Budget, Beesten, Bingo, Boten & Boobies

Oh, hallo! We back. Nadat Jona de summit van Chimborazo heeft bereikt (6.263m!!!), zijn we even op vakantie gegaan, en wel naar het paradijselijkste paradijs ever: de Galapagos eilanden! Ruim vier weken hebben we gewikt en gewogen, gediscussieerd en het onderwerp weer geparkeerd. Want Galapagos is toch veel te duur als je een jaar lang gaat reizen? We zijn tenslotte maar arme sloebers. Bovendien moeten we ons inmiddels echt wel even flink naar beneden gaan bewegen, namelijk naar het zuidelijkste puntje van Chili waar je nú moet zijn om het kortstondige momentum van degelijk weer te beleven. Maar letterlijk van IEDEREEN horen we al tijdens ons hele verblijf in Ecuador hoe prachtig Galapagos wel niet is, en hoe waard het het geld wel niet is geweest. Want of ze nu een week op een cruise zijn geweest voor $4000 of het 3 weken op de budgetwijze hebben gedaan, iedereen spreekt vol lof over de eilanden. Patagonia roept, maar Galapagos is hier om de hoek! En hoe vaak komen we hier nog? Bovendien horen we dat het door Ome Cor(ona) rustiger dan ooit is en dat er goed te onderhandelen valt over tours die je normaal gesproken al weken van te voren moet vastleggen. Al met al begint het steeds beter in de oren te klinken en in het hostel (met zwembad en jacuzzi, I know, slecht leven) in Baños, waar ik mezelf heb opgehouden tijdens Jona’s klim, hakken we de knoop door. We gaan het gewoon doen! Op de budget manier uiteraard.

Voor we iets boeken, besluiten we ons eerst te laten testen (niet voor de lol, maar dat is verplicht voor Galapagos). Mochten we dan positief testen, zitten we in ieder geval nog in het relaxte Baños, in plaats van in het drukke en onrustige Guayaquil, vanwaar we willen vliegen. Op woensdagochtend komt er een vrouwtje naar ons hostel (service!) en beginnen we de dag met een stok in de neus. Na wat miscommunicatie komen we erachter dat de uitslag niet diezelfde avond om 9 uur komt, maar de ochtend erna pas. Negatief, hoera! Dat geeft ons nog precies 4 uur de tijd om de vlucht te boeken, het hostel in Guayaquil vast te leggen en ons hostel op het eerste eiland ervan te verwittigen dat we komen, voordat onze bus naar Guayaquil gaat. Tijdens het boeken wordt het al snel duidelijk dat sommige vluchtprijzen bedoeld zijn voor toeristen en andere voor de Ecuadorianen zelf. Super logisch dat je je lokale bevolking extra stimulans wilt geven om ook het paradijs te bezoeken, maar hang dan niet die superchille prijzen als een Peijnenburg koek voor onze neus. Dat is gewoon gemeen! Maar goed, we moeten ons er maar bij neerleggen dat het toeristje-geld-aftroggelen officieel is begonnen. Verder is het nog even spannend of we in Guayaquil kunnen komen, want ineens krijg ik van alle kanten berichten over overstromingen in Quito en andere regio’s waar mogelijk delen van wegen zijn weggespoeld. Bij het busstation weten ze van niks of doen ze alsof ze van niets weten en we worden zonder problemen een bus ingebonjourd. Oké dan!

Na een zeer onbeduidende nacht in Guayaquil en een prima vlucht naar Baltra Seymour Airport, komen we aan op Santa Cruz, het eerste van de drie eilanden die je zonder cruise kunt bezoeken. Voor we op de plaats van bestemming zijn, mogen we eerst onze portemonnee pakken: $20 pp voor een zogeheten Tourist Transit Card, $100 pp om het Nationale Park (Galapagos zelf) te mogen bezoeken, $5 pp bus naar ferry, $1 pp ferry, $5 pp bus naar Puerto Ayora. Pfoe, na het goedkope leventje in Ecuador, deed dat even fysiek pijn (vooral bij Jona). Op onze eerste avond in Galapagos eten we dan ook maar noedels, classy as we are.

