Kak, Kaap & Koning

Jawel, dames en heren, lieve mensen, we zijn weer onderweg! Ik heb een heerlijke 4 weken thuis gehad; veel vrienden en familie gezien, feestjes bezocht, een beetje geslapen en zo, en dan is het nu toch echt weer tijd voor de volgende reis: Zuid-Afrika! Zoals ik in mijn vorige blog al aangaf, is dit een plan dat al een aantal jaren in mijn hoofd speelt. Het was niet meer de vraag van of, maar van wanneer ik naar Zuid-Afrika zou gaan om mijn lieve Marije, die in oktober 2017 officieel emigreerde, op te zoeken. Omdat Lisa haar net zo erg mist als ik, gaan we dit keer samen! Dat is toch wel even een heel andere manier van reizen, moet ik zeggen. Maar na 8 maanden alleen te zijn geweest, is het zo fijn om één van de liefsten bij me te hebben die gewoon zegt waar het op staat (genadeloos ook soms).

We zijn op maandagochtend nog niet bijgekomen van het online inchecken of ik krijg al een bericht dat onze vlucht is geannuleerd. Pardon?! Air France heeft blijkbaar nog steeds de neiging af en toe te staken en laat dat nu net zijn op de dag dat wij naar Kaapstad zouden vliegen. Kak. (Kak is overigens het scheldwoord in Zuid-Afrika = vooronderzoek). Bij annulering krijg je vrijwel direct een omboeking van je vlucht en onze nieuwe route is, netjes gezegd, onacceptabel. En nog 10 andere woorden waar ik mijn blog niet mee wil bevuilen. In plaats van 1 overstap en 16 uur vliegen, krijgen we 2 overstappen en maar liefst een reisduur van 37,5 uur! Ben je helemaal @*&#%!. Dus na een hartig woordje te hebben gesproken met Air France heb ik het dan uiteindelijk naar een directe vlucht met KLM de volgende dag weten om te praten. Beter hè? En als het goed is hebben we ook nog recht op een vergoeding dus heeeeyyy gratis eten. Hopelijk dus.

Na een supermooie en lange vlucht over de Franse Alpen, de Sahara woestijn en voorafgaand daaraan natuurlijk het Braassemmermeer, landen we om 21.20 uur in Kaapstad waar we worden opgewacht door het beste welkomstcomité: Zander. Zander is een vriend van Marije en Lisa en ik hebben hem vorig jaar met Kerst ontmoet, toen Marije een hele afvaardiging van Zuid-Afrika over de vloer had. Hij woont net buiten Kaapstad en heeft met al zijn Afrikaanse charme en gastvrijheid aangeboden dat we bij hem kunnen blijven slapen. Superleuk en handig! Het blijkt ook al direct dat hij veel te goed is voor ons; bij aankomst in zijn huis liggen er chocolaatjes op onze kussens en de lokale biertjes staan al koud. Baie lekker!

We slapen welgeteld 3,5 uur en mogen dan alweer opstaan: op de planning staat een dagtour naar Kaap de Goede Hoop die om 7.30 uur vanuit Kaapstad vertrekt. Op doordeweekse ochtenden moet echter de hele wereld naar het centrum van Kaapstad waardoor we al om 5.15 uur de deur uit moeten om op tijd te zijn. Ook komt de regen vandaag met bakken uit de lucht zetten. Er heerst al maanden een vreselijke droogte in de kaapregio, maar wij hebben blijkbaar wat Hollands weer met ons meegebracht: graag gedaan hoor. Rennend naar de auto zijn we al zeiknat: altijd een goed begin van een dagtour. Wat Lisa en ik allebei hebben, is dat we extra melig worden van moeheid. Tijdens de tour resulteert dit in liedjes zingen en waarschijnlijk zeer irritant opgewekt het gesprek aangaan met IEDEREEN. De rest van de bus zit gewoon lekker met hun goeie gedrag in hun rustige vakantieritme en moet zichtbaar wennen aan onze energie. MAAR, aan het einde van de dag hebben we ze toch aan weten te steken hahaha. De tour is verder heel erg leuk en divers. We beginnen met een boottocht naar een eiland met zeeleeuwen en het is gelukkig net gestopt met regenen. Het is nog wel heel grijs en grauw en de golven zijn schrikbarend hoog. Ook ligt er een flinke laag water op de overkapping van de boot, die zonder waarschuwing onze nek inkletst zodra een golf de boot doet schudden. We springen op van de plotselinge ijskou, wat een Chinese vrouw achter ons heel boos maakt en ze gebaart geïrriteerd dat we haar foto hebben verpest. Ja, want stel je voor. Daarna klaart de lucht op en hebben we een hele toffe dag waarop we een pinguinkolonie op het strand zien, een fietstocht maken en hiken naar het uiterste punt van Zuid-West Afrika. Behalve een groepje toeristen, is daar ook een grote familie bavianen die de berg domineert. We worden aangeraden ze niet te voeren en ook zeker geen etenswaren uit de bus mee te nemen. Bavianen zijn namelijk helemaal geen schattige aapjes, maar echte klootzakken die pakken wat ze pakken kunnen. Een aantal is uitgeweken naar de parkeerplaats waar alle tourbussen staan te wachten met al dan niet open raampjes. 1 baviaan is zo brutaal dat ‘ie naar binnen klimt bij een grote bus en als een bezetene alles overhoop haalt. We zien een vrouw die al in diezelfde bus zat verstijven en met grote ogen wachten tot de aap klaar is met plunderen. Zodra hij de bus weer heeft verlaten, is het eerste wat ze doet een kam pakken en haar haar kammen. Hahahaha! Als je haar maar goed zit!

