje van… Patricia! Ze komt ook naar Playa del Carmen, dus of we willen afspreken. Waaat een stalker! Natuurlijk willen we dat! Van Cotopaxi naar Baños naar Galapagos naar Lima naar Playa del Carmen – een betere full circle is er bijna niet.

En dan is het tijd om te gaan! We missen nog bijna onze vlucht vanwege een irritante en zeer inflexibele buschauffeur, maar hebben na het vliegveld over rennen-vliegen-duiken (en vooral zweten) uiteindelijk toch vertraging; niks aan de hand dus. In het vliegtuig worden we begroet in het Nederlands (Vlaams) en dat voelt wel weer vertrouwd. Jona maakt nog even vrienden met het Franse meisje achter hem dat hem ervan weerhoudt zijn stoel naar achteren te doen. Eerst denkt hij dat er iets mis is met zijn stoel, maar zij hield ‘m tegen met haar knieën (best knap overigens). Ze heeft klaarblijkelijk bedacht dat ze het belangrijkste wezen in dit hele vliegtuig is en omdat ze bijna geen Engels spreekt, valt er ook niet te achterhalen wát haar precies de koningin van de wereld maakt. De stewardess komt ons te hulp geschoten en ook zij is even zichtbaar verbaasd over de hooghartigheid. Met haar Frans-Nederlandse talenkennis komt ze gelukkig tot een oplossing waarbij Jona na het eten toch zijn stoel naar achteren mag doen. Vriendelijk bedankt, Uwe Hoogheid.

We gaan die nacht weer 7 uur vooruit in de tijd, wat inhoudt dat deze opnieuw onder het kopje ‘slapeloos’ valt. Maar aangekomen op Brussel, kunnen we wel heerlijk doorlopen met ons Europese paspoort. Onze tassen hebben ook de oversteek weten te maken en Jona’s ouders staan ons op te wachten in de aankomsthal! Zo fijn! We hadden ons er al bij neergelegd dat we een bus zouden nemen, maar ze boden aan ons op te halen en de zombie + schriep in ons, zegt daar geen ‘nee’ tegen!

Het zit er officieel op! Voor nu dan… Ik verhuur mijn huis nog steeds onder en we zijn zeker van plan in de herfst weer op pad te gaan. Ook Europa lonkt deze zomer met mooie bergen en leuke bestemmingen, dus houd deze pagina in de gaten!

Bedankt allemaal voor het meelezen en voor alle leuke reacties! Tot snel!