Drinken, detox, drama & door

Met nog 3 weken te gaan, besluit ik na het prachtige Ometepe terug te gaan naar San Juan del Sur. Ik heb wel zin in nog een paar feestjes en ik heb eigenlijk ook niet veel andere plannen meer voor Nicaragua. Na bijna 7,5 maand reizen merk ik dat ik niet zoveel energie heb om nog verder op ontdekking te gaan. Anders had ik wellicht kunnen overwegen nog Costa Rica in te duiken, ware het niet dat Costa Rica EXTREEM duur is. Iedereen die erheen gaat, verblijft er maar kort, want de kosten lopen heel snel op. Vergelijking: in Nicaragua kun je een vulkaantour doen voor $35, in Costa Rica kost het beklimmen van eenzelfde vulkaan al gauw $150. NOPE! Dat zit niet meer in het budget, vriend. Dus ik blijf gewoon even lekker aan het strand luieren. Of ten minste, dat dacht ik. Bij aankomst in Casa de Olas, een prachtig hostel dat vanaf een heuvel uitkijkt op de baai van San Juan, is het meteen raak. Het meisje dat me incheckt, begroet me met een knuffel en de uitspraak “I can’t wait to get drunk with you’. O, is het al zo laat? Het is woensdag in de namiddag en heel rustig in het hostel, waar de bezoekersaantallen zeer afhankelijk zijn van de aanloop naar Sunday Funday. Maar vandaag is anders. Vandaag is de bar van Casa de Olas gelakt en het werd direct duidelijk dat dit niet goed is gegaan. Bij navraag blijkt het dat de klussers de gebruiksaanwijzing van de lak niet konden lezen omdat het in het Engels was en nu zal de bar nooit geheel drogen en altijd bedekt zijn met een dikke, teerachtige plaklaag. Met mijn gigantische back- en frontpack loop ik er gelukkig nét aan langs. De eigenaren, een heerlijk knettergek Australisch echtpaar van in de 60, zijn in de ontkenningsfase over het lot van hun geliefde bar en hebben de dag omgedoopt tot ‘gratis rum’-dag. De grofweg 12 mensen in het hostel zijn al helemaal in de stemming en natuurlijk ken ik alweer iemand. Ryan en ik doen er ongeveer een uur over uit te vogelen waar we elkaar van kennen; een leuk spelletje dat je op bijna dagelijkse basis met iemand speelt. Ik ben ervan overtuigd dat we elkaar op een feest hebben ontmoet, hij denkt meer aan een avond in de kroeg. Uiteindelijk blijkt dat we de shuttle van El Salvador naar Nicaragua hebben gedeeld. Een shuttle. Ha, dat komt niet eens in de buurt van een feest. Maar het is altijd leuk om er uiteindelijk weer achter te komen.

De dagen erna hang ik rond bij het zwembad, drink veel drankjes, draai aan het weerzinwekkende rad, speel Jenga met m’n voeten en leer ik heeeeel veel mensen kennen. Ook beschouw ik de huisdieren (kat Carlos en apen Buzz en Bella) als mijn vriendjes. Op de heuvel waar je vanuit het hostel op uitkijkt, staat een groot Jezus-beeld. Iedereen beklimt de heuvel om Jezus van dichtbij te zien, maar ik vind dat elke dag even naar hem zwaaien ook wel volstaat. Ik ben inmiddels deel geworden van het meubilair en nieuwe, incheckende backpackers stellen me vragen als ware ik er werk. Nee, ik weet niet of ik dat zou uithouden. Elke avond is het weer een grote gekkigheid en ik moet mezelf soms echt even terugtrekken in mijn kamer en iets heel sufs op YouTube kijken. Wel heb ik besloten dat het nog een keer tijd is voor Sunday Funday. Dit keer blijf ik tot 14.30 uur in de Casa voor de pre-party en sluit dus pas bij de SF-gekte aan bij de tweede bar. Daar is het weer helemaal gezellig en als klap op de vuurpijl vind ik 1500 Cordoba’s op de grond (= ongeveer 40 euro). Heuuu, gratis Sunday Funday voor mij! Als afsluiter ga ik niet naar de strandbar, maar terug naar de Casa. Het is deze zondag dus een heel andere ervaring dan de vorige keer, maar absoluut niet minder geweldig. Je kunt veel zeggen over Sunday Funday, maar ik vind het helemaal leuk. Maar ik doe het niet nog een keer.

Oké, tijd voor een detox. Ik zeg mijn Casa-familie tijdelijk gedag (ik heb al toegezegd weer terug te komen voor het weekend) en ga met de Zweedse Viktoria een paar dagen naar Playa de Popoyo om uit te rusten. Ha. Grappig. Uitrusten. Zodra onze taxi halt houdt bij het hostel, zie ik twee Ierse jongens inchecken met wie ik op Ometepe de laatste dagen heb doorgebracht. Ook hun hele crew is blijkbaar hier en ik stel mijn detox nog een dagje uit, want dit is toch wel heel erg toevallig. Wat een lieve, leuke groep mensen weer! Soms is het net alsof je in een soort sociale stroming zit en hoewel je misschien moe bent, je kunt toch altijd wel weer energie opbrengen voor bepaalde mensen.

