Parkeerplaats, Pieken & Polen

Sociale beperkingen, thuiswerken, onzekerheid over gezondheid van geliefden, bedrijven die op instorten staan, uitkeringen die aangevraagd worden… In een jaar waarin iedereen noodgedwongen opnieuw het wiel aan het uitvinden is, is het idee van een vakantie niets minder dan een luxe. Bijna ondenkbaar was het zelfs, een aantal maanden geleden, toen we voor het eerst te horen kregen dat we onze contactenkring tot een minimum moesten beperken, dat de festivalzomer was afgelast, dat het reisadvies voor de hele wereld oranje kleurde en vooral dat niet bekend was hoe lang dit alles zou aanhouden.

Met ons werk hebben mijn vriend en ik veel geluk gehad. Waar ik inmiddels al 5 maanden mijn koffie gewoon in mijn eigen keuken inschenk en mijn collega’s alleen nog maar in pixelvorm herken, is Jona alweer een tijdje welkom op kantoor. Maar we hebben in ieder geval stabiel werk en hoe meer ik om me heen kijk, hoe meer ik me bewust word hoe dankbaar we hiervoor mogen zijn. Desalniettemin heeft dat ingehouden dat vakanties/reizen werden uitgesteld – een break van werk is toch niet nodig als je de hele tijd thuis bent? Nou, reken maar dat dat nodig is! Hoewel ik een superfijn huisje heb, ben ik er nu wel achter dat het een extra fijn huis is als je er niet 24/7 bent. Onrust blijft parten spelen als het kamertje dat nu tot mijn kantoor is gedoopt, slechts 3x rollen is van de plek waar ik slaap. Echt afstand nemen en je laptop op tijd sluiten is lastiger dan het lijkt en toen vanaf 1 juni weer steeds meer landen openden, werden Jona en ik voorzichtig optimistisch dat we misschien toch iets konden ondernemen. Eindelijk was er weer wat ademruimte. Vanachter een masker weliswaar. Uiteraard voelen we allemaal de restricties die nog steeds op ons drukken en die de mogelijkheden beperken. De balans tussen waakzaam blijven en het moment willen grijpen nu het kan, is erg fragiel. We hebben goed gekeken naar de beschikbare landen en uiteindelijk toch besloten dat het veilig genoeg was in de auto te stappen naar een land waar ik nog nooit was geweest: Polen! In het zuiden daar ligt het Tatra-gebergte. Ik had er nog nooit van gehoord en ook op de meeste websites met “Top 10 Polen Tips” wordt hier niet over geschreven. De foto’s ervan liegen er echter niet om: wat ziet dat er prachtig uit! En als er iets social distancing is, is het wel hiken in de bergen, toch?

Met een vers-van-de-pers out of office-bericht sluit ik op vrijdag m’n laptop af en stap ik in de auto om Jona op te halen. Voor de gelegenheid hebben we een playlist samengesteld waarbij we elkaar hebben beloofd vooraf niet naar de ander zijn toevoegingen te kijken, voor het verrassingseffect. We beginnen aan de 1200 km meteen heftig met Nothing Else Matters en even later krijg ik een paar rollende ogen toegeworpen wanneer Jona opmerkt dat ik Rampeneren als gezellig intermezzo tussen alle rock erin heb gezet. We zitten net lekker in de vakantiesferen als we bij het opmeten van de bandenspanning erachter komen dat de pomp het niet goed doet en de banden juist leeg laat lopen. Dat rijdt wat onhandig, met 1.09 bar in de linker voorband. Bij een andere pomp die het wel doet, komen we ook tot de ontdekking dat de linker achterband 2.63 bar in zich had, in plaats van de gevraagde 2. Oeps.

