Villa, vakantie & vlog

Nog voor we Chris’ appartement in Nashville verlaten om onze huurauto op te halen, appt hij me vanaf zijn werk: ‘de tickets voor de NBA wedstrijd van de Grizzlys vanavond in Memphis zijn heel goedkoop! En ik kan jullie op de gastenlijst krijgen om het vanuit een suite te zien, als je wilt?’ Wat?! Meen je dit? Ja, natuurlijk willen we dat!!! Mike en ik hebben geen idee hoe Chris dit nu weer voor elkaar krijgt, maar het lijkt ons fantastisch! Gedurende onze rit naar Memphis ontvangen we details en aanvullende informatie over onze eerste – ineens supergave – avond in Memphis. Chris weet zelfs een parkeerplaats in de garage naast het stadion voor ons te regelen. HOE DAN?! Ook ben ik ondertussen via WhatsApp in gesprek geraakt met zijn moeder, Cindy, over ons verblijf voor de komende nachten en zij lijkt dezelfde gastvrijheid en betrokkenheid uit te stralen als haar zoon. Ze typt hele boekwerken aan aanbevelingen voor ons om Memphis zo goed mogelijk te kunnen ontdekken. Zó lief!

Vanwege drukte op de weg komen we een paar minuten te laat aan bij het stadion, maar op vertoon van mijn parkeerpas kan ik direct de garage binnenrijden en ook in het stadion zelf staat mijn naam +1 netjes op de gastenlijst voor de lower level suite 112. Het uitzicht over het basketbalveld is beter dan we durfden te hopen. In tegenstelling tot vorige week bij de Bulls in Chicago horen we nu de bal als hij stuitert, we zien de gezichtsuitdrukkingen van de spelers en ruiken het zweet dat over hun gezichten druipt. Oké, dat laatste verzin ik, maar met een beetje fantasie had het gekund. Het is ook nog eens een ontzettend spannende wedstrijd die ons nieuwe, favoriete team de Grizzlys, helaas verliest met 99-101. Tot de laatste 1.7 seconden kan de winst nog beide kanten opvallen dus we zitten op het puntje van onze comfortabele, leren stoelen. Manmanman, wat gaaf zeg! Waar hebben we dit toch aan te danken gehad?

Nog onder de indruk van wat we zojuist hebben gezien, rijden we richting het huis van Chris’ ouders, zo’n 25 minuten uit het centrum van Memphis. Ik neem een afslag naar een straat met huizen die niet zouden misstaan in Wassenaar en we kijken elkaar verbaasd aan. Dit is wel heel erg chique. Wacht, welk nummer is het ook alweer? Nee. Dat kan niet. Kijk nog eens? WAT? En dan rijd ik ineens door de witte poorten, langs een meer + fontein richting een enorme villa. Dit moet een grap zijn. Chris’ appartement was oké, maar lag redelijk in het verlengde van zijn toch wel hipster hobo-leven, dus dit komt echt als een donderslag bij een heldere hemel. Vanaf achter het landhuis komt Cindy aangelopen en ze dirigeert ons enthousiast de garage in. Het is natuurlijk precies vandaag dat ik mijn gescheurde spijkerbroek aan heb en mijn haar nodig moet wassen. Een paar dagen geleden lagen Mike en ik nog te dutten in een parkje in Nashville met onze backpacks om ons heen, omringd door zwervers die daar ook met hun hele hebben en houwen lagen. En nu zitten we hier in deze villa aan de keukenbar met een diversiteit aan snacks voor ons en een lokaal gebrouwen biertje in de hand. Cindy heeft hetzelfde enthousiasme als Chris en is ontzettend vriendelijk en open. We stamelen bedankjes, maar die wuift ze weg onder het mom van: ik hou ervan om mensen te hosten. Oké. Super! Mike en ik worden in aparte kamers ondergebracht met beiden een eigen badkamer en een gigantisch bed. Mijn kamerdeuren openen naar een enorm balkon dat uitkijkt over het meer. Manmanman, wat is dit leven?

