Safari, strand & sing-a-long

Na bijna 3 weken bij de familie Goguen en Little, Big Bear Safari te hebben verbleven in het berenbos, wordt het tijd om de spreekwoordelijke biezen te pakken en verder naar het zuiden te gaan. Maar eerst een kleine recap van de afgelopen anderhalve week. 

Na mijn vorige blog krijg ik veel vragen over de beren, wat een beersafari precies inhoudt en vooral, is het wel veilig? Voor het gemak heb ik daartoe maar weer een beroep gedaan op mijn uitzonderlijke vlogkunsten en neem ik jullie in onderstaand filmpje mee naar de beren! In de boomhut maak ik praatjes met de toeristen in het Frans, Engels en soms ook Duits. Ik vertel ze feitjes over de beren (die voor mij net zo nieuw zijn als voor hen, maar dat hoeven zij niet te weten) en schenk drankjes in. Verder fungeer ik als schild tussen toerist en beer op de 2 meter die men moet afleggen bij het ingaan en verlaten van de boomhut. Dat vind ik vooral zelf heel stoer, behalve als Charlot, de grootste berenbaas ineens achter me staat. Maar goed, ik ben inmiddels natuurlijk een expert op het gebied van beren en ik weet ook dat ze snel schrikken, dus ik heb voor de zekerheid altijd een liedje van Gerard Joling of Frans Bauer paraat in m’n hoofd, bereid om dit als wapen te gebruiken. Maar dat wil ik de beren stiekem ook weer niet aan doen. Anyway, hierbij het filmpje!

​

Verder wordt het steeds gezelliger in huis met het gezin en ik voel me helemaal op m’n plek. Geen zorgen, ik ben (nog) niet bekeerd, al ben ik wel door meerdere familievrienden uitgenodigd voor diverse bijeenkomsten en Bijbelstudies. En dat terwijl ik me zo voorbeeldig gedraag. Of misschien juist daarom… Ik heb in ieder geval vriendelijk bedankt en m’n smerige muziek weer opgezet. Verder probeer ik mijn Frans zo goed mogelijk te oefenen, maar ik kom er al snel achter dat het dialect in deze streek dusdanig sterk is, dat dat niet meevalt. Acadian French is een combinatie van Engels en Frans en verbastert alle woorden die ik zo zorgvuldig op school en tijdens mijn cursussen heb bestudeerd. Je snapt ongeveer wat ze zeggen, maar mijn Frans is blijkbaar zo prachtig netjes dat zij niet altijd begrijpen wat jij wilt zeggen. Mijn propere Frans bewaar ik derhalve maar voor de toeristen uit Frankrijk die mij gelukkig over het algemeen wel verstaan. Met de familie spreek ik overwegend Engels en ook leer ik ze een beetje Nederlands. “Slaap lekker” is hun favoriet en hun ezelsbruggetje daarvoor is mijn favoriet: “slap the liqour” – sla de drank. En natuurlijk het gegorgel wanneer ze “graag gedaan” proberen te zeggen en die harde G er zowat uitspugen. Heerlijk. De gezelligheid in het huis resulteert in superleuke verhalen van Richard en Vivianne, dans- en zinguitbarstingen met Philip, Yanice en Naomi en een georganiseerde karaokeavond ter ere van mij. Helemaal leuk. Zelfs de 5 nummers van Celine Dion achter elkaar neem ik voor lief. Het biertje dat ze na 4 slokken weer met vershoudfolie eroverheen terugzetten in de koelkast, zit me meer dwars. “Gewoon even voor het smaakje”. Ok.

Dit alles neemt niet weg dat er in de omgeving werkelijk geen pepernoot te beleven valt (ik zag dat de eersten alweer in de winkels lagen in Nederland, dus ik houd het even actueel). Je kunt hier een halfuur rijden en nog alleen maar bomen zien. Je knippert één keer met je ogen en het dichtstbijzijnde dorp, Rogersville, is ook alweer voorbij. Ik maak een uitstapje naar het nationale park Kouchibouguac, wat net zo leuk is als dat het klinkt. Je kunt er fietsen, hiken, naar het prachtige zandstrand, een kanotocht doen om zeehonden te zien en picknicken. Mijn voorbereiding is uiteraard weer zodanig dat ik niet mee kan met de kanotocht, maar ik maak wel een paar korte hikes en lig op het strand tot ik word opgevreten door de muggen. Het niet inslaan van insectenspray behoorde tevens tot mijn uitmuntende voorbereiding. 

