Mooi, Mistig, Mondkapje & Madeira

Na een lange, ellendige winter zijn we met z’n allen nog steeds niet van de vreselijke C af, maar lijkt het lichtpuntje aan het eind van de tunnel wel steeds helderder te worden. Met wisselende berichten uit zowel binnen- als buitenland, voelt het allemaal nog een beetje onwennig als we onze eerste vlucht in anderhalf jaar selecteren, maar omdat we toch ook van het momentum gebruik willen maken, drukken we toch op ‘boeken’. Madeira it is! Nog nooit was dit eiland bij me opgekomen als mogelijke vakantiebestemming, maar het staat bekend om het schitterende landschap, de mooie hikes en, bovendien, is het geel op de reiskaart van Europa. En toen was het nog tot 12 uur van tevoren spannend: positief of negatief?! Hoewel we echt niet verwachtten dat we iets onder de leden hadden, deed ik toch wel een vrij overdreven vreugdedansje toen we allebei het certificaat (bewijs van deelname?) van de negatieve PCR test in de mail kregen. Vamos!

Eén van de prettige bijkomstigheden van Corona is wel geweest dat ik een zeer strak slaapschema heb ontwikkeld. (Mijn 2019-ik had nooit geloofd dat dit binnen 2 jaar tot stand zou kunnen zijn gekomen. But then again, wat wist mijn 2019-ik wel?) Een vlucht die om half 7 in de ochtend vertrekt, is dan ook niet iets waar ik fysiek of mentaal op ben voorbereid. Vermoeidheid verliest het echter van de wil om te gaan en om kwart over 3 ’s nachts slepen we een koffer met een kapot wieltje door de straten van Leiden, op naar het treinstation. Dit is mijn eerste keer in een trein sinds 12 maart 2020 en ik voel me als een vis op het droge. Mijn OV-chipkaart is een paar maanden geleden verlopen en ik had nog niet de tegenwoordigheid van geest gehad die te vernieuwen voor ik weer een trein ging gebruiken. Een goede voorbereiding! Maar hey, verder loopt alles op schema en we komen om een uur of 4 aan op Schiphol, waar het bijzonder druk is bij de Transavia balie. Even ben ik bang dat dit mooie eiland dat we zo zorgvuldig hebben uitgezocht straks vol zit met vakantiehongerige Nederlanders. En waarom is iedereen zo chique-de-friemel gekleed? Zomerjurkjes, strohoeden, espadrilles sleehakken, merktassen en andere onpraktische reiskleding passeren de revue in de rij en het duurt even voor ik besef dat er ook een vlucht naar Ibiza vertrekt. AH! Ik voel me gelijk wel weer oké in m’n broek met scheuren en capuchontrui. Hoewel Ibiza me echt wel een keer leuk lijkt, vind ik het idee van zien-en-gezien-worden erg vermoeiend. Zeker als de modeshow al om 4 uur ’s ochtends op het vliegveld begint.

Stiekem vind ik vliegen toch wel spannend in Coronatijd. Dat gezegd hebbende is alles erg goed geregeld en afgezien van de mondkapjes voelt het allemaal zoals vanouds. En zodra de zweetoksel-aroma van de man op de rij voor ons tot aan mijn neusvleugels reikt, weet ik weer wat ik níet heb gemist aan de tijd vóór de 1,5-meter regel. Als dat er niet voor zorgt dat mensen hun mondkapje over hun neus dragen, weet ik het ook niet meer. In Madeira moeten we wel nog zo’n 563 keer ons negatieve testresultaat laten zien, maar een halfuur na de landing ligt onze koffer al in de achterbak van onze prachtige Toyota Aygo en geven we vol gas om de eerste berg op te komen. Eerste indruk van Madeira: WAUW! Wat een schitterend eiland zeg! Zo ontzettend groen met prachtige berghellingen, kliffen en werkelijk overal bloemen. Ik herken meteen de bloemen die agapanthussen heten, die mijn vader momenteel kweekt en verkoopt, maar die hier als onkruid in het wilde weg groeien. We besluiten gelijk richting ons hotel te rijden in São Vincente, aan de noordzijde van het eiland. Zodra we de drukte van ‘hoofdstad’ Funchal gepasseerd zijn, wordt het rustiger op de wegen (die overigens overal erg goed onderhouden zijn). Eenmaal in São Vincente aangekomen, doet het allemaal erg gemoedelijk aan. Vanaf een kleine boulevard kun je de woeste golven van de oceaan op de rotsen en het keienstrand zien neerslaan, terwijl achter je een gigantische met groen bedekte klif oprijst. Heel indrukwekkend en al direct in contrast met het iets vlakkere, drogere zuiden. Een paar restaurantjes concurreren met elkaar op een rijtje om de op dat moment handvol toeristen hun versie van de Madeiriaanse specialiteiten aan te bieden. We kiezen een bakkertje uit en zijn zo aangenaam verrast dat we hier al dan niet bewust de rest van de vakantie minstens 1 keer per dag zijn. Het hotel is vlakbij en ook erg mooi! Gelijk zen!

