Magisch, Marije, Marvel & mannen

Na het nodige feestgedruis in Jeffrey’s Baai, komen Lisa en ik bij onze laatste stop op de Garden Route aan de zuidkust van Zuid-Afrika: Port Elizabeth. Van iedereen horen we dat die stad absoluut niet de moeite waard is, maar we vliegen van daaruit naar Pretoria WAAR WE MARIJE GAAN ZIEN! Het hostel waarin we verblijven in Port Elizabeth is eigenlijk een soort uit de kluiten gewassen woonhuis met een aantal extra kamers in de tuin. Vanuit de Baz Bus worden we opgewacht door de twee mannen die er werken. Ze zijn zo enthousiast dat ze allebei ongeveer hetzelfde proberen te vertellen over het hostel. Hoewel ze het zichtbaar goed bedoelen, worden we een beetje kriebelig van de overdreven zorgzaamheid van het dynamische duo.

Wat vanuit Port Elizabeth heel goed te bereiken is, is Addo Elephant Park. JAZEKER, DAMES EN HEREN! ONZE EERSTE SAFARI! ALLEMAAL DIEREN! De naam geeft al weg dat er in ieder geval olifanten zullen zijn, maar volgens de Lonely Planet kun je er ook de gehele Big 5 spotten. Nou, kom maar op. ’s Ochtends worden we opgehaald door onze tourgids Elvis en uitgezwaaid door de twee mannen van het hostel, die ik in gedachten heb omgedoopt tot een manische Peppi en Kokki. Je verzint het niet. Samen met een Duits gezin vervolgen we onze weg naar Addo. Het eerste dier dat we zien, is een wrattenzwijn en ik heb gelijk de hele soundtrack van de Lion King in m’n hoofd. Lisa voelt zich niet zo lekker en laat me af en toe weten dat het neuriën van Hakuna Matata net zo irritant is als het hardop zingen ervan. En dan zien we de eerste olifanten! Wat een enorme, majestueuze dieren! Omdat ik niet meer zo van dierentuinen houd, is het al heel lang geleden dat ik een olifant heb gezien en dit is ook de eerste keer echt in het wild: heel indrukwekkend!

Addo begon ooit met 3 olifanten en inmiddels lopen er zo’n 2000 rond. En daar hebben we er VEEL van gezien. Hele kuddes met baby’s en alles. (*zingt nu: ‘en een olifant loopt door’ van Jungle Book*). Het is misschien een beschermde diersoort, maar als je ze dan gewoon hun gang laat gaan, dan gaan ze ook gewoon hoor. Geen probleem met het olifantenlibido! Bij de neushoorns zit er wel een donker randje aan het verhaal. De hoorn van een neushoorn is 4,2 miljoen dollar waard en dat maakt het dier extreem bedreigd. Stropers zetten alles op alles om deze giganten neer te halen en er zijn er naar zeggen nog maar 8 over in Addo. Ze worden zo veel mogelijk verplaatst naar Tjaad, waar de beveiliging het hoogst is in heel Afrika. Wij hebben erg veel geluk en spotten een neushoorn van heel in de verte op een berg in Addo. De tourgids waarschuwt ons dat als we een goede foto weten te maken, dat we deze niet online moeten delen. Stropers werken samen met hackers om erachter te komen waar die foto is gemaakt, zodat ze weten waar ze naartoe moeten. Ik heb natuurlijk met mijn iPhone 6 camera absoluut geen scherpe foto van het minuscule stipje dat de neushoorn moet voorstellen, maar ik ben wel heel geschrokken van het verhaal. Wat kunnen mensen wreed zijn. Ook is het tegenwoordig toegestaan voor de park rangers om het vuur te openen waneer ze stropers betrappen. Terecht. De rest van de dag rijden we rond door het enorme park (dat alleen door bergen wordt begrensd) en we zien jakhalzen, meerkatten, bokken, zebra’s, buffels, antilopen en nog veel meer dieren. We zijn ook op zoek naar de leeuwen en Elvis rijdt ons naar de plekken waar ze meestal vertoeven. Helaas heeft de familie leeuw zich al een aantal dagen niet laten zien en in de tourbus speculeren wij over hun afwezigheid. Ik denk dat ze een buffel hadden gevangen en daar zo vol van zitten dat ze even 3 dagen aan het uitbuiken zijn. Toch zijn we tevreden met onze 3 van de Big 5: de olifant, de buffel en de neushoorn. Het luipaard en de leeuw komen nog wel. En dan gaat de zon langzaam onder in Addo en zien we de echte Afrikaanse magie: een felgekleurde hemel en het silhouet van een boom met daarnaast een olifant. Wauw, echt wauw.