Later in de week ontmoet ik Michael en Annika uit Duitsland bij de beersafari. Michael heeft vlak voordat ik hier kwam hetzelfde gedaan en geholpen met de beren voor 5 weken en ik vind het superleuk om ervaringen met hem uit te wisselen; eindelijk iemand die precies weet wat ik hier allemaal meemaak 🙂 We besluiten contact te houden en voor het weekend word ik gevraagd naar Prince Edward Island (PEI) te komen. Het is 3,5 uur rijden naar de meest oostelijke provincie van Canada, maar manmanman, het blijkt het driedubbel en dwars waard te zijn. Ik ontmoet de Duitsers in Charlottetown en binnen een uur zit het eerst biertje erin (zonder terug te zetten in de koelkast). Ons sightseeën van de stad beperkt zich tot een leuk havengebied, waar we een bierbrouwerij vinden. Wat je hier dus kunt doen, is een fles van 64oz (ongeveer 2 liter) kopen bij de brouwerij voor 5 dollar en deze dan laten vullen voor +/- 15 dollar. De fles kun je bewaren en bij elke andere brouwerij weer laten vullen met je bier naar keuze. Als je de fles later weer inlevert, krijg je je 5 dollar “borg” terug. Wat een prachtsysteem! Na alledrie eigenaar te zijn geworden van een fles + inhoud, rijden we naar het strand waar een andere Duitse jongen ons opwacht. Hij heeft hier de afgelopen nacht gekampeerd en dat is precies wat wij ook gaan doen. De plek is werkelijk geweldig mooi. We zitten vlakbij het water (hopend dat het geen vloed wordt middenin de nacht), maken een kampvuur, we hebben een boxje waarop ik mijn iPod aansluit en de hemel vertoont meer sterren dan ik ooit heb gezien. Jammer genoeg hebben alle muggen van Canada ook een uitnodiging gekregen tot ons strandfeest en houden ze van Europees vlees (en nog steeds geen insectenspray). Maar goed, na zo’n fles bier voel je daar helegaar niks meer van. 

De dag erna ontbijten we met de koekjes, chips en dip van gisteravond, inclusief het halve strand als extra smaaksensatie. We verplaatsen onze brakke hoofden naar een nationaal park en maken een paar mooie wandelingen. Vervolgens rijden we naar de middle of nowhere, want de Duitse jongen is met zijn 3 vrienden (wij) uitgenodigd bij een vriend van hem te verblijven vannacht. Kamperen en wildplassen en overal zand is leuk en zo, maar gratis onderdak laten wij, arme reizigers, ons geen 2 keer vertellen. En wat voor onderdak… De desbetreffende vriend, Andrew, woont met zijn vriendin Hayley en hond Buddy in een schitterende cottage in het bos met een gigantisch stuk land leidend naar een meer. We worden met open armen ontvangen en de bewoners nemen ons mee op een kayaktocht door de echte Canadese natuur. Wauw. Gewoon wauw. Jammer dat Annika en ik de behoefte hadden om barbaarlijk de natuurlijke stilte te verbreken door middel van het zingen van alle liedjes die we kennen in onze kayak. Na afloop gaan we barbecuen en volgt er een muzikaal avondprogramma, waarbij Andrew onze verzoekjes op gitaar, banjo en mondharmonica speelt en wij zo goed en kwaad als het gaat meezingen. Love it!

Kortom, een onverwacht GEWELDIG weekend. Dat maakt spontaniteit zo ontzettend leuk: je weet nooit wie je ontmoet en/of wat er op je pad komt. Ik verblijf nu nog een paar dagen bij de beersafari voor ik echt afscheid neem van ze en Michael en Annika weer op ga zoeken. Dit keer in Nova Scotia, waar ik mijn reis zal voortzetten. LEUK!