Hermanus, hinnik, hike & hippie

Na veel te veel aandacht te hebben besteed aan de verjaardag van de koning, vertrekken we in alle vroegte op zaterdag naar Hermanus met de Baz Bus. De Baz Bus is een hop-on-hop-off bus die tussen twee steden rijdt en onderweg alle hostels in de kleinere plaatsen aandoet. Je belt ze een dag van tevoren om je plek te reserveren en voilà, ze pikken je op. Perfect! Wij doen de route van Kaapstad naar Port Elizabeth: al met al niet een heel lang stuk, maar er is ontzettend veel te zien en te doen. Vamos!

We slapen de avond voor ons vertrek vanuit Kaapstad in een hostel in de stad omdat Zander in Somersett West woont en deze plaats niet op de lijst van ophaalmogelijkheden staat. Het is die ochtend dat wij leren dat je altijd gewoon even moet vragen of het kan, want na ruim 1,5 uur in de file te hebben gestaan op de vroege ochtend, stoppen we in, jawel, Somersett West om iemand op te pikken. Manmanman. Hermanus is daarna nog een uur rijden en het landschap is van begin tot het eind fantastisch mooi. Waar je in de VS urenlang door dezelfde wijde vlaktes kunt cruisen en nog het idee hebt dat je geen steek bent opgeschoten, introduceert de Afrikaanse zuidkust elke 5 minuten weer een nieuw vergezicht. Ik heb zeker vervelendere busritten gemaakt.

In Hermanus doen we precies niks anders dan slapen, eten en nog meer wijnproeven met die gekke Zander, die besloot ons nog een dagje te vergezellen op ons avontuur. Het was een welverdiende break van onze toch wel hectische eerste dagen in Zuid-Afrika. Fris en fruitig stappen we 2 dagen later weer in de inmiddels vertrouwde Baz Bus en maken een lange tocht naar Wilderness. In het hostel dat ons daar werd aangeraden, hangt al direct een heel leuke sfeer en nog geen uur later zit de eerste tequilashot erin. Oh, wordt het zo’n feestje? Iedereen is helemaal in de stemming (het is tenslotte maandag) en we genieten van de live muziek en de daarbijbehorende drankjes. En dan wordt ons ineens heugelijk nieuws meegedeeld in de vorm van een e-mail van KLM: het spijt ze dat we een dag missen van onze reis en we mogen kiezen: een compensatie van 600 euro cash pp of beide een KLM-voucher voor 800 euro. WAT?! HOE DAN! Ik had wel verwacht dat we iets terug zouden krijgen, maar zoveel??? Onze vlucht (incl. terugreis) was zelfs maar 500 dus stiekem hebben we gewoon een gratis vakantie zo! Woooooohoooo! De avond kan nu helemaal niet meer stuk en we vieren het met iedereen die het maar wil horen door elke toost uit te brengen aan de KLM. De volgende dag stuur ik een zeer beschaafde e-mail met de boodschap dat we graag akkoord gaan met de 600 euro cash. Niets in mijn taalgebruik suggereert hoe uitbundig we dit hebben gevierd.

Zoals de naam al doet vermoeden, is er genoeg te doen in Wilderness. Lisa heeft direct bij het boeken van onze vakantie al gezegd dat ze wil paardrijden, dus na een dagje op het strand te hebben gelegen (mijn keuze), worden we een dag later naar een manege gereden. Ik vind het stiekem weer heel spannend, zeker zodra de 17-jarige puberjongen annex tourgids voor ik op het paard klim even luchtig vertelt dat hij pas nog van dit beestje af is gevallen. LEUK VRIEND. Angel is gelukkig een heel lief paard en mijn angst ebt al snel weg. De tourgids zit echter volledig in Lisa’s energie en ze kunnen het precies nergens over eens worden. Ik herken haar inmiddels sarcastische en gefrustreerde toon uit duizenden en geniet kostelijk van het over en weren van wie er nu het meeste verstand heeft van paardrijden. Brett, een Amerikaanse jongen die we in Hermanus hebben ontmoet, is ook mee, en alles duidt erop dat het zijn eerste keer op een paard is dan wel dat het al een miljoen jaar geleden is. Zijn paard Hakeem heeft absoluut geen haast en laat hem heerlijk in een ongemakkelijke draf doorstuiteren. Dat kan niet lekker zijn voor het zaakje. Ik vermaak me in ieder geval prima.

