Pijnstillers, poutine, piccolo & park

Wauwwwww, is het alweer anderhalve week geleden??? Er hebben zich al zoveel leuke dingen afgespeeld, zoveel mensen zijn de revue gepasseerd en ik ben heel blij dat ik elke dag een paar zinnen noteer, anders vergeet ik alles direct. 

Montréal, wat een ontzettend leuke stad! Omdat ik mezelf de eerste drie dagen heb opgesloten in een privékamer (duur grapje!) met pijnstillers, Netflix en de bouillon die me nu echt wel de neus begint uit te komen, zie ik in eerste instantie alleen de straat van het hostel naar de supermarkt. Laat dat nu net een leuke straat zijn: St. Catherine, de LGBTQ-straat van Montréal, waarboven meer dan een kilometer aan lange slingers hangt die de kleuren van de regenboog aannemen, waar mannen met mannen, vrouwen met vrouwen en mensen met mensen hand in hand lopen, zonder schaamte, alleen maar liefde. Hoe mooi is dat? Toch een kleine reminder aan de Pride in Amsterdam, maar dan iets subtieler 😉  

Net wanneer ik denk dat ik nooit beter zal worden en voor eeuwig in quarantaine moet leven in mijn kleine privékamertje in het Samesun Hostel, besef ik dat mijn dosis pijnstillers al een paar uur is uitgewerkt en ik voel me nog steeds redelijk prima. Zou het dan toch…? Voorzichtig neem ik me voor wat pasta te eten en op het moment dat ik in de keuken sta, spreekt een Australische jongen me aan; binnen een mum van tijd bevind ik me op de ‘partykamer’ van het hostel met 7 luidruchtige mensen, waar de drank rijkelijk vloeit en de smerige reizigerslucht (een combinatie van ongewassen kleding, vieze adem en voeten) overheersend is. Nou, als ik me hier niet zieker door voel, dan zal het wel goed gaan.

Correct! De dagen erna voel ik me steeds een beetje beter. Ik maak een mooie wandeltocht naar een ‘strandje’, wat in feite een uit de kluiten gewassen zandbak is, gedumpt naast de Saint Lawrence rivier, ik ga met de metro naar een olympisch stadion, loop rondjes op de 2 eilanden van Montréal en zie een vuurwerkshow op het ‘strand’. Ook verken ik het ondergrondse winkelcentrum dat 33 km2 groot is. Ik verdwaal daar dramatisch en net wanneer ik me heb neergelegd bij het feit dat ze mijn lichaam over een dag of 3 zullen terugvinden, bevind ik me weer op straatniveau. Verder ga ik mee met een tour naar de Mont Royal, de berg waar de stad naar is vernoemd. Leuk uitzicht, nog leukere mensen! Daarna eet ik mijn eerste degelijke poutine, wat in de basis patat met jus en stukjes ongesmolten kaas is, daarop een eindeloze hoeveelheid aan variaties en hét gerecht van Oost-Canada. Heel lekker, vooral als je het ’s ochtends in bed uit de doggybag eet tegen de kater.  

Ik vind Montréal echt een heel leuke stad. Het heeft veel leuke, gezellige buurten, veel (mooie) graffiti en ik voel me eigenlijk overal heel erg veilig. Het opvallende is dat de stad moderne nieuwbouw en oude gebouwen schaamteloos door elkaar lijkt te hebben gepostioneerd. Naast een enorme skyscraper staat zomaar een oud kerkje dat niet zou misstaan in de Franse Dordogne. Heel gek, maar het heeft wel wat. De mensen in de winkels begroeten je met ‘bonjour, hello’, waarna jij mag kiezen in welke taal je verder gaat. Omdat mijn brein nog steeds maar half functioneert, ben ik mijn Frans nog niet heel goed aan het oefenen en maak ik het mezelf 90% van de tijd gemakkelijk door voor Engels te kiezen. 

Elke dag ben ik wel met een anders samengestelde groep op pad. Iedereen is heel erg aardig en oprecht geïnteresseerd; heel erg tof! Ik heb natuurlijk ook aan de grote klok gehangen dat ik op dinsdag jarig ben en omdat niemand hoeft te werken, lijkt iedereen het zijn missie te hebben gemaakt mijn dag zo onvergetelijk mogelijk te maken. Dat houdt in dat we al op maandagmiddag beginnen met indrinken. Waarom niet hè? In het weekend hadden de stad en het hostel in het teken gestaan van het muziek- en kunstfestival Osheaga, waardoor het uitgaansleven stil lag, dus nu gaan we extra los, en wel met heel veel drankjes, dansjes en karaoke! Manmanman, wat een avond! En het is mijn verjaardag! Extra drankjes! Gratischhhh! En de volgende dag (mijn echte verjaardag) gaan we gewoon weer verder. Heuuuj. We spelen een zeer doeltreffend drankspelletje genaamd Piccolo, waarmee de toon voor de kroegentocht goed is gezet. Ik heb te weinig gegeten, dus ik voel me de hele avond errug gezellig en word geweigerd bij de club omdat ik er geen seconde aan heb gedacht mijn ID-kaart mee te nemen. Alsnog heel erg naar m’n zin gehad.

De volgende dag alleen niet zo. Maar ik mag niet te lang stilstaan bij mijn zelfmedelijden, want vandaag vertrekken Jacob (Californië) en ik naar een nationaal park 2 uur ten noorden van Montréal, onderweg naar onze volgende bestemming Quebec-Ville. Jacob rijdt al 5 weken door de VS en Canada met zijn auto en ik heb hem ervan weten te overtuigen dat hij zijn reis beter kan aanpassen aan mijn schema en dat ik toch zeker wel het beste gezelschap ben dat hij zich op deze roadtrip zou kunnen wensen. Nul schaamte.

We beginnen de dag met de ambitieuze gedachte een hike van 6 uur te doen in het prachtige La Mauricie National Park. Gezien de gebeurtenissen en de drank op mijn verjaardagstweedaagse, besluiten we uiteindelijk dat 1,5 uur wandelen meer dan genoeg is om dit park te verkennen. En eerlijk, het is perfect! Een prachtige dag, schitterende natuur en een ontzettend mooi meer: allemaal ingrediënten voor een zeer romantische setting, ware het niet dat mijn reisgezelschap een centimeter of 10 te kort is voor mijn Hollandse lengte. Ach je kunt niet alles hebben.

En nu zijn we in Quebec-ville! Maar daarover meer volgende week! 

À bientôt!