Salsa, Sunday, strand & slapen

Op donderdagavond in León is er maar 1 ding dat je moet doen: salsa dansen in de club La Olla Quemada! Alle locals en reizigers verzamelen zich daar en gaan helemaal los. Ik heb een jaar salsa gedanst in Nederland dus hier in Centraal Amerika is het absoluut iets waar ik naar had uitgekeken en wat ik eigenlijk nog te weinig heb gedaan. In het hostel worden goedkope mojito’s geschonken en is er een gratis salsales. Omdat ik niet per sé zit te wachten op de basispassen, claim ik direct de dansleraar als mijn partner en ik geef aan dat ik écht wil dansen. Nou, dat heb ik geweten. We dansen tijdens de les en daarna in de club alsof ons leven er vanaf hangt. Ons handpalmzweet vermengt zich verbazingwekkend snel en na 2 uur zijn m’n benen als pudding en kan ik geen stap meer zetten. Heerlijk! Zodra je eenmaal een partner hebt gevonden met wie het goed klikt, kun je in León elke avond dansen, merk ik. De volgende avond gaan we naar andere clubs en ik draai zoveel rondjes dat het voelt alsof ik op de kermis ben. Gelukkig weet ik uit ervaring dat salsa en alcohol heel slecht samen gaan voor mij en ik drink dan ook vrijwel niks. Dit tot verontwaardiging van alle locals die me maar rum blijven geven. Neehee, rum + 3 rondjes om je eigen as draaien = finaal op de spreekwoordelijke plaat gaan; bijna al mijn hostelgenootjes demonstreren dit gedurende de hele avond; zo leren wij, blanke, al dan niet kaaskoppen, het natuurlijk nooit.

Ik ben uiteindelijk een week in León verbleven en dat is voor mij precies genoeg. Het is zo warm in de stad dat ik heel erg verlang naar het strand en dan toch maar de shuttle pak naar San Juan del Sur! Dit badplaatsje staat bekend om surfen en feesten en natuurlijk Sunday Funday. Elke zondag organiseren 3 hostels in samenwerking met een bar een ‘poolcrawl’: een zwembad-kroegentocht. Het is inmiddels uitgegroeid tot een fenomeen met een reputatie die ver buiten de Nicaraguaanse grenzen strekt. In Mexico hoorde ik er al van, dus dat moeten we maar gaan ondervinden dan! Omar’s crew is ook al in SJDS en in mijn hostel verzamel ik een leuke groep mensen om het avontuur mee aan te gaan. Om 10.00 uur lopen we naar het eerste hostel om onze kaartjes en t-shirts op te halen. Het begint pas om 14.00 uur dus in de tussentijd weet ik even niet wat ik met mezelf aanmoet. Gaan we beginnen met drinken? Moet ik lunchen? Disco dutje? Uiteindelijk hakt Omar de knoop door en we starten een zeer onsuccesvol (voor mij) potje beerpong. En dan is het tijd om te gaan! 5 minuten binnen en ik heb al een hardnekkige laag glitters op m’n lichaam en een enorme grijns op mijn gezicht. Wat is het hier leuk! De muziek is gezellig, iedereen danst, het is uiteraard lekker weer, de tequila vloeit rijkelijk en we hebben echt een heel leuke groep! Ook kom je steeds weer mensen tegen die je al eerder ergens hebt ontmoet, dus stiekem voel je je al best een beetje thuis tussen de +/- 300 Sunday Funday-deelnemers. Het is net de Veen. Over de Veen gesproken… ik heb mezelf net weer uit het zwembad gehesen bij het tweede hostel en ik word ineens aangesproken door 2 jongens uit de Rip. HOE DAN? Het blijkt dat ze met zijn elven (!) gewoon even gezellig op vakantie zijn in Nicaragua. Manmanman, 11 Rippers ineens! De wereld is écht klein! Maar wel heel gezellig! Naarmate de dag vordert, worden de feestjes steeds gekker en de herinneringen steeds onsamenhangender. Na het derde hostel wordt Sunday Funday afgesloten in een bar aan het strand. De staat waarin de meeste mensen op dit moment verkeren, varieert van extreem lachwekkend tot ronduit treurig. Ik hou het erop dat ik me ergens in het midden van dit spectrum bevind en er zijn gelukkig maar weinig foto’s gemaakt om dit statement te ontkrachten.

De dagen na Sunday Funday is het echt net alsof je iedereen in San Juan del Sur kent en in de supermarkt zeg je iedereens brakke gezicht gedag. Met een flinke groep besluiten we aan te sterken aan het strand van Maderas, 30 minuten van San Juan en we hangen een paar dagen heerlijk lui bij het zwembad van het behoorlijk luxe hostel. Ik ben ook aan mijn allereerste boek van mijn reis begonnen (jep, in 7 maanden) en ik ben uitermate trots op mezelf. We kijken een film, eten de slechtste hamburger van de wereld en ik slaap voor het eerst sinds Mexico weer in een kamer met airconditioning. Wow! Wat is deze magie?!

