Icelandair, ibuprofen & immigratie

Jaaa! De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hieeeeer! Ik ga lekker op reis voor 8 maanden woohoooo! Jammer genoeg heb ik vorige week nog wel even een redelijk heftige amandelontsteking opgepikt, waardoor de laatste dagen voor mijn vertrek vooral in het teken stonden van mezelf verdoven en louter vloeibaar voedsel consumeren. Het houdt ook in dat ik aan de antibiotica zit de komende dagen en het doktersadvies kreeg toch wel ruim een week rust te houden. Nouuuuu…. Dat was niet helemaal de bedoeling natuurlijk, maar oké. Ik ben allang blij dat ik – hoewel gedrogeerd – toch weg kan. En laten we vooral het positieve ervan in blijven zien. Blijkbaar was mijn bikinibody gewoon nog niet summer ready genoeg. Hier heb je een bacterie, veel geluk ermee! Nou, na 5 dagen vloeibaar eten, zit er inderdaad nog maar weinig te veel aan. En daarnaast heb ik natuurlijk op de twee vluchten naar Montréal via IJsland bij het cabinepersoneel aangegeven dat ik ziek was en daardoor ben ik schandalig vertroeteld met thee, dekentjes, kussentjes en bezorgde blikken. Allemaal geaccepteerd natuurlijk. Schaam-te-loos.

Maar de dag begon echt fantastisch – op de afscheidskrabbel van de kat na dan. Met m’n ouders, Kevin en Jet ging ik naar Schiphol waar ik werd opgewacht door een afscheidscomité van 10 van m’n favorieten. Aahhhhhh! Zo fijn dat ze er waren en zo gelachen tussen de tranen door. Wat houd ik toch van ze ❤ Met hun gouden letters die ‘BYE WENDY’ spelden. Over die letters hoorde ik dus in het vliegtuig een heel gesprek achter me, dat het zo’n grote groep was en dat ze nog heel lang bleven staan met een letter boven hun hoofd. Ook de vrouw naast me zei: ‘oooo hoorde dat bij jou?!’ Hahahaha dat is toch fantastisch!

Ik vloog met Icelandair en het werd me direct al duidelijk dat dit waarschijnlijk het mooiste volk van de wereld is. Manmanman, en ik maar zweten met m’n rugzak en m’n keelontsteking. Maar goed, de vluchten waren hartstikke prima, de tussenstop was ook helemaal niet gek en bij aankomst in Montréal, was ik gelijk onder de indruk van het vliegveld. Zag er goed uit! En toen moest ik naar de immigratiedienst, want bij de paspoortcontrole vertrouwden ze me niet. Ik weet niet of het kwam omdat ik a) rood was en zweette, b) er zeer crimineel uitzag, c) geen eenduidige antwoorden kan geven op de vragen wat ik heb gestudeerd en wat voor werk ik deed, of d) al het bovenstaande. Dus ik naar immigratiedienst, waar ik welgeteld 2 uur mocht wachten tot ik aan de beurt was. Ik belde met m’n tante voor wat moreel support en ik dacht aan m’n arme backpack, die daar op bagageband 2 maar keer op keer datzelfde rondje moest doen. Toen ik aan de beurt was, had ik na nog geen 2 minuten die felbegeerde stempel in m’n paspoort. Zie je wel? Zo crimineel zie ik er dus toch niet uit. 

En dat was het voor dag 1! Ik zit nu lekker in een hostel downtown Montréal en ben van plan eerst even goed uit te zieken voor ik me weer verplaats. En met wifi merk je gewoon dat iedereen zo dichtbij is. Even bellen met m’n tante via Whatsapp, even Skypen met het thuisfront, een appje hier, een appje daar. Heerlijk toch? Het maakt overigens toch niet uit hoeveel tijdszones je passeert en hoeveel taalbarrières je overstapt; de eerste persoon die ik in het hostel ontmoette, was toch gewoon weer Johan uit Almere. Tuurlijk. Hahaha!

Tot de volgende update!