Niels en Charlotte vertrekken op vrijdagochtend al vroeg uit ons mooie huisje aan de voet van het Tatra-gebergte. Jona en ik wachten tot de Airbnb-mevrouw komt om de sleutel op te halen en zijn tegelijkertijd naarstig op zoek naar een plek om de komende nachten te slapen. We wilden heel graag een huttentocht doen, waarbij je de bergen in gaat, in een hut daar verblijft en de volgende dag weer verder hiket naar de volgende hut. GELUKKIG hadden we de tegenwoordigheid van geest toch even te bellen voor we bepakt en bezakt de berg op zouden gaan, want ons werd verteld dat de hutten tot en met september (!) volgeboekt zijn. Nou ja, zeg! Later horen we dat de Poolse bevolking een leuke compensatie krijgt als ze deze zomer in eigen land op vakantie gaat. Aangezien er in het midden van het land een hele hoop niks is, zit daarom 50% van de Polen in het noorden aan zee en 50% loopt in de Tatra’s. Manmanman.
Maar goed, het mag de pret natuurlijk niet drukken! Ik word wel steeds beter in dat hiken. Vroeger (vorige week) galoppeerde ik als een hinde naar boven, van rots naar rots klauterend en klimmend, om vervolgens na 5 minuten buiten adem naast een Pool op een steen neer te ploffen. Jona is natuurlijk een geboren berggeit en liep zonder moeite en zonder rood hoofd, maar met een grote grijns achter me aan. Na een aantal dagen in de bergen merk ik echter dat het veel beter gaat en de ratio “overleven” versus “genieten” is dan ook een stuk positiever geworden. Een berggeit zal ik niet zo snel worden, maar ik kan inmiddels wel heel erg goed doen alsof. En man, wat is het hier mooi!
Op die vrijdag verkassen we naar een hotel met een onuitspreekbare naam in Male Chiche, nog steeds bij de Tatra’s. Op de kaart lijkt dit hotel al in het nationaal park te liggen, maar in werkelijkheid moeten we ongeveer nog een kilometer off road rijden van de bergen weg. Het hotel wordt gerund door een vrouw met een schelle stem, nepwimpers en een peuter op haar arm. Haar Engels beperkt zich tot ‘hello’, ‘money’ en ‘here is room’: meer heb je in principe niet nodig als je een hotel runt. Het is duidelijk dat ze hier vooral focussen op het faciliteren van de wintersporters: de andere gebouwen om het hotel heen doen vermoeden dat dit in het skiseizoen gezellige horeca-gelegenheden zijn, maar in de zomer moeten we het doen met een pamflet voor het laten bezorgen van pizza. GEEN STRAF. Ons Pools/Engels aan de telefoon is zoals verwacht een daverend succes en na meer dan een uur verschijnt onze medium pizza, die in de vertaling toch een large pizza is geworden. Van maar liefst 50 cm! Dit had misschien niet heel gek geweest als het de bedoeling was dat we ‘m zouden delen. In plaats daarvan had ik ook nog een burger besteld, die groter dan mijn hoofd blijkt te zijn. Genieten, want nu hebben we morgen pizza als lunch op de berg!
Ons laatste hotel is wat dichter bij Zakopane, een dorpje dat buiten Corona-tijd volgens mij heel erg gezellig is, maar nu eigenlijk iets te druk aanvoelt voor het mooie. Op onze rustdag lopen we er wat doelloos doorheen, gaan ergens eten, genieten van de sauna in het hotel en besluiten om 21.30 uur nog zo’n 50 cm pizza te bestellen voor onze laatste echte hikedag morgen. Dit keer laten we de receptie van het hotel bellen om te voorkomen dat we straks met een nog grotere pizza worden verrast.
Al anderhalve week is het prachtig weer, maar op de laatste dag in de bergen regent het. Een uur lang kijken we treurig uit het raam, de spetters gadeslaand, ‘Only Time’ van Enya in ons hoofd. Ik kan de pizza gewoon horen lachen vanuit zijn doos. Uiteindelijk besluiten we toch te gaan, want het is tenslotte onze laatste dag hier. De regen valt gelukkig mee (zoals mijn vader zou zeggen: het meeste valt ernaast) en na een lange klim met gladde rotsen, hebben we precies geen uitzicht door de dichte mist. MAAR WE ZIJN WEL GEGAAN.
Oké doei mist, doei onzichtbaar uitzicht, op naar Krakau! Iedereen die ik spreek, heeft het altijd erover hoe een leuke stad dit is. Ben benieuwd!
We hebben ons iets vergist in de reistijd van ons hotel bij de bergen tot de stad, waardoor we schandalig laat uitchecken en als beloning 3 uur in de file mogen staan. Pluspunt is dat het erg warm is geworden en dat airco toch een manier is om de hitte te ontvluchten. Eenmaal aangekomen in Krakau heb ik een Free walking tour geboekt. Dit vind ik altijd een superfijne manier om een stad te leren kennen en bovendien goede tips te vergaren over eet- en drinkgelegenheden. Onze gids, die niet alleen een Chewbaca trui draagt, maar ook lichtsabels op zijn arm getatoeëerd heeft, legt uit dat hij door Corona 3 maanden heeft thuisgezeten en dat er nauwelijks toeristen zijn geweest de afgelopen weken. Ons groepje bestaat vandaag ook maar uit drie personen, waarvan Jona en ik er al twee zijn. Ik heb met onze gids te doen, maar voor ons is het stiekem wel perfect. Het is rustig in de stad, maar het is erg mooi en de gezelligheid is nog steeds heel goed voelbaar.