De snelheid van het boeken en de onzekerheid van het al dan niet mogen vertrekken, resulteert in het feit dat we precies niet weten wat we gaan doen op Madeira, behalve hiken. Op dag twee hangt er een grote regenwolk boven ons hotel, zo eentje waardoor het zwembad er echt heel treurig en nutteloos uit gaat zien. Dus wij gaan lekker de bergen in. Daar zal het vast niet regenen (spoiler: it did). Na 5 minuten lopen, begint het vrij gestaag te regenen, maar dat zal vast wel snel ophouden (spoiler: it did not). Het is echter zo mooi en groen en weer heel anders dan wat we vanuit de auto al hadden gezien. Bij veel van de hikes op Madeira volg je een zogeheten levada: een irrigatiekanaaltje dat water uit nattere gebieden naar de drogere gebieden op het eiland leidt. De levada die we vandaag volgen, Faja do Rodrigues, leidt ons door een soort tropisch regenwoud, met overal waar je kijkt gigantische planten, bomen en watervallen. Ook lopen we op een gegeven moment een lange, donkere tunnel in waarbij we met een lampje moeten schijnen om én niet met je gezicht in de levada te vallen én niet je hoofd te stoten tegen de lage rotsen die geen rekening houden met de gemiddelde lengte van een Nederlander. Het is erg smal en vrij claustrofobisch dus zodra we weer in het licht stappen, haal ik opgelucht adem. Dan vertelt Jona dat er nog 2 van die tunnels op deze route. Fijn! We wisten vooraf ook niet dat de laatste daarvan ruim 1 km lang is, dus terwijl ik in het donker achter Jona aan schuifel langs de rand van de levada, gaat er van alles door m’n hoofd. En dan met name de plotten uit horrorfilms als The Tunnel en The Descent. Zo weet ik toch maar weer het ergste te maken van een niet per se slechte situatie. Eenmaal uit de tunnel (en uit mijn lugubere fantasieën) stappen we in een landschap dat doet denken aan Jurrasic Park (ook dat nog). Het is doodstil, op de regen na, en fantastisch groen. Elk moment kan er zeg maar een Langnek om de hoek komen kijken, maar die neem ik wel op de koop toe, want het is schitterend mooi en de tunnels zeker waard! Het is op dat moment dat ik besef dat de trail niet in een loep loopt en we dus weer het hele eind ook weer terug moeten.