Ennn, laat de Beesten Bingo beginnen! Galapagos staat natuurlijk met name bekend om de unieke diersoorten die nergens anders ter wereld te vinden zijn, of in ieder geval erg bijzonder zijn. Of die gewoon leuk zijn. En ik wil ze allemaal zien! Wie doet er mee?

Santa Cruz is het drukste eiland van de drie die we zullen bezoeken. Het schijnt dat je ook van een redelijk bruisend nachtleven kunt spreken, waar wij (opa en oma) geen weet van hebben. Er zijn talloze eettentjes langs het water waar je al je zuurverdiende geld in één keer kunt uitgeven aan geïmporteerd Amerikaans voedsel, of je loopt een paar straten verder, waar je voor een normale prijs een typische Ecuadoraanse almuerzo (lunch) kunt krijgen: soep, meestal met een onderdeel van een kip en een aardappel erin, een bord rijst met bonen en nog iets van kip of vis en een jugo natural (vers sapje). Je kunt het zo gek maken als je zelf wilt. Mijn favoriete deel van Puerto Ayora is de vismarkt. Elke dag is het er één grote chaos: de verse visvangst ligt klaar voor de verkoop en met vliegenmeppers worden de zwermende vliegen erbij weggehouden. Dat zijn echter niet de enige dieren die afkomen op de vis: zeeleeuwen (check!) liggen lui te wachten tot ze een restant toebedeeld krijgen, pelikanen (check!), meeuwen (niet check, want die hebben we in Leiden ook en zijn de vervelendste beesten ooit) en grote Pokémon/draakachtige vogels (check!) vliegen af en aan en gaan in de lucht het gevecht met elkaar aan om het stukje prooi dat ze wordt toegegooid. Overal (letterlijk, je struikelt er soms bijna over) liggen leguanen (check!), die volgens mij niet voor de vis komen, maar er toch gewoon voor de gezelligheid bij liggen of zo. En dan hebben we nog niet eens in het water gekeken! Vuurrode krabben (check!) kruipen overal tegen de kade op en verschansen zich op rotsen, nog meer zeeleeuwen liggen overal gedrapeerd of spelen in de blauwe golven en vanaf de pier kun je soms zelfs zeeschildpadden, haaien en roggen zien (niet check, want die hebben we zelf nog niet gespot). In ieder geval heel veel leven hier en dan hoef je nog niet eens echt je best te doen! Genieten!