Na een uur of zes te hebben gereden, waarbij drie verschillende versies van Paradise City in de playlist langs zijn gekomen, besluiten we geen hotel te zoeken, maar de nacht door te rijden / te slapen op een parkeerplaats bij een benzinestation in Duitsland. Omgeven door Poolse, Tsjechische en Hongaarse vrachtwagenchauffeurs die hun nachtelijke ouwehoersessie naast onze auto houden, doe ik natuurlijk geen oog dicht. Jona slaapt zoals altijd overal binnen een microseconde en ik houd onwillig en vooral onnodig de wacht, tot ik het zat ben en besluit nog even een uur over de Autobahn door te knallen. Dan ben ik zo moe dat ik weer parkeer op een wat rustigere parkeerplaats vlakbij Dresden en toch ook in slaap sukkel. Na een uur ultralicht te hebben geslapen, feliciteer ik mezelf met deze mijlpaal en vind ik dat we wel weer door kunnen rijden. Behalve dan dat mijn opstandige en niet uitgeruste ik ook van mening is dat het Jona’s beurt is om te rijden. Zijn slaperige bewusteloosheid vindt echter van niet en gepikeerd wacht ik tot hij zijn ogen opent en uit zichzelf aangeeft dat hij wel verder zal rijden. Het was dus vooral voor mij een interne struggle, maar we zijn de nacht doorgekomen en hebben uiteindelijk over de grens ons eerste Poolse ontbijt genuttigd. Ik vraag om ei met spek, wat op het menu staat, maar de serveerster schudt nors haar hoofd en zegt dat ik ei met worst moet nemen. Oké, ook goed.

Aangekomen bij ons hotel in Tychy, is het nog een paar uur wachten op de andere helft van ons reisgezelschap; Niels en Charlotte zijn een nachtje in Dresden gebleven en wat later vanochtend in de auto gestapt naar Tychy. Voor de belachelijke prijs van 25 euro hebben we een heerlijke kamer, toegang tot de spa met zwembad en twee (!) jacuzzi’s en ook nog een megaontbijt de volgende ochtend. Prima deal!

Tychy lijkt in the middle of nowhere te liggen, maar is op de route naar Auschwitz, waar we onze vakantie de volgende dag officieel mee beginnen. Niet gezellig, maar wel erg belangrijk en indrukwekkend. Om daar binnen te komen, moeten we wel eerst door een soort anti-Covid reinigingssysteem waar je doorheen loopt en over heel je lichaam besproeid wordt met een soort nevel. Tevens worden we geacht te alle tijden in de binnenvertrekken ons mondkapje op te hebben. In Polen ben je door het mondkapje heen blijkbaar 100% immuun voor alles, want de twee meter afstand die door de Poolse overheid ook wordt gevraagd, lijkt daarna totaal onbelangrijk.
De tour is ontzettend interessant, bizar en tenenkrommend naar. Dat de mensheid ooit in staat is geweest tot zulke gruwelen. Meerdere malen voel ik rillingen over mijn hele lijf gaan en het brok in mijn keel kan ik pas een uur na de tour doorslikken. Desalniettemin kan ik het iedereen aanbevelen. Het is volgens mij ontzettend belangrijk deze geschiedenis te blijven herinneren, zeker nu er nog zo weinig mensen over zijn die het eerstehands hebben ervaren. Echt de moeite waard.