En dan is het zover! Hetgeen waarvoor we in de eerste plaats naar Afrika kwamen: MARIJE! Omdat Lisa en ik geen schaamte kennen, bedenken we dat we haar op het vliegveld even voor schut willen zetten door te doen alsof wij de vreselijkste toeristen ooit zijn. Daartoe kopen we 2 zonnekleppen en beide een tasje met daarop I heart SA (South Africa) en zetten onze zonnebrillen op zodra we de aankomsthal binnenlopen. We hebben al helemaal een act ingestudeerd, maar deze wordt genadeloos in de kiem gesmoord wanneer Marije op ons af komt stormen en met tranen in haar ogen snikt dat ze ons zo heeft gemist. Ja hallo, daar kan al ons acteertalent niet tegenop en met z’n drieën zijn we ineens een grote, snotterende bedoening. Met onze zonnekleppen en al. Johnny is er ook bij en het is zooo fijn om ze te zien! Al die tijd dat we al in Zuid-Afrika waren, was het toch een gek gevoel dat we dan nog steeds niet bij háár waren. Maar nu wel! Eindelijk! Die avond gaan we natuurlijk meteen naar de kroeg en omdat Johnny zijn diplomauitreiking vandaag had, is zijn hele klas, en dus ook Zander, present! SUPERGEZELLIG! Ook heel erg leuk om Zander weer te zien en we begroeten elkaar alsof we al jaren vrienden zijn. We komen er ook tot onze opluchting achter dat Marije nog geen steek veranderd is ondanks dat ze in dat gekke Afrika woont, en we dansen en drinken er lekker op los tot we zo gaar zijn dat we niet meer op onze benen kunnen staan.

Tijdens de 11 dagen die we in Pretoria hebben, nemen Marije en Johnny ons overal mee naartoe en laten ze ons kennis maken met hun leven daar. Ik vind het heel fijn om te zien waar Marije woont en wat ze doet, want je kunt er nog zoveel verhalen over horen of foto’s van zien, echt begrijpen doe het pas als je het persoonlijk ervaart. Ze wonen in een heel mooi huis in een gated community. Op straat lopen is in Pretoria niet veilig en in de auto moet je in bepaalde gebieden je ramen dichtdoen en de deuren op slot vanwege een verhoogd risico op een overval. Dit zorgt ervoor dat je eigenlijk steeds van gated community naar gated community gaat en dat er niet echt een leven op straat is, zoals je dat thuis ziet. Er is bijvoorbeeld geen winkelstraat, maar een overdekt winkelcentrum en de scholen worden ook omringd door muren. Binnen die muren van de gated community echter, heb je geen idee dat het er buiten zo gevaarlijk is, want het ziet er allemaal schitterend uit. Bij de woonhuizen voelt dat een beetje als Centerparcs, waar het gewoon een soort afgebakend dorpje is, maar wel met hekken en 24/7 beveiliging. Ook zijn er hele grote community’s die estates genoemd worden. Hier wonen Johnny’s ouders bijvoorbeeld en die plekken zijn gigantisch. Je weet alleen dat er een muur omheen staat omdat je bij binnenkomst langs bewaking moet. Het idee van onveiligheid op straat kan ik maar moeilijk van me afschudden en zou ik persoonlijk heel naar vinden. Ineens ben ik heel dankbaar voor het feit dat ik van de kroeg naar huis kan fietsen, of dat ik gewoon een rondje kan lopen door het dorp zonder problemen; iets wat voorheen zo vanzelfsprekend was, maar wat ik nu extra waardeer. Marije is inmiddels wel gewend aan deze situatie en ik snap ook heel goed wat ze leuk vindt aan haar leven daar; leuke mensen, een mooi huis, een fijne baan en natuurlijk Johnny. Zelf ben ik vooral blij dat zij op een veilige plek woont en veel mensen om zich heen heeft die om haar geven, en bovenal, dat ze zo gelukkig is.