Op dag 2 gaan we naar Tortuga Bay. Geen schildpad gezien, want als er Tortuga in de naam zit, vind je er om één andere reden nooit schildpadden (ook niet in Casa de Tortuga in Mexico of op Tortuga Island bij Isabela). Onwijs logisch. Anyway… waaaaauw! Playa Brava en Tortuga Bay zijn wel echt de definitie van het paradijs: kilometers witte stranden, helderblauwe oceaan, leguanen overal en zelfs babyhaaien (check!) in de het kleinere poeltje. Zo ontzettend mooi! Echt idyllisch. Jona heeft ongeveer 200 foto’s gemaakt van de babyhaaien waar je gewoon mee kon snorkelen! Super bijzonder! Diezelfde dag hebben we nog een avontuur op de planning: we gaan namelijk kamperen! Aan de andere kant van Santa Cruz vind je Playa El Garrapatero: weer een heel ander soort idyllisch en tevens de enige plek op Galapagos waar je mag kamperen. Het heeft nog wel wat voeten in de aarde, want om überhaupt daar te mogen zijn na 17.00 uur moet je een permit hebben. Hier zijn we op onze eerste dag gelijk naar op zoek gegaan bij de kantoren van het Nationaal Park. Na zo’n 5 keer naar een ander kantoor gestuurd te zijn, hebben we haar eindelijk gevonden: Alexandra, de persoon die ons aan zo’n permit zou kunnen helpen. In een flink geairconditioned hok met alle luxaflex gesloten, treffen we haar en nog 4 andere Park Rangers aan. Ze zitten gezellig te ouwehoeren terwijl Alexandra onze gegevens bekijkt en onze achternamen probeert uit te spreken. Nerveus staan we tussen de 5 zittende mensen die ons allemaal geïnteresseerd bekijken en in rap en onverstaanbaar Spaans met elkaar doorkletsen. Er wordt even uitgebreid gelachen om het feit dat ik vier voornamen heb, maar uiteindelijk krijgen we dan toch onze permit. We moeten wel $20 aftikken hiervoor, maar dat is oké. Alexandra wijst ons er ook op dat we alleen bij Garrapatero kunnen komen met een taxi. En dus ook weer terug. Dat belooft niet veel goeds voor het budget, maar ja. Je moet er iets voor overhebben om te kamperen op een bijzondere plek. En bijzonder is het zeker! Hoewel de zon achter ons in land ondergaat, heeft de lucht prachtige kleuren gekregen en de hele avond worden we getrakteerd op het schouwspel dat ik ‘Het Diner van de Pelikaan’ noem. Eén voor één duiken 6 pelikanen de oceaan in op zoek naar hun volgende gang. Terwijl Jona opnieuw te veel foto’s maakt, eet ik chips op een boomstam. Er wordt druk bij me gebedeld door niemand minder dan de vinken van Darwin (check!). De kleine vogeltjes zitten nog net niet op mijn schoot en durven prima onder mijn benen de gevallen kruimels weg te pikken. Wel gezellig hoor! Ook komen de heremietkreeften (check!) ineens tevoorschijn uit hun holletjes – moeten nog uitkijken dat we er niet op gaan staan! Zodra de zon onder is, zien we andere dieren. Deze staan zeker niet op mijn bingokaart: muggen. EN VEEL OOK. Een enorme zwerm heeft zich verzameld voor onze tent en we moeten er head-first ons bed induiken. Wat volgt is zandvoeten in de tent én alsnog een stuk of 100 muggen die we ter plekke moeten afmaken. Wat een slagveld. Gelukkig hebben we het gezellig met elkaar, want het kamperen is wel een piepklein beetje afzien hahaha. Zand vermengt zich met zweet en zout en zorgt voor een plakkerig geheel, een stiekeme overlevende van de Muggen Massacre prikt ons lek en we liggen zoals gewoonlijk niet waterpas. Om een uur of 10 ‘s avonds (middenin de nacht als je al om 19.00 uur je tent in bent gejaagd) wordt er ineens met een zaklamp naar binnen geschenen. Twee grote meneren willen onze permit zien, ook al hebben we die eerder ook al moeten laten zien. Helemaal verwilderd geef ik het briefje aan, waarbij een aantal nieuwe muggen hun kans schoon ziet onze tent binnen te komen. Top. De Park Ranger lacht een beetje, geeft ons het briefje terug en wenst ons een goede nacht. Ja bedankt, vriend, als je maar niet nog een keer langs komt.