Na de tour pikt Zander ons weer op in de stad en hij neemt ons mee naar de kroeg en later die avond naar een studentenclub tot we zo gaar zijn dat we niet meer op onze benen kunnen staan. Ook de volgende dag heeft hij heel veel plannen voor ons; lief als hij is, wil hij ons de allerbeste kennismaking met Kaapstad geven als maar kan. Omdat het Koningsdag is, dragen Lisa en ik vandaag oranje en roepen tegen iedereen die we tegenkomen ‘Leve de Koning!’, waarop die mensen moeten antwoorden met ‘Hoezee! (x3)’. We hebben samen zoveel energie dat we dit de hele dag door volhouden: bij de wijngaard die we bezoeken, bij de rugbywedstrijd die we zien, in het restaurant, bij de karaokebar en in de club. Een heerlijk bij elkaar geraapt zootje activiteiten, maar zo leuk! Zo tof om een vreemde stad met een local te ontdekken.

Kaapstad zelf hebben we nog nauwelijks gezien of het is alweer tijd voor de volgende stop. In tegenstelling tot mijn vorige reis, zijn we dit keer aan een tijd gebonden en moeten we een beetje voort maken. Ach, zolang Marije in Afrika woont, zullen we ongetwijfeld nog eens terugkomen. Want manmanman, wat een schitterend land! Wat ons wel is opgevallen en waar we erg van geschrokken zijn, is het enorme verschil tussen donker en blank, arm en rijk. De blanke Afrikanen wonen in prachtige appartementencomplexen die worden omringd door grote, stenen muren. En aan de overkant van de straat kan dan een hele sloppenwijk te vinden zijn, bestaande uit hutjes waar de donkere Afrikanen wonen. Iedereen hier is extreem bewust van huidskleur en als je denkt dat de Apartheid voorbij is, think again. Donkere Afrikanen hebben nog steeds veel minder rechten en worden bijvoorbeeld door taxi’s vrijwel nooit opgepikt. Van onze (donkere) tourgids horen we dat hij bijna dagelijks 1,5 uur moet wachten tot hij vervoer vindt naar zijn werk in de stad. Ook ontmoet Lisa iemand die bij het handen schudden zijn pols naast de hare houdt om aan te geven dat hij weet dat haar huidskleur superieur is aan de zijne. Zij wordt daarop geacht zijn pols te pakken om die wetenschap te bevestigen. Heel erg bizar. Het is echt heel naar om te zien en je er ineens bewust van te worden dat dit hier zó heftig speelt. Er is ongetwijfeld ook een andere kant aan het verhaal met betrekking tot criminaliteit en geweld, maar dit hebben we gelukkig nog niet ondervonden (afkloppen). Ook rijmt het in onze ogen totaal niet met het beeld dat we van de blanke Afrikanen hebben die we kennen; dat zijn zulk ontzettend lieve en leuke mensen die wij helemaal niet als racistisch zien en toch is die verdeling zo’n opvallende gewaarwording hier.

Maar ja, ik denk dat het voor ons gewoon goed is om hier bewust van te zijn tijdens onze reis en verder vooral heel erg te genieten van het prachtige landschap en de leuke plaatsen. Nu op naar Hermanus waar we even een welverdiende break nemen van de actie en daarna onze roadtrip officieel beginnen!

Daaaag!