Mike, Milleniumpark, motel, muziek & margarita’s

Ik ben steeds weer verrast als ik de grens zonder moeite oversteek. De mannetjes van de Amerikaanse border control zijn al zeer intimiderend en dan hangt er ook nog eens een gigantisch portret van Hij-Die-Niet-Genoemd-Mag-Worden (Trump) aan de muur, je chagrijnig aan te staren. Ik zou bijna rechtsomkeerd maken. Maar neeee, mijn Canada-periode zit er officieel op en ik heb zelfs een extra reden om naar de VS en specifieker, Chicago te gaan: Mike (die leuke Duitser van Prince Edward Island en Cape Breton) vliegt daar vandaag heen! Na die twee weekenden hebben we besloten dat we elkaar best wel aardig vinden en dat een klein tripje door de VS misschien wel een leuk idee is. En reizen zou reizen niet zijn, als het niet een beetje spontaan was. Tadaaaaa.

Herenigd checken Mike en ik in bij een Airbnb die precies niet in de buurt van het centrum van Chicago is gesitueerd, maar dat maakt niet uit: de eerste twee dagen komt de regen met bakken uit de lucht en verschuilen we ons op de bank van Leo, onze host. De Dunkin Donuts is naast de deur, dus wij vermaken ons wel. Ook ben ik nog steeds niet helemaal opgeknapt en vind ik het niet erg om mijn verkoudheid uit te zitten. Waar ik in mijn vorige blog nog grappen maakte over de snurkers in mijn gevangeniskamer in Ottawa, produceer ik ’s nachts dankzij mijn verkoudheid (en misschien karma) nu zelf het supersexy geluid van een grizzlybeer (Mike’s woorden, niet de mijne). Ik houd dus voortaan wijselijk mijn mond in plaats van iemand een ‘kalkoen in de overgang’ te noemen.

Ondanks de regen slepen we onszelf toch maar naar het centrum van Chicago. Het eerste punt op de lijst is een ‘deep dish’ pizza eten, wat eigenlijk een soort lasagne pizza is en per definitie dus ontzettend lekker. Mjamm! Daarna vervolgen we onze weg naar het Milleniumpark waar de Cloudgate staat. Omdat de wandeltocht die we beoogden te doen gecanceled is en we beiden te lui zijn om Wikipedia te openen, weet ik nu nog steeds niet wat de Cloudgate precies voorstelt, maar we zijn er in ieder geval 100 keer mee op de foto gegaan. De volgende dag is het gelukkig wél mooi weer en ineens ziet Chicago er heel anders uit dan van onder een paraplu. Het is echt een mooie stad met indrukwekkende architectuur die ons nader wordt toegelicht in een historische tour. Daar houd ik ook weer een kleine reünie met drie Duitsers die ik in Niagara heb leren kennen. Altijd leuk om bekenden te treffen in een vreemde stad! En Duitsers zijn overal. Maar dan echt. Je zou bijna denken dat dat land is leeggelopen. Verder gaan Mike en ik naar onze allereerste NBA wedstrijd (basketbal): De Chicago Bulls whooo! Na 5 minuten kijken, ben ik er al over uit: basketbal is zoooo veel boeiender en spannender dan honkbal en football. Met Annika in Boston bij de Red Sox had ik meer dan de helft van de tijd geen idee wat de stand was en of er überhaupt gespeeld werd. En in mijn eerdere reizen naar de VS bezocht ik 4 uur durende American footballwedstrijden, waarvan er maar 1 uur daadwerkelijk werd gespeeld. De rest van de tijd wordt opgevuld door cheerleaders, de mascotte, de huldiging van een of andere oorlogsveteraan, de kiss camera, de dance camera blablabla. Heel Amerikaans haha, maar goed. Oh, en de Bulls hebben gewonnen!!! Jeeeej! Topavond!

En dan is de volgende stad op mijn verlanglijstje aan de beurt: Nashville! Countrymuziek en barbecue; ik word hier best gelukkig van. Bij de barbecue merken we direct dat we echt in het “zuiden” zijn van de VS: bij een stuk vlees mogen we 2 groentes als bijgerecht kiezen, maar in Nashville heeft ‘groente’ blijkbaar een andere betekenis aangezien aardappelsalade, maispap en mac ’n cheese tot de meest populaire keuzes worden gerekend. Ook het stuk ‘brood’ dat bij de maaltijd geleverd wordt, doet meer denken aan een plak vette cake. Hallo, extra kin!

