Mexico, mama, mojito’s & Maria

Enigszins nerveus neem ik op zondagochtend een Uber naar het vliegveld van Houston. Omdat ik geen bewijs van doorreis of een terugvlucht heb, was het niet mogelijk om online in te checken en ik ben bang dat de enge douanemannetjes er een probleem van gaan maken. Maar alles verloopt gelukkig voorspoedig en een paar uur later zit ik prinsheerlijk in een halfleeg vliegtuig met drie stoelen voor mezelf. Bij aankomst in Cancún word ik direct door iedereen die ik ontmoet (douanemannetjes en taxichauffeur) geconfronteerd met het feit dat ik echt werkelijk no hablo Espagñol. ‘Dos cervezas, por favor’ schiet dan toch echt tekort. Snel maar een taalcursus volgen. Maar eerst…….. een hele week in een superdeluxe resort met niemand minder dan mijn ouders! Na 4 maanden in hostels, op banken, in hangmatten en in tenten slapen, klinkt dit als muziek in mijn oren. En all inclusive is ook zeker niet verkeerd! Maar ik keek natuurlijk het meeste uit naar het weerzien van mijn ouders. Zodra ik de eerste glimp van ze opvang, word ik ineens geheel onverwachts emotioneel. Ik verwachtte helemaal geen tranen, maar daar staan we dan hoor, in de lobby van een prachtig resort met zijn drieën te snotteren. Een halfuur later lurken we aan onze eerste cocktails van de week met rechts van ons het mooie zwembad en links het schitterende witte strand met azuurblauwe zee. Heerlijk om weer met ze bij te praten en gewoon weer even nergens over na te hoeven denken. Ik heb een eigen kamer met een verrassingsupgrade en ik slaap als een roosje! De rest van de week staat geheel in het teken van kletsen, zwemmen, zon, zee, cocktails en onbeperkt eten. Ik ga er ook niet over liegen; dit is werkelijk het enige dat we doen, en het is perfect. Het animatieteam van het hotel is heel actief, in tegenstelling tot 90% van de resortbewoners. Er worden spellen georganiseerd, er wordt gesport en gedanst. Dit moet ook wel, want je kunt je hier heel makkelijk tonnetje rond eten en dat kan ik echt niet ook nog eens bovenop mijn Amerikaanse kilo’s gebruiken.

Tegen het einde van de week begint het reisvirus toch wel weer te kriebelen en ik voel dat ik weer ben opgeladen voor het avontuur dat komen gaat. Het afscheid valt wel weer zwaar en ik zit na mijn ouders uitgezwaaid te hebben, nog 4 uur te borrelen met de barman, die mij inmiddels bij naam en toenaam kent. Om 17.00 uur pak ik een taxi naar Playa del Carmen waar ik in hostel The Yak weer een stapelbedje betrek. Ik word ontzettend vrolijk van de lage prijzen hier en vind ook de ambiance van het hostel meteen fantastisch. Hoewel ik morgen mijn allereerste Spaanse les heb, meng ik me toch onder het volk en dat is in alle opzichten de beste beslissing ooit. De eerste persoon die ik leer kennen, is een Nederlandse meisje en voor de komende 1,5 week wijken we nauwelijks van elkaars zijde. Iedereen die we ontmoeten, denkt dat Kirsten en ik samen aan het reizen zijn en het lijkt alsof we elkaar al jaren kennen. Ook de rest van de groep is ontzettend leuk en in voor een feestje. Ik vind zelfs iemand met wie ik salsa kan dansen! Superleuk!

Maria is mijn Spaans docent en ik vind haar meteen aardig. Ze spreekt niet veel Engels en vanaf het eerste moment praten we steevast Spaans met elkaar. Of nou ja, zij met mij. Welke taal ik momenteel taal uitkraam, weet niemand. In mijn ervaring is dat echter wel de beste manier om het te leren, dus ik ben blij dat ik zo in het diepe word gegooid. Maria is heel geduldig, articuleert goed en is gezellig om mee te praten. Ik volg deze week nog privélessen, want ik ben nog niet goed genoeg voor de groepslessen. De lessen zijn intensief en slopend, maar zeer effectief en ik merk dat ik het snel oppik. Het Spaans heeft in de grammatica veel weg van het Frans, dus dat scheelt mij heel veel. Na een paar dagen kan ik al korte gesprekjes voeren en na een week geeft Maria aan dat ik het A2 level heb bereikt. Wow! Muy bien! Het enige nadeel aan de cursus is, is dat ik midden op de dag les heb. Dit houdt in dat ik nooit erop uit kan: naar Chitzen Itza, Tulum, tripjes naar verschillende stranden in de omgeving of naar de cenotes, waar Yucatán vooral bekend om staat. Cenotes zijn ondergrondse meren en grotten en er zijn er zo’n 3000 van op dit schiereiland. Ze zijn sprookjesachtig mooi met groenblauw, helder water, waarin schildpadden leven waarmee je mag zwemmen en snorkelen. En dat doet iedereen ook heel graag en vaak, behalve ik, want ik moet naar school. Manmanman. Dan ben je ineens weer een student! Maar goed, het is het zeker waard als ik me dan de komende 4 maanden kan redden hier in Midden-Amerika.