Normaal gesproken doe ik op reis echt mijn eigen ding, maar we hebben nu zo’n leuke groep, dat ik besluit nog even te blijven plakken. In het grootste zoetwatermeer van Centraal Amerika ligt het eiland Ometepe en dit vulkanische eiland stond in mijn hoofd eigenlijk voor later op de planning, maar hé, waarom niet nu met de rest meegaan? Is wel zo gezellig! Dus in de late ochtend stappen we met zijn vijven in de zogenaamde ‘chickenbus’. Geen kip te vinden dit keer, maar wel heul druk. Ik heb gelukkig een stoel bij het raam want Omar heeft de hele rit een rugtas van iemand in zijn nek hangen. Ik wilde eigenlijk even een momentje voor mezelf nemen en naar Joke’s smerige muziekjes luisteren, maar uiteindelijk houden Omar en ik een uur lang een soort sing-a-long, wat vooral een groep schoolkinderen heel grappig vindt; ik ben er vrij zeker van dat die ‘crazy gringo’s’ nu op een aantal Snapchat en Instagram Stories staan. Maar wel leuk! Na de chickenbus hijsen we onszelf met zijn vijven, inclusief grote backpacks in een normale taxi. Voeten uit het raam, meisjes op schoot en gaan. Een uur op de boot en nog een uur in de shuttle later komen we eindelijk bij ons hostel aan in de jungle. Jungle? Jep. Het is weer zover. Ik houd m’n hart vast. Ik weet niet wat ik had verwacht van mijn kamer, maar dit is wel weer heel intens: onze ‘kamer’ heeft een houten overkapping, geen muren en de stapelbedden staan met hun klamboes dus eigenlijk gewoon in de natuur. Fijn! Een meisje uit een andere kamer vraagt of ik de borg van mijn sleutel al heb betaald. Sleutel? Van welke deur dan? De rest van het hostel is enorm eco-vriendelijk: alles is gemaakt van bamboe, de wc is óf een gat in de grond óf in de natuur. Sterker nog, als je de eerste boodschap wilt doen, wordt het zelfs aangeraden om deze behoefte in het wild te doen. De douche is open en ik ben meerdere malen nietsvermoedend naar binnen gelopen terwijl deze bezet was; er zijn geen geheimen in de jungle. Ik moet zeggen dat het minder eng is wat betreft beesten dan in Rio Dulce. De open kamer is verrassend rustgevend wanneer je beseft dat je geen muren hebt waar het gedierte op kan krioelen. Ik heb zowel mijn grote als kleine backpack in mijn klamboe naast me liggen want ik laat niks aan het lot over. Reisgezelschap, oké, maar je mag niet meer dan 2 benen hebben. Mijn theorie wordt direct bewezen zodra ik een grote gemeen-uitziende sprinkhaan/spin op mijn schoen (het enige buiten de klamboe) aantref. Bleeeeeghhhh. Maar goed, verder heb ik eerlijk gezegd niks gezien! Het wakker worden in de buitenlucht is ook een heel fijn gevoel: de geluiden van de jungle, de wind in je klamboe: ik heb onverwachts heel erg lekker geslapen!

Verder moet er natuurlijk wel nog iets ondernomen worden hier. Met een klein groepje horen we van Ojo de Agua, een soort natuurlijk zwembad dat heel mooi schijnt te zijn. Op de kaart ziet het er beloopbaar uit en 2 zwetende uren later, beseffen we dat het toch niet zo heel erg beloopbaar was. Volgens Maps.me loopt er een klein, onverhard weggetje naar dit zwembad waar we zo’n 20 minuten mee kunnen afsnijden. Het blijkt privéterrein te zijn, maar de familie vindt het geen probleem dat we het pad gebruiken. Na 5 minuten zien we het zwembad, maar we moeten door een heg kruipen om er te komen. Hmm… Later komen we erachter dat we door dit pad te nemen niet alleen tijd hebben bespaard, maar ook 5 dollar per persoon aan entree; het is stiekem natuurlijk gewoon weer een toeristenval. Lekker gedaan weer! We eten bij een restaurantje tegenover ons hostel dat gerund wordt door een familie. We moeten een uur wachten op ons eten, maar het smaakt fantastisch. De vrouw des huizes schijnt met een zaklamp bij zodat we kunnen zien wat er op ons bord ligt. Ze kijkt ons glimlachend en trots aan en vist overduidelijk naar complimentjes; na een paar minuten toch redelijk ongemakkelijk. Ondertussen hebben 5 honden, 2 katten en een varken zich bedelend rond onze tafel verzameld. Manmanman, het is net Animal Planet.

Na 3 nachten in de jungle vind ik het helemaal mooi geweest en verplaats ik samen met een meisje uit Quebec naar de andere kant van het eiland. Er is heel veel te zien, maar de afstanden zijn helaas langer dan gedacht. Het feit dat we al lui zijn, helpt dan ook niet bij het verkennen. We bezoeken nog een organisch, biologisch, veganistische hippie chocoladefabriek en gaan de dag erna paardrijden. Ik heb al precies 100 jaar niet op een paard gezeten, dus ik ben redelijk nerveus. Mijn paard is te lui voor galop, maar te actief voor stap, dus ik hobbel 2 uur lang in een vreselijk irritante draf rond. De natuur is wel schitterend mooi en we stoppen voor de zonsondergang op het strand, waar we een biertje delen met onze gids. Goed leven! Nu, 2 dagen later, voel ik het zadel nog steeds tussen m’n benen zitten en ik weet weer waarom ik dit niet vaker doe.

Ometepe, je bent ontzettend mooi, maar ik ga weer terug naar het strand 🙂 Ik heb nog 3 weken over van mijn reis en mijn laatste missie is zo bruin mogelijk te worden. Laatste loodjes!