Broadway is dé straat in downtown Nashville. Overal hangen verlichte neon borden en in elke bar speelt ten alle tijden minstens 1 band; de meeste plaatsen hebben meerdere verdiepingen met ook meerdere bands. Zo gaaf! En het is niet alleen maar countrymuziek, maar alle muziekstijlen die je kunt bedenken, afhankelijk van de bar. We proberen een aantal kroegen uit en vermaken ons eigenlijk in allemaal heel goed! De mensen zijn super vriendelijk en ik word ten dans gevraagd door een echte cowboy. Diezelfde cowboy komen we heel toevallig een kleine week later weer tegen op straat in Memphis! Manmanman, wat is de wereld toch klein. Verder komt Halloween eraan en Mike en ik zijn vastbesloten een supertof kostuum te dragen. Maar wel goedkoop. Als in, het liefst bijna gratis. Zodoende gaan we hiervoor naar Walmart, maar in deze gigantische winkel lijkt de hele bevolking van Nashville op de kostuumafdeling te zijn gedoken, resterend in een chaos waar de Primark op zaterdagmiddag nog een puntje aan kan zuigen. Tussen netpanty’s en plaksnorren vind ik uiteindelijk nog een pakje van Alice in Wonderland. Zoals een bodyguard zich over een superster ontfermt, zo houd ik me vast aan dit pakje, voor het geval één van de schreeuwerig uitziende vrouwen met een knot op haar hoofd ‘m uit mijn armen zou trekken. It’s miiiiine! Goed. Omdat Mike en ik samen verkleed willen, moeten we iets voor hem vinden en het schiet me meteen te binnen: een goedkoop pakketje oren, strikje en staart: het witte konijn met de klok! Een klein uitstapje naar een kringloopwinkel later en de outfit is compleet. Halloween valt dit jaar op een dinsdag, maar Mike en ik gaan op de zaterdagavond ervoor in vol ornaat het centrum in. Superleuk! Op dinsdag gaan we echter opnieuw de stad in, dit keer met onze couchsurf host Chris, over wie later meer. We hebben meer geld aan onze kostuums uitgegeven dan we wilden, dus de outfits recyclen is eigenlijk onze enige optie, maar wel met een speciaal tintje: dit keer ben ik het konijn en is Mike Alice. Beste. Idee. Ooit.

Wat opvalt, is dat Nashville echt een stad is waar je een auto nodig hebt. In Chicago is reizen met het openbaar vervoer heel goed te doen, maar in Nashville is alles zo uitgestrekt. Buiten de binnenstad zijn eigenlijk geen oversteekplaatsen en nauwelijks trottoirs. Waarom zou je ook lopen? Na een aantal keer bijna van onze sokken zijn gereden, besluiten we dat het beter is alles met een Uber te doen, want zo hipster ben ik tegenwoordig. De eerste nachten verblijven we een in een motel aan de rand van de stad, eigenlijk met de reden dat Nashville maar 2 hostels heeft en een bed in een kamer met 8 personen op hetzelfde bedrag uitkomt als de motelkamer. Au. Ik had niet verwacht dat het zo lastig zou zijn hier te reizen. Je ziet ook nauwelijks backpackers en vanaf dag 1 snap ik waarom. Het motel bewijst overigens zijn dubieuze stereotypering direct de eerste avond, waarop we om 23.30 uur een telefoontje van ene Kelsey ontvangen. Ze is in de veronderstelling dat we vanavond hebben afgesproken en belt via de receptie om te zien of dit het juiste kamernummer is. Oh shit. Nee, sorry Kelsey, maar ik hoop dat je een leuke avond hebt. Make good choices! Na 3 nachten in dit gezellige gebouw, verplaatsen we ons naar de bank en het luchtbed van Chris in het oosten van Nashville. Chris is onze extreem energieke en leuke host die ons begroet vanaf zijn terras in een soort Aussie-traningspak. Hij geeft aan dit als kostuum te hebben gedragen voor Halloween, maar ik zie hem ervoor aan dat hij dit het liefst elke dag zou dragen. We voelen ons direct thuis bij Chris en hij geeft ons allerlei tips voor live muziek buiten Broadway, want blijkbaar is dat dus een toeristenval waar we dubbel en dwars in zijn gelopen. Maakt niet uit, want alles wat we gezien hebben was alsnog heel tof, maar de echt goede artiesten en bands spelen op locaties buiten het centrum. En na een succesvolle eerste avond uit buiten het centrum, beaam ik dit volmondig. De tweede avond drinken we margarita’s en eten hete kip, iets dat we volgens Chris geprobeerd moeten hebben in Nashville. Ik – opgevoed met stamppot en een bal gehakt – vind de milde versie al legendarisch pittig en ook Mike spuwt bijna vuur van de medium versie. Maar goed, hete kip: check!

Chris is niet alleen een superleuke, enthousiaste host; hij denkt ook nog met ons mee en doet zijn best om onze reis zo leuk mogelijk te laten verlopen. Zodra we laten vallen dat we naar Memphis willen, regelt hij direct dat we wel bij zijn ouders kunnen slapen daar; de 5 kinderen zijn allemaal uit huis dus genoeg ruimte. Echt super! Wat een tophost! Dus op woensdagmiddag halen we onze huurauto op en vervolgen we onze reis 3 uur naar het westen: op naar Elvis!

Groetjes!