De gids vertelt leuk en doet zelfs voor maar drie personen erg zijn best. Ook raadt hij ons aan morgen naar de zoutmijn te gaan. Blijkbaar is deze mijn, die een halfuur bij Krakau vandaan te vinden is, uniek in de wereld en mogen we dit echt niet missen. Kuddedieren als we zijn, staan we dan ook op vrijdag keurig in de rij om onze temperatuur te laten meten bij de ingang. Opnieuw ervaren we de drukte en de schijnveiligheid van mensen die met hun mondkapje op geen enkele interesse meer tonen in het houden van afstand. Het is echter verschrikkelijk heet, dus 135 meter onder de grond te verdwijnen, lijkt het beste plan voor vandaag.
Zodra we binnen zijn, mogen we gelijk 65 trappen naar beneden lopen en worden we met 20 man in een soort sluis onder de grond gedreven. De deur achter ons gaat dicht en we staan echt veel te dicht op elkaar voor de tijd waarin we leven. Dan gaat de volgende deur open en we ontmoeten onze mijngids. Wat een vent. Een ielig mannetje met het kostuum van een hotel conciërge, spreekt ons met blije bakkes toe. Het lijkt echter net alsof hij in een microfoon spreekt die uit staat, want ik versta werkelijk niets van wat hij die hele tour allemaal zegt. Hij lijkt zichzelf nogal belangrijk te vinden en loopt gewichtig voorop door de tunnels. De grot is een blijkbaar erg druk bezochte plek want in de open ruimtes schellen in diverse talen de stemmen van andere gidsen. Daar komt onze vriend met geen mogelijkheid bovenuit en ik ben het al snel maar amusant gaan vinden in plaats van irritant. De grot zelf is ontzettend indrukwekkend en groots. Wanneer je denkt dat je bijna alles wel hebt gezien, kom je ineens bij een heel ondergronds meer en vervolgens een gigantische kathedraal! Wauw! Zo mooi als de schoonheid is die daar onder de grond verborgen ligt, zo toeristisch is alles helaas ingericht. Een echte tourist-trap. Behalve het groeps-sluissysteem en de gids die als een soort Charlie Chaplin in 2020 zich niet verstaanbaar kan maken, worden alle ruimtes ook ‘verduidelijkt’ met standbeelden van mensen waar een lichtje achter schijnt. Daarbij wordt soms iets verteld, maar meestal klinkt er alleen semi-klassieke/dramatische muziek bij. We hebben geen idee waar we precies naar kijken en ik krijg een sterk Efteling / Land van Laaf gevoel. Op zich toepasselijk gezien het feit dat onze gids wel iets van die bewoners wegheeft. Later beseffen we dat dit allemaal tijdrekkerij is, zodat de groep voor ons door kan lopen. En dan worden we ineens bij een souvenirskraampje en eetstandje gedropt voor een kwartier. Dit kan toch niet zo ondergronds? Ook na afloop is het de bedoeling dat we nog een uur gaan eten in een prijzig restaurant en dan pas met onze gids weer meegaan naar boven. Wij hebben het echter wel gezien en sneaken mee met een streng-uitziende Poolse gids, die meer dan duidelijk spreekt (schreeuwt) en erg verstaanbaar was geweest, als we haar taal hadden begrepen. Al met al is het een verademing om boven de grond te komen, ondanks de warmte.
Nu is het tijd voor de wodka-shotjes in de bar die onze gids ook had aangeraden, want ik ben morgen jarig! Whoop! En hoe beter je verjaardag te beginnen dan met shotjes in de bar en taart in bed. En met Jona ❤ Daarna hebben we een boulderhal gezocht in Krakau en zijn we ons nog even druk gaan maken daar. Jona dan. Ik heb twee routes gehaald en ben daarna koprollen gaan maken op de mat. Je wordt tenslotte maar één keer 29 jaar. Daarna zijn we doorgereden naar Legnica, een nietszeggend stadje (bij nader Wikipedia-onderzoek een economische en welvarende stad, ok) dichterbij de grens van Duitsland. Omdat het vooral in de minder bekende plaatsen goedkoop is, hebben we voor een leuk prijsje een luxe business hotel met spa voor onze laatste nacht geboekt. Wat een feestje! En wat een land! Heel erg jammer dat onze vakantie alweer voorbij is, maar ik ben erg blij dat we twee volle weken in Polen hebben gehad. Hopelijk mogen we snel weer op avontuur, want dit smaakt uiteraard naar meer!
Wegiswen 
Mooie reis lieverds 😉 x Groetjes van ons X
LikeLike