Playa del Carmen is toeristisch, maar eigenlijk beperkt zich dat vooral tot één straat. Op 5th Avenida word je aan alle kanten aangeschoten voor taxi’s, massages, excursies en eten. Ga je echter een paar straten richting het binnenland, dan waan je je ineens in authentiekere Mexicaanse buurten. Alle mensen die ik tot nu toe heb ontmoet, zijn heel erg vriendelijk en je merkt dat ze het waarderen als je een beetje Spaans spreekt. De mannen zijn zo subtiel als een loden deur en breken bijna hun nek als ze achterom kijken naar dat blonde meisje, maar ze blijven allemaal netjes op afstand en op die manier heb ik er wel vrede mee. Alles is op loopafstand in Playa en dat vind ik meer dan geweldig. Ik loop in 5 minuten naar het café waar ik Maria elke dag ontmoet en het strand is waarschijnlijk nog dichterbij. Zebrapaden zijn hier wel relatief: hoewel ze overal zijn, lijkt het niet de bedoeling te zijn ze te gebruiken om over te steken. De auto’s schieten alsnog aan alle kanten voorbij en de bestuurders laten aan de hand van een toeter weten dat je beter even had kunnen wachten met je brave actie. Verder is het eten natuurlijk super: ik houd toch zo erg van Mexicaans eten en dan vooral het échte Mexicaanse eten. Niet die smerige, vette flap met vlees die ze in de Taco Mundo in Nederland een burrito noemen. We vinden met onze groep al snel ons favoriete restaurantje, toepasselijk genaamd Guacemole, waar we vaste klant worden. Op Kirstens laatste avond voor ze weer terugvliegt naar Nederland, verzamelen we een grote groep mensen vanuit het hostel en nemen ze mee naar Guacemole. De eigenaar, Flavio, krijgt bijna tranen in zijn ogen bij het zien van zo veel mensen en hij bedankt ons herhaaldelijk met een grote grijns op zijn gezicht. Superlief!

Verder staat Playa bol van het nachtleven en ik doe mijn uiterste best me hierin niet te mengen, met het oog op mijn ambitie de beste Spaans studente ooit te zijn. Het hostel is in principe een perfecte plek om te verblijven, want het is gezellig, iedereen zit lekker de hele avond met elkaar buiten en als je uit wilt gaan, ga je rond middennacht naar een club even verderop. Als je wilt slapen, is dat ook geen probleem want in de kamers hoor je geen muziek of herrie. Perfect dus, ware het niet dat ik simpelweg een heel sociaal wezen ben die vreselijk makkelijk te porren is voor gezelligheid. Nu vind ik twee keer uitgaan in 1,5 week in een stad als Playa del Carmen nog heel schappelijk. En tijdens mijn les kan ik dan weer mijn Spaans oefenen door te vertellen over de wondere wereld waarin Señor Tequila de baas is. Maar hey, ik doe netjes mijn huiswerk, ben op tijd voor de les (behalve vandaag, ssst) en ik neem mijn cursus heel serieus. Ik vind het oprecht leuk om een nieuwe taal te leren en gooi er niet met de pet naar. (Ik wilde een heel flauwe grap maken over het gooien van een sombrero, maar die zal ik je besparen.)

In het weekend huren we een auto en gaan met een groepje naar Tulum: eindelijk een vrije dag! Eindelijk naar het strand! Het is dan ook precies die dag dat er een grote wolk boven de Rivièra Maya hangt en we liggen bibberend op het strand van Tulum. In de zon is het prima uit te houden en het zeewater is geweldig, maar zodra de wind aantrekt en de zon verdwijnt achter de wolken is het maar koud! Jaaaaajaaaa, ik weet het. Beetje zeuren over 22 graden hier, terwijl het in Nederland ineens sneeuwt. (Wtf?!) En mijn portemonnee is te klein voor al mijn geld. En mijn diamanten schoenen zitten niet lekker. Blablabla. Maar goed, we besluiten vroegtijdig weer te vertrekken uit Tulum en naar Akumal te gaan, een ander strand dichterbij Playa, in de hoop dat het weer daar beter is. Akumal is prachtig en als je verderop de zee ingaat om te snorkelen, kun je zeeschildpadden zien. De Mexicaanse mannetjes bij de ingang van het strand proberen je met man en macht een zwemvest aan te smeren voor 25 USD, maar gelukkig was Kirsten hier al eens geweest en ze liet ons weten dat dit helemaal niet verplicht is en dat ze je gewoon proberen op te lichten. Aha! Ik ben alsnog ontzettend verbaasd over de hoeveelheid van dit soort zwemvest-kraampjes, maar ook vooral over de opdringerigheid en felheid van de mannen die dus eigenlijk gewoon een gedoogde maar op leugens gebaseerde business runnen. Maar ja, dan is het toch fijn dat je eigenlijk altijd wel mensen kent die je al over dit soort zaken kunnen inlichten. Gekkigheid. Maar goed. Het is uiteindelijk te koud om het water in te gaan, dus die schildpadden zie ik hopelijk een andere keer. Een dag later zie ik wel hun kleinere soort in de allereerste cenote die ik bezoek. Maar weinig mensen weten hier vanaf – zelfs Maria had er nog nooit van gehoord – maar als je een bepaalde winkel op 5th Avenida ingaat en daar naar achteren loopt, kom je bij een soort jungletuin uit. Neem je dan de trap naar beneden, sta je ineens oog in oog met een mini cenote met prachtig water waar vissen en schildpadden in zwemmen. Mij word direct verteld dat dit niks is vergeleken bij een echte, grote cenote, maar hey, ik ben al lang blij dat ik er eindelijk één zie!

Ik heb nog een paar dagen Spaanse les in Playa del Carmen en daarna is het de hoogste tijd om meer van Yucatán te gaan zien. Maar wat heb ik een leuke tijd tot nu toe. Heel anders dan Noord-Amerika, maar na 4 maanden daarom misschien ook des te leuker. Avontuur!