Lachen, laguna & landen

Zodra ik mijn ietwat saaie hostel verruil voor het grotere hostel met zwembad in Granada, weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Direct raak ik aan de praat met een groep Ierse jongens en Engelse meiden die me meevragen ’s avonds naar de Treehouse te gaan. Dit hostel/club is letterlijk gebouwd in een boomhut en staat in heel Nicaragua bekend om zijn te gekke feesten. Uit verhalen wist ik al dat ik daar niet zou willen slapen (klamboes, boom, beesten), maar dat het zeker de moeite is om een avondje naartoe te gaan. En dat is absoluut waar, want man wat een gezelligheid daar! Omdat het een vrij kleine locatie is, ben je eigenlijk met iedereen wel in contact en zodra er dan ook nog glow-in-the-dark verf bij komt kijken, dan weet je dat het een goede avond is. Ook de volgende dag is het weer raak met een hele nieuwe groep mensen en een gezellige kroegentocht. Ik ben me meer en meer bewust van het feit dat dit waarschijnlijk mijn laatste feestjes zijn op reis en ik geniet eigenlijk extra van de mensen. Met één Nederlands meisje klikt het zo dat we de hele avond niet meer bijkomen van het lachen. Toch mooi als je nog zo iemand ontmoet aan het einde van je reis!

Nog steeds ben ik wel erg lui en voel ik vrijwel geen behoefte Granada te ontdekken. Het is heel erg warm en hoewel ik voor m’n gevoel moet winkelen (nu ik toch bijna wegga), heb ik weinig zin in het hele afdingtraject. De markt is eerlijk gezegd ook best prijzig omdat alles in US dollars gerekend wordt. 10 dollar voor een ketting die ik, mij kennende, binnen een week kan hebben gesloopt? Nope. Ik wil alleen nog heel graag een hangmat kopen. Na nauwkeurige inspectie van diverse soorten hangmatten in de afgelopen 4 maanden, heb ik eindelijk mijn favoriet vastgesteld. Ik weet natuurlijk helemaal niet in wat voor een huis ik uiteindelijk ga wonen en of ik überhaupt een tuin zal hebben, maar ik heb een heel duidelijk visioen van mij, tv-kijkend vanuit deze hangmat in mijn woonkamer. Meenemen!

Op mijn laatste volledige dag onderneem ik nog iets (wow, weet je het zeker?): ik ga naar Laguna de Apoyo. Dit is een schitterend meer op 30 minuten afstand van Granada en aangezien ik toch niks doe in de stad, kan ik dat beter doen bij een meer. Twee meiden die ik in San Juan heb ontmoet, duiken ook nog even op en we brengen samen de dag door. Terug bij het hostel pak ik op mijn dooie gemak m’n tas in tot een meisje vanuit ons stapelbed geërgerd vraagt of het nog lang gaat duren en of het licht nu eindelijk eens uit mag. Rustaaag. Het is m’n laatste avond dus ik hoef technisch gezien geen vrienden meer te maken, maar ben wat dat betreft toch wel weer een zacht ei en doe het licht om 23.00 uur maar uit. Een uur later laat ik per ongeluk van bovenin het stapelbed mijn flesje water tussen het bed en de muur op haar kussen kletteren, waar ze hoorbaar van wakker schrikt. Het is tijd om te gaan.

De taxichauffeur die me naar het vliegveld brengt, heeft duidelijk niet door dat ik even een momentje voor mezelf wil hebben en kletst er lekker op los in het Spaans. Ook wil hij me blijkbaar voorbereiden op de vrieskou in Nederland want de airco in de taxi staat op standje Wim Hoff. Ach, als ik hier niet verkouden van word, dan wel in de 35 uur (!) vliegen die ik voor de boeg heb. Althans, de meeste tijd zit ik te wachten tot ik weer de lucht in mag. Arm als ik ben, heb ik natuurlijk de goedkoopste en meest onlogische vlucht naar huis geboekt. Omdat Managua – Amsterdam (incl. 2 overstappen) 1000 euro kostte en ik me daar heel veel hoedjes van ben geschrokken, besloot ik naar Madrid te vliegen (ook met 2 overstappen) voor 400 euro. Voor 80 euro erbij opgeteld, scoorde ik een ticket voor het laatste stukje naar huis en zo heb ik toch 520 euro weten te besparen. Maar manmanman, 4 vluchten. Dat wordt wat. De eerste vlucht naar El Salvador duurt 50 minuten waarvan ik er welgeteld 40 slaap. Kijk, zo gaat het goed. De tweede vlucht naar Colombia (want logisch?) duurt 3,5 uur en ik slaap precies niet. De Mexicaanse man die naast me zit, is een zeer onsubtiele flirt met me begonnen en ik probeer uit alle macht te doen alsof ik toch slaap.

