Longtail, Lagune, Lanta & Laatste

In de bus van Surat Thani naar Krabi wordt geïnventariseerd wie van de passagiers mogelijk naar Ao Nang door willen reizen. Wij, met hotelreservering in Ao Nang, steken onze hand op en binnen een paar minuten zijn we in het bezit van een kaartje voor een minibusje. Echt, je hoeft hier in Thailand NIKS zelf te regelen. Als je net een beetje hebt bedacht wat je misschien zou willen doen of waar je ongeveer naartoe zou willen, is er al iemand die het van A tot Z voor je heeft georganiseerd. Erg fijn, maar je wordt er wel een luie reisdonder van.

Ons hotel ligt wat verder uit het centrum van Ao Nang en is duidelijk nog niet zo lang geleden gebouwd. De omgeving is wat kaler en rommeliger dan wat we van onze Thaise bestemmingen gewend zijn, maar we krijgen een mooie bungalow toegewezen, met airco en uitzicht op het zwembad. Zonder die twee faciliteiten gaat Jona’s hoofd op error en functioneert hij niet meer; de keren dat hij zich hier boven water begeeft, heeft hij het namelijk vooral heel heet.

Er blijkt een markt op steenworp afstand te zijn vanaf onze bungalow en we kopen er heel veel voor heel weinig dat we op ons bed uitspreiden en opeten. Sushi, gekke pannenkoekjes met ei, kokoskoeken, sesamballetjes met een pindaprutje erin, mango sticky rice, brownies, vreemde geleiachtige toetjes en stokjes saté. Niet alles is heel smakelijk, maar het meeste wel en juist omdat het zo goedkoop is, is het leuk om alles uit te proberen. Uiteraard met gevaar voor eigen maag.

Ao Nang ligt aan het strand en kijkt uit over een rustige zee wiens horizon hier en daar onderbroken wordt door grote rotsbrokken die uit het water steken. Prachtig, weet ik nog van drie jaar geleden, om daar tussendoor te varen en in het helderblauwe water te zwemmen. Omdat we niet meer het geld kunnen opbrengen zelf een bootje te huren, gaan we for oldtime sakes weer mee met een tour, ook al hebben we hier dit jaar wel een zekere allergie tegen ontwikkeld.

Bij het haventje van Ao Nang worden we met alle andere toeristen die met een boottocht meegaan vandaag ondergebracht. Alles is piekfijn geregeld en als we een mannetje de kleur van het bandje dat we hebben gekregen horen roepen, staan we op. Met maar liefst 53 mensen stappen we in de longtail boot en het valt me direct op dat meer dan de helft van onze lotgenoten niet gekleed is op een snorkeltour. Sterker nog, ik zie lange spijkerbroeken, lange jurken/gewaden, dichte schoenen en dikke lagen make-up. Heet en vreemd, ben benieuwd wat deze mensen dachten toen ze de tour boekten.

Het is heerlijk weer en we varen eerst naar twee eilandjes die tijdens eb met een zandbrug verbonden worden. Het zand is prachtig wit, de wateren blauwgroenig. Het heeft alles weg van het bounty eiland zoals het in de brochure staat, maar dan plus driehonderd toeristen die allemaal dezelfde foto’s staan te maken. Wat ooit een paradijselijk, maagdelijk strand moet zijn geweest, is nu een soort menselijk mierennest, met hier en daar een uitstekende selfiestick en grote flaphoed. Ik laat me inmiddels niet meer opfokken hierdoor en zie er de ironie wel van in. Waar we ook even kostelijk van genieten is het kijken naar de spijkerbroeken en jurken die uit de boot stappen en dan, met het water tot hun dijen nog 100 meter moeten waden naar het strandje. Het mooie ervan is dat de mensen die in de spijkerbroeken en jurken zitten het helemaal niet erg lijken te vinden. Ze genieten zichtbaar van het moois om hen heen en ik geniet van hen.