Dus we leven gezellig even anderhalve week met haar mee: we gaan een keer mee naar haar werk, boodschappen doen, uit eten met Johnny’s ouders en gaan stappen. Marije en Johnny moeten doordeweeks gewoon werken, dus Lisa en ik maken van de gelegenheid gebruik om flink uit te rusten. We hebben allebei een heerlijke verkoudheid + rochel te pakken dus we snurken om het hardst en slapen een aantal nachten zo goed als het klokje rond. Ook gaan we naar de nieuwe Marvel-film en hoewel ik bijna geen Marvel-films heb gezien en dus maar de helft van alle inside grappen van de Avengers kan volgen, vind ik het helemaal fantastisch en besluit ik direct dat ik alles ga terugkijken. Verder eten we twee keer echt op zijn Afrikaans: potjie (spreekt uit: poi-kie) en braai. Een potjie is altijd een hele belevenis: iedereen komt rond de middag al bij elkaar en begint met drinken. Rond een uur of 3 wordt het vuur aangestoken en het vlees in de pot gedaan. Groenten, aardappels en allerlei heerlijke kruiden erbij en pruttelen maar. Zander maakte voor ons de potjie en het was GODDELIJK. Zelfgebakken brood erbij en gaan. De braai is eigenlijk een soort barbecue, maar dan op z’n Afrikaans: speciale kruiden en het vlees wordt geklemd tussen een gril boven het vuur. Ook geweldig lekker. Je kunt veel zeggen over Zuid-Afrika, maar eten maken kunnen ze als de besten. Voor Lisa, die zo veel mogelijk vegetarisch eet, is het allemaal wat lastiger; als een restaurant zegt dat ze zeker wel vegetarische opties hebben, beperkt dat zich meestal tot een Griekse salade. Vegetariër zijn, begrijpen de Afrikanen gewoonweg niet zo.

Verder neemt Marije ons nog een keer mee naar een reservaat waar we dan eindelijk onze Big 5 compleet maken met de leeuw en het luipaard. We gaan ook nog een keer naar een selfdrive safari waar we ineens nog meer neushoorns zien! Gaaf! Ook zien we daar een prachtig meer, waar je zo in zou willen zwemmen, tot we de neusgaten van een nijlpaard boven het water zien uitsteken. HO, DOE MAAR NIET. Als klap op de vuurpijl zijn Lisa en ik uitgenodigd voor het vrijgezellenfeest van het zusje van Johnny. Hoewel we Chantell pas deze week hebben ontmoet, zijn wij ook welkom en dat vinden we natuurlijk wel heel bijzonder en leuk. De spelletjes ‘wie kent Chantell het beste’ en ‘schrijf je leukste herinnering met Chantell op’ zijn natuurlijk wat minder aan ons besteed, maar we maken er wel weer wat van. In Zuid-Afrika zit een vrijgezellenfeest echter iets anders in elkaar dan in Nederland. De dag begint namelijk met een ‘kombuistee’, een soort high tea met heel veel hapjes (maar ook wijn en champagne heuuuu) waarvoor alle vrouwen in de familie en vriendinnen zijn uitgenodigd. Oma’s, tantes, oudtantes, van zowel bruid als bruidegom, zitten in een kringetje. Er wordt gegeten, gedronken, cadeautjes uitgepakt en Lisa en mij wordt gezegd dat we ons moeten gedragen.Wij zijn natuurlijk weer redelijk lomp voor al deze degelijkheid. Nee, grapje, dat kunnen wij wel. Maar ’s avonds wordt het pas echt gezellig: de oudere vrouwen gaan naar huis en wij gaan naar Beefcakes! Dit klinkt net zo fantastisch als dat het is: een restaurant met mannelijke, halfnaakte obers en een travestietenshow. Ik vind het mooi. Chantell is zeker een stuk conservatiever dan wij en ze voelt zich op sommige momenten zichtbaar ongemakkelijk, vooral wanneer haar moeder een bodyshot voor haar regelt onder het mom van ‘dat hoort erbij’. Ik vind het in ieder geval een toptent.

En dan is het helaas al weer tijd om afscheid te nemen van die lieve Marije en Johnny. Ik vind het heel naar om haar achter te laten en doe nog een poging tot ontvoering, maar ze moet de volgende dag werken dus dat kon weer niet. Wel ben ik na mijn lange reis en dan deze 4 weken met Lisa er helemaal klaar voor om weer naar huis te gaan. Ik merk dat ik echt toe ben aan routine en aan het hebben van een eigen plekje: een nieuw, maar ander avontuur. Ook zijn Lisa en ik het er over eens dat we elkaar nu wel even zat zijn, dat we van elkaar houden, maar dat we elkaar voorlopig even niet hoeven te zien. Tot over een paar dagen dan. Nee, het was super om met haar te reizen, maar het is wel een lange tijd en heel anders dan die vorige 8 maanden, waarin ik alles helemaal zelf kon bepalen. Maar goed, volgende keer weer. Nu heerlijk naar huis!