Om 12.00 uur ’s nachts landen we op Bogotá en hier mag ik een glorieuze 14 uur doorbrengen. Gelukkig heb ik een fantastische website gevonden die sleepinginairports.com heet en die me precies vertelt waar de beste slaapplekken zijn (d.w.z. bankjes zonder leuningen / fijne stoelen / zachte vloeren) en waar op het vliegveld je de beste WiFi vindt. Hoe chill?! Ik kies derhalve een prachtig bankje bij gate 32 (goede WiFi) uit en nestel mezelf hierop voor de nacht. En dan komt er ineens een Nicaraguaans vrouwtje met wie ik in het vliegtuig zat, bij me op MIJN bankje liggen aan mijn voeteneind. HALLO?! ZOEK JE EIGEN BANKJE! Gekweld door het feit dat ik nu niet meer languit kan liggen, verplaats ik uiteindelijk naar een zacht stukje vloerbedekking, waar het gros van mijn ledematen eerder de slaap vat dan ikzelf.

Ik heb het hele vliegveld al 5 keer uitgekamd, een reep chocola gekocht én Burger King gegeten en nu mag ik weer vliegen. Yes! Op naar Europa! De vlucht is heel aangenaam en ik kijk 3 films. Net terwijl ik een traantje wegpink bij Interstellar, durft de Salvadoraanse man naast me te vragen of ik misschien zou willen ruilen van stoel met zijn vrouw, die achter hem zit. Beiden zitten op de middelste stoel en in eerste instantie denk ik dat hij een grapje maakt. Maar de hoopvolle en vriendelijke blik in zijn ogen spreekt boekdelen. Het antwoord dat ik hem geef is dan ook niet hetgeen dat hij wilde horen, maar sorry señor, ik heb er al 20 uur reistijd opzitten en jij vraagt mij TIJDENS een zielige film of ik mijn comfortabele, precies al naar mijn kont gevormde stoel aan het raam wil opgeven? NOOIT.

In Madrid heb ik nog 5 uur voor mijn laatste vlucht en ik word best stiekem een beetje emotioneel als ik ‘Amsterdam’ op de borden zie staan. Ik heb ook ineens energie en zit heel lang ongeduldig te wachten tot ik kan inchecken. Op dat moment kom ik er pas achter dat ik in een heel verkeerde terminal zit en nog een bus van 20 minuten moet pakken voor ik bij de juiste vertrekhal ben. Precies voor mij arriveren er zo’n 40 Amerikaanse schoolkinderen die ook moeten inchecken en bij de douane zijn ze strenger dan waar ook. Uiteindelijk kom ik maar een uur voor mijn vlucht aan bij de gate. HOE DAN. Als ik deze vlucht zou hebben gemist joh…

En nu… pam pam pammm… ben ik alweer een week thuis! Wat een raar gevoel nog steeds. Mijn reis lijkt ineens alweer een leven geleden en soms is het alsof het niet is gebeurd. Het is zo ontzettend fijn om iedereen weer te zien en in een vertrouwde omgeving te zijn. Ik heb de afgelopen maanden op 78 verschillende plekken geslapen (bankjes, hangmatten en tenten ook meegerekend), maar er gaat écht niets boven mijn eigen bed. Al werd ik wel heel gedesoriënteerd wakker hier. WAAR BEN IK?! Er is verder thuis natuurlijk maar weinig veranderd, behalve dat de supermarkt zijn indeling heeft omgegooid en m’n ouders de bank anders hebben gezet in de woonkamer. Sommige stelletjes zijn uit elkaar, andere zetten volgende stappen in hun relatie (trouwen, kinderen). Maar aan de andere kant is Soldaat van Oranje weer verlengd, dus feitelijk heb ik weinig gemist. Het enige dat écht is veranderd, is dat een heel lief vriendinnetje van mij naar Zuid-Afrika is verhuisd. Het zat er al een paar jaar aan te komen, maar omdat het allemaal langer duurde, was ik er stiekem toch niet echt meer op voorbereid. En toen in oktober had ze ineens haar visum.

Met andere woorden, de volgende reis staat alweer gepland: ik vertrek op 24 april naar Kaapstad! Heuuuu! Onder het mom van ‘waarom niet?!’

Dussss tot de volgende blog 🙂