Onze eerste snorkelbestemming bevindt zich niet ver hier vandaan. We krijgen eerst uitvoerig te horen hoe het werkt en dat als je niet kunt zwemmen je je maar aan de boot moet vastklampen. Ook herhaalt hij meerdere keren dat je je snorkel niet moet laten vallen, dan betaal je een boete. Als inmiddels ervaren snorkelaar wuif ik al deze informatie weg en spring als een van de eersten van de boot. Daarbij glij ik alleen een beetje weg van de rand waardoor ik mijn snorkel niet op tijd op mijn hoofd kan drukken. Ennn… hij is weg. Gezonken. REALLY?! ‘JONA HELP!’ roep ik naar mijn aanstaande die ook al in het water ligt. Hij denkt eerst dat ik een grapje maak, want hoe dom kun je zijn, maar duikt dan als de freediver die hij is naar beneden om mijn snorkel te zoeken. Grijnzend komt hij even later ermee boven en ik weet dat ik dit minstens nog de hele dag ga horen. Manmanman.

Het koraal is heel erg mooi en er zijn ontelbaar veel vissen. Na veertig minuten snorkelen worden we weer terugverwacht op de boot. Zoals ik al dacht is het gros van de mensen gewoon blijven zitten. Een handjevol heeft in een zwemvest aan de zijkanten van de boot gehangen en zo goed en kwaad als het ging gekeken wat er zich onder het oppervlak afspeelt. Na een lunch op een nabijgelegen eiland varen we door naar onze laatste bestemming van vandaag: Railey Beach. Bij aankomst zien we direct de rotsklimmers hangen en we lopen een stukje langs de routes richting het strand. Onderweg zien we ook wat apen die nogal brutaal uit hun ogen kijken, dus daar loop ik met een grote boog omheen. Zal mij niet overkomen dat ik in m’n laatste week reizen nog iets van rabiës oploop. Het idyllische strandje waar we op uitkomen ligt vol met kleurige kleedjes met daarop roodverbrande ruggen. Een Indische familie zit volledig aangekleed en duidelijk ongemakkelijk in het dunne reepje schaduw dat verzorgd wordt door de rotsformatie naast het strand. Aan een ander deel van de rots hangen opnieuw wat klimmers. Eronder staat een groep toeristen toe te kijken en luidkeels hun bewondering te uiten. Vreselijk. Behalve de hitte, lijkt het me maar niks als iedereen zo toekijkt terwijl jij je daar omhoog probeert te bewegen. Ik hoef geen publiek bij iets wat ik zelf al spannend genoeg vind. En vooral de goedbedoelde adviezen die vanaf beneden worden geroepen: ‘rechts, je moet naar rechts! Ohh pas op hoor!’ Laat me met rust.

Na zelf ook nog even binnen tien minuten m’n billen te hebben verbrand, lopen we weer terug naar de boot. Het was een leuke tour, maar ik weet niet of we echt veel van de Thaise schoonheid hebben gezien zo; er waren vooral veel mensen. De volgende dag gaan we voor de herkansing: we gaan kajakken door een lagune! We moeten er een stukje voor rijden, maar dat blijkt het erg waard te zijn! Hoewel de lucht er wat grauwig uitziet en het niet zuiver droog is, zijn de rotsen die uit het water steken heel indrukwekkend. We kajakken door een poort in de lagune en worden dan omringd door prachtig hoge formaties, sommigen begroeid met groen, anderen glad en ijzerachtig. Een stuk verderop begint het mangrovebos en in de wortels van de in het water staande bomen zitten heel veel apen! We kijken vanuit onze kajak toe hoe een groepje elkaar in een treintje rustig aan het vlooien is, terwijl drie anderen iets verderop met veel geschreeuw en gekrijs een gevecht zijn begonnen. Wie heeft er ooit een tv nodig met zulk vermaak?