De volgende dag voel ik me net een prinses. Het bed is zo comfortabel, de douche is perfect en ik ben even helemaal zen. Mijn backpack is een vreemde eend in de bijt zo liggend naast de bank in mijn kamer. Wat houd ik toch van reizen. Na het huis in daglicht te hebben bekeken en de nodige foto’s te hebben gemaakt, vertrekken Mike en ik richting Graceland, de villa waar Elvis het grootste deel van zijn volwassen leven doorbracht. De audiotour die we hebben geboekt is heel erg gaaf, informatief, leuker dan verwacht en ook wel indrukwekkend. Ik als Elvis-leek, heb na de tour echter nog steeds geen idee wat de oorzaak van zijn dood was en ben gedwongen dit te Googlen, terwijl ik nog in Graceland ben. Het blijkt dat de familie niks over zijn medicijnmisbruik wil communiceren en er wordt steevast beweerd dat hij is overleden aan de gevolgen van een onfortuinlijke hartaanval. Ook is er niets te zien van zijn laatste levensjaren, waarin hij volgens mij best wat was uitgedijd en in een wat minder goed daglicht stond. Maar goed, het was alsnog heel tof om zijn villa te zien (ook al is deze grappig genoeg kleiner dan het landhuis waarin wij vannacht hebben geslapen hahahahahaha).

Na Graceland rijden we het centrum van Memphis weer in om even te ‘walken in Memphis’ over Beale Street. Beale Street doet qua neonlichten denken aan downtown Nashville, al komt er enigszins andere muziek uit de kroegen. Het is wel weer uitgestorven op straat, wat vreemd is, want het is hartstikke lekker weer. We ploffen uiteindelijk op een bankje in een park neer en genieten van het openlucht optreden van een pianist, die spontaan wordt bijgevallen door een ouder koppel (beiden 50+) met een trompet en een blaaskeyboard. In eerste instantie denk ik dat het gepland is, maar na afloop blijkt dat het koppel op huwelijksreis is en zo maar begon te jammen met de muzikant op Beale Street. Dat is nog eens een mooi verhaal! Muziek is fantastisch! Op dat moment appt Cindy mij dat ze de jacuzzi heeft opgewarmd, als we deze zouden willen gebruiken vanavond. Uhm, JA! Dus een paar uur later zitten Mike en ik prinsheerlijk onder de sterrenhemel in een hete jacuzzi met een koud biertje bij ons landhuis in Memphis. Dit verzin je niet. Alleen een beetje jammer dat het zwembad al is afgesloten voor de winter. 😛

En dan begint het laatste deel van onze roadtrip: op vrijdag rijden Mike en ik naar Mobile in Alabama, waar een vriend van hem studeert. Maar we vertrekken uiteraard niet voordat we Cindy hebben geassisteerd bij het voederen van de ganzen vanaf het golfkarretje. Bepakt en bezakt en overladen met snacks voor onderweg, gemaakt door onze host , starten we onze 7 uur durende reis naar het zuiden van Alabama. Gelukkig vind ik Mike na 2 weken nog steeds aardig en in de auto oefen ik zelfs een tijdje mijn Duits dat ik sinds mijn 16e zo zorgvuldig heb weggemoffeld. We hebben 3 nachten en 2 volledige dagen in Alabama voordat we weer teruggaan naar Nashville. Daar vandaan vliegt Mike weer naar de Canadese Rockies, waar hij deze winter bij een skiresort gaat werken. Ok doei! Ik ga lekker richting het zuiden, mij niet gezien in die kou. Brrr. Maar goed, eerst nog dit weekend in het redneck territorium, wat ikzelf echt fantastisch vind. Het accent is geweldig en ik geniet ervan mensen zonder reden aan te spreken, gewoon om het even te horen. De eerste dag bezoeken we het bijzonder oninteressante Mobile met de vriend van Mike en de tweede dag gaan we naar het strand. Het is hier 27 graden en ik denk dat we allebei wel weer een zonnestraaltje kunnen gebruiken.

O, ja en de dag op het strand heb ik weer eens gevlogd! Het voelde net als een soort minivakantie! Gekkigheid, ik weet het. Geniet van mijn filmkunsten en voor degenen die er een drankspelletje van willen maken: drink elke keer wanneer ik Alabama met een zuidelijk accent probeer te zeggen. Joe!