De rest van de vakantie maken we nog veel meer mooie hikes (zie hieronder een korte fotocompilatie), waarbij we vooraf iets beter letten op het weer. Het was ook niet in ons opgekomen dat de reden dat Madeira zo mooi groen is, waarschijnlijk komt doordat het er vaak regent. IEDEREEN IS VERBAASD. Gelukkig komen we er al gauw achter dat de wolk die aan onze kant van het eiland vaak blijft hangen, makkelijk te ontsnappen is door naar een ander deel van het eiland te rijden. 20 minuten verderop kan het dus ineens stralend mooi weer zijn, terwijl het bij ons met bakken uit de hemel komt. De autowegen worden veel door tunnels geleid die dwars door de massieve bergen heengaan en het precieze omslagpunt van het weer is volgens ons aan te duiden in de vorm van één van die tunnels. Deze is 3 km lang en ik zie het als een soort Mini Playback Show tunnel waarin jijzelf niet verandert, maar het weer wel. Als je van het zuiden naar het noorden rijdt, kun je letterlijk de zon gedag zeggen voor je die tunnel in gaat. Maar gelukkig zijn er ook uitzonderingen op de regels en hebben we ook best wat momenten zon gehad bij het hotel en toch van het zwembad kunnen genieten. Ik bedoel, het is wel gewoon vakantie en ik ben al ruim anderhalf jaar een spookachtige versie van mezelf, dus een kleine indicatie van een zonvakantie stel ik absoluut op prijs.

Op een heldere dag rijden we naar de op één na hoogste berg van Madeira: Pico de Arieiro. Het toerisme is duidelijk weer wat aan het aantrekken, want een paar honderd meter vanaf de bestemming zien we al de eerste auto’s in de berm geparkeerd staan: het voorteken voor een druk bezochte trail. Het is dan ook wel de mooiste trail die ik, misschien wel ooit, heb gedaan: tussen de twee hoogste pieken van Madeira, 6 km heen en 6 km terug. ZO veel bloemen, prachtige berghellingen, omhoog, omlaag, klimmen en weer dalen, en dat alles op super goed onderhouden paden. De uitzichten zijn waanzinnig en het zonnetje brandt lekker. Jammer genoeg bereikt een grote wolk precies op hetzelfde moment als wij de hoogte piek: Pico do Riuvo. Uitzicht weg en gelijk in de mist. Om ons heen maken andere gelukzoekers die na 2,5 uur zweten de top hebben bereikt toch maar een selfie met de wolk waar we ons in bevinden. Op de piek gebruik ik mijn tijd voor één van mijn favoriete bezigheden op deze vakantie: tan lines kijken. Behalve dat alle toeristen uit Noord-Europa de afgelopen maanden sowieso weinig zon hebben gezien (ook geen zonnebank), is Madeira een wandeleiland bij uitstek. Dat betekent: afritsbroeken, hoge wandelschoenen en -sokken, shirtjes met mouwen, zonder mouwen, bh- en bikinibandjes, en dat alles resulterend in een soort Mondriaan van zongebruinde, afgewisseld met rode vlakken huid. Schitterend om te zien. Dus het hele eiland is een waar kleurenpallet van witte benen, rode armen, kreeftenneuzen en één extreem pijnlijk uitziend paar kuiten. Yikes! Ikzelf doe overigens ook rustig mee met de trend, vooral nadat Jona en ik op dag 3 een typisch geval van miscommunicatie hadden over wie de zonnebrand mee had voor de hike (spoiler: niemand).

Manmanman, wat heerlijk om weer even in het buitenland te zijn! Behalve hiken, boekjes lezen en Sangria’s drinken, moeten we natuurlijk ook even de Madeiriaanse cuisine proeven. En na een paar dagen komen we tot een unanieme conclusie: het is heel erg lekker EN HEEL ERG VEEL. Maar echt. Sowieso moet je als toerist daar ook erkennen dat vegetarisch zijn nauwelijks een optie is. Veganisten kunnen het helemaal wel vergeten, want ik trof gewoon een gepocheerd ei aan in m’n tomatensoep (sorry, maar wie had dat nou weer kunnen bedenken?). Gelukkig ben ik geen van beiden en is Jona tijdelijk weer een carnivoor dus op de eerste avond gaan we gelijk vol gas: 1 mixed grill en een kipspies. Wat kan er misgaan? Op zich niet zoveel, behalve dat we maar met z’n tweeën zijn en niet met twaalf hongerige bouwvakkers. Grote borden vlees, een schaal gekookte aardappelen, patat, salade en rijst worden neergezet voor ons neus. We hadden ook nog voorgerechten besteld, maar die zijn ze gelukkig vergeten. Het smaakt allemaal wel heel erg goed en we maken een mentale notitie de volgende keer geen bijgerechten te bestellen. Dat is klaarblijkelijk niet nodig. De dag erna proberen we dus wat subtieler te bestellen: vis met banaan (lokale delicatesse). Echter, ook hierbij komt een schaal aardappelen, rijst en salade, zonder dat we ze besteld hadden. En de dag erna weer zoiets! Hoe kan een mens dit wegstouwen? Het is niet zo dat alle Madeirianen dik zijn, dus mogelijk hebben ze dit gewoon opgespaard voor al die toeristen die ze het afgelopen jaar hebben moeten missen? Ik kan ook echt niet zeggen dat mijn kadaver elke dag genoeg heeft bewogen om zoveel eten te verdienen, laat staan te verbranden, dus ik bestel op een gegeven moment alleen nog maar een voorgerecht. Toch wel leuk om niet twee keer zo groot terug te komen van een 11 daagse vakantie. Maar vooruit, we gaan wel na het eten nog even naar het bakkertje om de toetjesmaag ook tevreden te stellen. Dat dan weer wel.