De dag erna is het weer totaal omgeslagen en HOOST het van de regen. We houden ons de hele dag maar op in een restaurantje, schrijven onze blogs en bepalen onze volgende bestemming: Koh Lanta. De dag erna gaan we met de minibus naar dit ‘eiland’ (bereikbaar per brug). Hier is het wel weer zonnig: er valt echt geen pijl op te trekken. We hebben een leuk huisje, wederom met airco en een zwembad. Ik neem me al het hele jaar voor een keer yoga te doen, dus dat doe ik dan maar hier, op de valreep. Een resort dat iets verderop ligt biedt yogaklassen aan en zelfs een gratis meditatieklas. Dat mediteren vind ik maar lastig, zeker als je niet wordt begeleid in je ademhaling. Ik ben constant afgeleid door de luidruchtige vogels wiens gesnerp de open yogaruimte binnendringt. Ook zijn er op het vroege tijdstip van deze meditatiesessie nog wat ochtendmuggen die de blote delen van onze lichamen kietelen. Het gaat dus ongeveer zo: mmm… zen… mmm… adem… mmm… bzzz… PATS! Opzouten mug! Als ik een terugkerend thema van irritatie zou moeten noemen voor dit jaar dan komen deze bloedzuigers wel gelijk in me op.

Terwijl Jona op het strand test of hij nog een beetje kan hardlopen, sluit ik me aan bij twee yoga sessies: ‘functional yoga’ en ‘playful yoga’. Dat yoga is dus helemaal niet zo makkelijk hè, en ook helemaal nog niet zo ontspannend in het begin. Mijn downward dog lijkt meer op een konijn en ik kom erachter dat ik spieren heb die zich de afgelopen 31 jaar afzijdig hebben gehouden van actie. Maar ik ben wel blij dat ik het eindelijk heb gedaan! Toch nog iets ondernomen.

Na een uur of vier in ons laatste minibusje van het jaar komen we aan in Phuket bij ons laatste hotel van het jaar. O, het is overboekt? Ons op één na laatste hotel dan; morgen moeten we nog even wisselen van locatie. Het is oké. Niks kan me meer deren: we gaan bijna naar huis en stiekem ben ik daar aan toe! Natuurlijk geniet ik nog even van de warmte en het lekkere eten hier, maar ik heb er vrede mee straks weer normale dingen te gaan doen: kerst vieren, mijn huis weer bewonen, een baan zoeken, onze bruiloft plannen! Er komt genoeg moois aan! Dus na de laatste massages, pad thais en zonnestralen, vertrekken we op 24 december naar het vliegveld. Daar gaan we dan! Het inchecken verloopt soepel, maar bij de baggagescan worden we nog even aangehouden met onze yoghurtjes van 150ml, die we dus op een bankje naast de douaniers moeten opeten. Wat een amateurs.

We vliegen naar huis met Emirates, voor de verandering dus geen aggenebbes maatschappij en dat merk je aan alles. We zitten lekker, het entertainmentsysteem is ongeëvenaard en we krijgen gratis drankjes, popcorn en chocola! Hier kan ik wel aan wennen. Na een korte overstap op het belachelijk dure en opzichtige Dubai stappen we op kerstavond-middag voor de laatste keer dit jaar in een vliegtuig. Om toch een beetje in de kerststemming te komen luister ik kerstliedjes en kijk ik The Holiday. En dan krijgen we ineens een écht kerstdiner geserveerd, compleet met kalkoen, cranberrysaus, aardappeltjes, kaas met toastjes en cheesecake en warme chocolademelk met minimarshmallows toe. Wat een feest!

HET ZIT EROP! We zijn weer thuis! Wat een jaar… Bedankt iedereen die heeft meegelezen en die ons heeft gevolgd op onze wereldreis. Van de vulkanen in Ecuador naar de beestenbingo op de Galapagos Eilanden. Van wereldwonderen en bustochten in Peru naar zout- en hoogvlakten vol lama’s in Bolivia. Van het kanaal in Panama naar de PCT (inclusief beer!) in Amerika. Van het niksdoen in Mexico naar ons intermezzo in Nederland, door naar de vreetpartijen in Turkije. En van de adembenemende hoogtes en onze verloving (!) in Nepal naar de diepe wateren en het lekkere eten in Thailand. Wij zijn verzadigd en gaan weer even normaal doen. Voor nu een heel fijne jaarwisseling gewenst van Team WeJo en… tot de volgende keer?