Na Auschwitz zijn we nog anderhalf uur doorgereden naar onze ultieme reisbestemming: het Tatra-gebergte. Daar hebben we voor de komende zes nachten een mooie, vershouten cottage geboekt met zijn vieren. Heerlijk zen, echt even tot rust komen… O, nee, HEEL VEEL HIKEN. Ik heb tegenwoordig een vriendje die er jaren geleden zijn hobby van heeft gemaakt bergen op te rennen en steeds enthousiaster wordt als hij zijn gepiekte vrienden in de verte weer ziet naderen. Dus zijn we de dag erna gelijk een lange tocht gaan lopen die op sommige momenten erg zwaar is, maar vooral erg mooie uitzichten biedt. Wauw! Met protesterende kuiten klauteren we gestaag omhoog en manoeuvreren we door bossen, rotspartijen en watervallen. Meermaals vervloek ik de momenten waarop ik in de afgelopen jaren als een aardappel op de bank was blijven zitten in plaats van een rondje hard te lopen. En toch loop ik volgens Jona aardig door en hoef ik op de top maar even uit te hijgen. Vrij trots op mezelf. Zo trots dat we de dag erna wel een rustdag verdiend hebben: op naar de Thermenspa-zwemparadijs-situatie in Chocholowskie! Het is ontzettend lekker weer, dus het saunagedeelte slaan we even over; we willen lekker relaxen in buitenzwembaden en jacuzzi’s. Heel Polen heeft blijkbaar de memo ontvangen over dit zwemparadijs, want het is ongelofelijk druk. In plaats van rust en stilte treffen we een zwembadbar aan waar voor het middaguur al halve liters Pools bier en cocktails over de toonbank vliegen. Ook is er een zeer fanatieke vrouw die om de zoveel tijd het volume van de speakers maximaliseert en een drukbezochte aquarobics-les aanzwengelt. Opvallend is ook dat elk bad, jacuzzi of niet, binnen of buiten een graad of 35 is. Heerlijk natuurlijk in de winter met sneeuw om je heen, een welkome verwarming na een dagje skiën, maar een zeer aparte belevenis wanneer het buiten ook bijna de 30 graden aantikt. Het enige verkoelende is dan ook het bier dat je drinkt en ik denk dat dat voor menig Pool een goed genoeg excuus is om de halve liters door te blijven bestellen. Naast het buitenbad is er gelukkig ook een ligweide en een geïmproviseerd strandje en onder het genot van een boekje en een nostalgisch blauwe slushie, vinden we toch wat verdiende rust.

De dagen erna gaan we weer vol goede moed de bergen in. Wat is het hier toch mooi! Ik ben zo verrast door Polen als vakantiebestemming. Ten eerste de natuur: wauw! Ik had nooit geweten dat het zo prachtig was hier. Er zijn ook nauwelijks toeristen; ik weet niet of dat komt door Corona of dat het altijd meer een binnenlandse bestemming is voor de Poolse bevolking zelf, maar we zijn zo goed als de enige buitenlanders. Onze ‘cześć‘ (hoi) wordt ook steeds beter en we vallen pas door de mand wanneer er een additionele vraag volgt (heel snel gesproken en met te veel medeklinkers om een woord te kunnen zijn). De mensen zien er over het algemeen norser uit dan dat ze zijn: bij benadering zijn ze erg vriendelijk, zeker als je hier en daar een woordje van hun taal probeert te spreken. De Poolse cuisine is ook echt aan te raden! Ik had er aanvankelijk niet zoveel van verwacht, maar ik heb nog steeds kwijlende flashbacks naar de dumplings met eendenvlees in een notensaus die we ergens in een dorpje tussen Tychy en Zakopane aten. Manmanman, wat lekker. Ook de andere gerechten die ze graag eten in Polen (aardappelpannenkoek met goulash, koteletten en schnitzels) zijn erg goed (alleen is groente wat ondervertegenwoordigd in het gros van de maaltijden). Bovendien is het goedkoop: we hebben meer dan eens voor 35 euro met zijn vieren ergens gegeten en gedronken! O ja, en hoewel het weerbericht ons vooraf nog zodanig bang had gemaakt dat ik nog even snel een regenjas heb gescoord, valt dat alles mee! Het is vrijwel elke dag lekker weer geweest – soms zelfs wat warm voor het intensieve wandelen. Al met al een superpositieve ervaring dus!

Op vrijdag nemen we afscheid van Charlotte en Niels: zij gaan weer terug naar huis en Jona en ik blijven nog een weekje in Polen! Nog zoveel moois te zien! Waarover later meer 🙂