Verder overtuig ik Jona nog om in Funchal een Free Walking Tour te doen. Natuur is leuk, maar het is inmiddels dag 9 en ik weet nog precies niks van het eiland. Zo’n tour geeft toch altijd weer leuke culturele en historische feitjes en we zien weer even een ander gedeelte van Madeira! Super interessant en leuk! Onderdeel van de tour is ook een ‘authentiek’ bakkertje waarbij we allemaal koekjes en andere zoetigheid te proeven krijgen met achteraf natuurlijk de bedoeling dat we extra ruimbagage bijboeken voor alle koekjes die we daar gaan kopen. De vrouw die de proeverij leidt, is echter van het kaliber ‘agressieve verkoop met een hoefijzerbek’ en zegt ons precies waar het op staat: ‘You have tried this already? Mine is BETTER!’ Jona kan dan ook niet goed liegen en zegt doodleuk dat hij hetzelfde cakeje bij onze bakker ook heel lekker vond, waar ik het zeker mee eens ben. Nou, als blikken konden doden… HILARISCH! Gedwongen verkoop is ook niet iets waar we heel erg warm van worden, dus we besluiten de koekjesmevrouw in een sop gaar te laten koken en die avond gewoon weer bij ons bakkertje te bestellen.

Op onze laatste vakantiedag kies ik ervoor mijn wit/rood/bruin gevlakte huid wat egaler te laten bruinen in de zon die INEENS OOK BIJ ONS HOTEL SCHIJNT! HOERA! Zwembad, cocktails, boekje, ahhhh rust. Jona kan dat niet zo goed aan en besluit een berg op te gaan rennen. Prima joh. In dit geval gaat het om Pico do Riuvo, waarvan ons eerder het uitzicht werd ontzegd door de aanwezigheid van een wolk. Ik ben daar alweer overheen, maar hij wil toch nog even een lange trail vanaf de andere kant hiken/rennen die ook naar die top leidt. Daar kan hij ook niks aan doen. Ik noem het piekdrift: bij het zien van een berg direct naar de top willen gaan. En snel ook. Hij is dan zo benieuwd naar het uitzicht en naar wat zich dan weer áchter die top bevindt, en achter de volgende, en de volgende (= piekhoppen). Ik vind het ondertussen juist heerlijk om dóór de bergen heen te lopen; zo mooi als je omringd wordt door enorme hellingen en je zo nietig te voelen in het massieve landschap. Bovendien ben ik me dan waarschijnlijk nog prima aan het vermaken met de gedachte aan de laatste piek en helling die m’n kuiten heeft verbrijzeld. Maar hey, deze dag pakte voor ons beiden dus prima uit! Hij bezweet en plakkerig en voldaan, ik na één uur uit de zon gebrand en helemaal zen in de schaduw met een boekje. Eén laatste maaltijd, één laatste (halve liter) Sangria en toen zat onze vakantie er weer op!

Fingers crossed dat ik deze blog weer wat vaker kan aanvullen! ❤