En dan bereikt mij de volgende dag vreselijk nieuws. Een Duits stel dat ik in Niagara Falls heb ontmoet en daarna weer in Chicago, is afgelopen weekend om het leven gekomen bij een auto-ongeluk in Nieuw-Zeeland. Hun vriendin die in Noord-Amerika een paar weken met hen meereisde en met wie ik contact heb onderhouden, laat het mij weten via Whatsapp. Ik ben totaal van slag en zó intens verdrietig. Ik kende Marlena en Marc niet heel goed, maar ik heb toch een paar dagen met ze doorgebracht. Ik heb ze meegemaakt en gekend als een ontzettend vrolijk, verliefd stel dat net aan hun grote wereldreis was begonnen. Je weet hoe het voelt; het lange sparen en plannen, het enthousiasme en het dan eindelijk ook echt doen: je droom tot werkelijkheid laten komen. En dan ineens, net 5 maanden onderweg, is het voorbij. Je ontmoet zoveel mensen op reis en je wenst ze bij het afscheid eigenlijk zonder met je ogen te knipperen een ‘veilige reis’ toe. ‘Safe travels’, is wat ik ongetwijfeld ook tegen hen heb gezegd. En dan gebeurt zoiets, in een Westers land, in een normaal, alledaags voertuig. Je kunt het niet weten en misschien ook niet voorkomen, maar het dringt ineens tot je door hoe snel het allemaal voorbij kan zijn. Iedereen die ik het vertel in het hostel reageert geschokt en zegt lieve dingen tegen me. We zijn allemaal reizigers. We zijn allemaal op een bepaald moment Marlena en Marc geweest en het is daarom dat je je ineens heel verbonden voelt, of je ze nu hebt gekend of niet. Ik neem de tijd om het nieuws te verwerken, zo goed en kwaad als het kan. Omdat ik natuurlijk niet zo dichtbij ze sta, geef ik de volgende dag tegen mezelf toe dat ik het een beetje een plekje heb kunnen geven, maar ik sta er nog elke dag, al dan niet bewust, even bij stil. In Popoyo gaan mensen surfen en doen yoga, ik lig in mijn hangmat en lees een boek. Ik kan mezelf er even niet toe brengen meer te ondernemen en geniet van de rust. Toch echt een detox zo.

Terug in de Casa is het alsof ik niet ben weggeweest. Het is St. Patricksday en iedereen is in het groen en/of bedekt met klavertjes. De shotjes zijn vandaag groen en de muziek is jolig en Iers en gezellig. Ik heb mijn mini-familie gemist en zij mij ook, dus het is weer helemaal leuk. Ik sla Sunday Funday de volgende dag – zoals beloofd – verstandig over door in het hostel te blijven zodra de shuttles naar het dorp vertrekken. Ik ben me er ineens ook heel erg bewust van dat ik NU ECHT BIJNA aan het einde van mijn reis ben. Wat een gek idee! Ik hoef alleen nog maar naar Granada en een meer daar vlakbij en dan zitten de 8 maanden er officieel op… Ik stel mijn rit naar Granada nog een paar dagen uit, want ik vind het wel fijn om omringd te zijn met mensen die ik al ken. Op mijn laatste avond drinken we wijn met een intiem groepje en wisselen diepe verhalen en gedachten uit. Omdat eigenlijk niemand daarna alleen wil slapen, besluiten we matrassen op de grond in de kamer van de staff te leggen en een grote sleepover te houden, die ik om 5 uur in de ochtend stiekem ontvlucht vanwege hevig geronk en plakkerige armen tegen de mijne. Maar wel heel erg lief.

En nu ben ik in Granada, wat ik eerlijk gezegd nog niet helemaal mee vind vallen. Oké, eerlijk is eerlijk, ik ben een zeer lui wezen aan het uithangen hier en kom nauwelijks buiten het hostel, maar zodra ik dan buiten kom, voel ik me niet helemaal op m’n gemak. Het mannelijk geslacht doet er alles aan om je aandacht te trekken terwijl je over straat loopt, of dat zich nu uit in naar je fluiten, kusmondjes maken of heel hard CHICA naar je roepen. Ik heb het al heel lang niet meer zo erg meegemaakt als hier en ik vind het maar niks. Bovendien worden ze boos als je niet iets terug zegt. Dat boze en soms onbeleefde heb ik al vaker opgemerkt in Nicaragua; in de hostels en toeristenplekken is iedereen ontzettend vriendelijk, maar tref je ze ergens anders, zoals de straatverkopers of de mensen die in de winkels werken, dan zijn ze eigenlijk helemaal niet aardig tegen je. Dat heb ik in landen als Mexico of Guatemala maar zelden meegemaakt. Natuurlijk is er wel eens de uitzondering op de regel, maar hier valt het me wel echt op. Ach ja, het land zelf is werkelijk schitterend, er is ontzettend veel te doen en de feestjes zijn beter dan waar dan ook: compromis dan maar? Ik ga in ieder geval morgen nog weer naar een ander hostel (met zwembad heuuu), dus wie weet wordt het nog beter. En anders ben ik toch bijna thuis!!! BIZAR!

Tot de laatste!