Een uur verderop op de zogenoemde Garden Route, ligt het plaatsje Knysna (spreekt uit als: nijsna). Het hostel dat we hier betrekken is beduidend minder boeiend dan in Wilderness, maar ik moet zeggen dat ik de afwisseling wel lekker vind. Ik merk ook na een week weer onderweg te zijn, dat het eigenlijk nog helemaal niet zo lang geleden is dat ik terugkwam van mijn grote reis en dat ik naar mijn idee mijn eigen bedje nog niet lang genoeg heb geknuffeld voor ik weer weg ging. Lisa daarentegen is helemaal om: ze is officieel gegrepen door de travel bug en er is een wereld voor haar opengegaan, letterlijk. Gehehe, oeps! Ach, ik vind het wel heel leuk om deze manier van leven te kunnen delen met haar. In Knysna kun je heel lekker eten, shoppen, naar een bierbrouwerij gaan en aan het water zitten bij Mario’s om daar naar een schandalig lekkere ober te loeren op het terras. Man. Daar blijf ik nog even voor zitten hoor. Ook heeft Brett weer hetzelfde hostel betrokken als wij, maar steeds arriveert hij een dag later. Op dit moment wordt het een beetje ongemakkelijk en creepy. We grappen wel de hele tijd met ‘hey it’s our stalker!’, maar eigenlijk is het natuurlijk een beetje raar dat je steeds maar weer op dezelfde plekken opduikt en dan weer als een vlieg om ons heen hangt. Al zijn wij uiteraard ook wel weer de leukste mensen om te volgen; altijd gekkigheid met Lisa en mij.

Tijd voor weer wat actie in de taxi: op naar de natuur in The Crags. Het hostel is hoog gelegen en we kijken elke dag uit over een waanzinnig landschap. Wauw, Afrika, hoe dan? Je blijft me steeds weer verbazen! Wel is het echt een hippiehostel en er lopen weer wat interessante types rond: van zelfgeverfde t-shirts, tot dreads, tot ongeschoren oksels, tot de hele dag stoned zijn als een garnaal. Sommigen zien er dan ook echt uit alsof ze peace-tekens uitpoepen en ik kan er bijzonder weinig mee. Gelukkig zijn er nog meer mensen die hier ook niet per se van de vrije liefde en didgeridoo’s zijn, dus ik houd me wel weer staande. Er is in The Crags ook een zeer gerenommeerde hike van 5 uur en nu kun je aan Lisa trekken tot je een ons weegt; die gaat echt niet mee. In plaats daarvan gaat zij nog een keer paardrijden en besluit ik de hike met 2 Duitsers te doen: een jongen en een meisje, beide 19 jaar oud. Zij praat nauwelijks, hij te veel. En dan natuurlijk dat accent. Ik kan me zeker leuker en sprankelender gezelschap voorstellen, maar de hike is zo ongelofelijk gaaf, dat ik net zo goed met 2 zakken aardappelen had rond kunnen lopen: het was gewoon te gek! Van een wilde heide tot een diep, klammig bos, langs een azuurblauwe lagoon naar een uitgestrekt zandstrand inclusief woeste zee. En dan nog een stukje langs wat rotsen en kliffen klimmen tot we bij het mooiste verborgen strandje terechtkomen. Echt hoor, ik ben stiekem wel heel erg verliefd aan het worden op deze natuur. Ik bedenk me ook zeer regelmatig dat Lisa dit echt 100x niks had gevonden en bij terugkomst beaamt ze dat ook stellig. Wie ook weer is opgedoemd, is Brett. Wij zijn er nu echt wel een beetje klaar mee, en ook al is het misschien zijn intentie niet om ons te volgen, we vragen hem maar niet meer mee op onze avonturen. Gekkie.

Na deze veelbewogen 1,5 week (zo kort maar?!) met natuur en cultuur, slapen en actie ondernemen, is het tijd voor onze op een na laatste stop op de Garden Route: Jeffrey’s Baai, een echt surfplaatsje waar men ook niet vies is van een feestje. Heel erg gezellig en toch ook rustgevend (want onze interesse tot surfen beperkt zich tot de surfers zelf). En we kunnen natuurlijk ook wel even een zonnetje gebruiken. Tenminste, Lisa dan.