Al met al een enerverende nacht en inclusief de taxiritten uiteindelijk de duurste die we hebben gehad op Galapagos. Denk je goedkoop te gaan kamperen! Nu hebben we wel een paar nachten in een privékamer verdiend! Verder bezoeken we op Santa Cruz El Chato, waar de grote landschildpadden (check!) te vinden zijn en gaat Jona een dagje duiken (met hamerhaaien! Check voor hem!). Op onze laatste avond op Santa Cruz treffen we Kimberly en Lauren (Uit Canada, onze Cotopaxi en Baños matties) weer en gaan opa en oma zowaar een avondje naar de kroeg! Heel gezellig om ze hier weer te zien! Hopelijk kunnen we ze deze zomer ook in Canada nog opzoeken! Maar nu eerst op naar Isabela Island voor onze volgende stop! De boot vertrekt belachelijk vroeg en opnieuw vallen we in een rijtje uitgaven waar we niet per se op voorbereid waren: $25 voor de boot (oké, dat wisten we), maar dan $1 voor de pier (?), $1 voor de watertaxi naar de boot (van letterlijk 2 minuten), $0,50 voor de watertaxi van de boot naar de pier op Isabela en dan nog $10 om op Isabela te mogen zijn. Right. We nemen het inmiddels maar gewoon voor lief.

Isabela is weer een heel andere vibe: heel erg “island life”, zandwegen, palmbomen vol met kokosnoten, heerlijk rustig, én naar het schijnt heel veel wild life. De kamer die ik heb geboekt in Hostal Cerro Azul blijkt superchill met een bed dat breder is dan dat het lang is, ijskoude airconditioning en zelfs een balkon met zitje. Wat een luxe! Wat een genot! Bij het boeken van onze eerste tour hier, bietsen we ook een snorkelset erbij voor vandaag en we gaan heerlijk (en gratis) snorkelen bij Concha Perla. We zien niet heel veel, maar wel weer iets dat redelijk zeldzaam is op alle andere plekken ter wereld: een wit gestipte rog (check!). Oh en, Patricia! Het moge weer duidelijk zijn dat niemand een écht unieke reis reist, want overal lopen we weer mensen tegen het lijf die we al eerder hadden ontmoet. Patricia en Melissa (Baños buddies) doen een WorkAway op Isabela voor de komende maand en verblijven hier dus semipermanent. Leuk om ze weer te zien!

Geloof het of niet, maar de volgende dag staan Jona en ik beiden om half 6 op (JA HALF ZES) en gaan we hardlopen! Dit is ook het enige moment van de dag dat het kan, want de rest van de tijd is het zo’n 100 graden. Ik denk soms echt dat Jona in vlammen opgaat en het is moeilijk voor te stellen dat hij 1,5 week geleden nog bovenop de hoogste berg van Ecuador kou stond de lijden. Maar we hebben dus hardgelopen en we hebben flamingo’s (check!) gezien! Bij aankomst staan ze aan de andere kant van het meer te suffen. Dan komen ze langzaam in een rijtje naar ons toelopen, alsof ze zich klaarmaken om een voorstelling op te voeren. ZO BLIJ! Om nog even een schepje er bovenop te doen, besluiten we daarna een wandeling te maken, gevoed door enige miscommunicatie. We waren namelijk in de veronderstelling dat we gewoon rustig gingen rondwandelen, beetje strandjes bezoeken, beetje naar de Wall of Tears wandelen. Blijkt de Wall of Tears ineens 7 km wandelen te zijn. En dus ook weer 7 km terug. In de bloedhitte, met een halve liter water en geen zonnebrand of snacks! Niet helemaal de bedoeling natuurlijk en met als resultaat 2 paar rode schouders en heel veel honger. Maar wel de Wall gezien, wat toch wel de meeste duistere geschiedenis van Galapagos blootlegt: gevangenen werden op Isabela gezet en nutteloze klusjes gegeven, waaronder stenen van de ene naar de andere kant van het eiland brengen in de volle zon, zonder water of eten, tot ze zouden bezwijken. Yikes. Dan valt ons hete wandelavontuur natuurlijk wel weer mee.

De Los Tuneles tour staat te boek als de populairste tour van Isabela en hadden we eerder gezien voor $105-145. Bij de eerste agency die we erom vragen, geven ze $85 pp aan. Oké, deal! Niks meer aan doen! Het is nog even de vraag of die lage prijs verband houdt met het feit dat niemand bij de haven ons op de lijst heeft staan voor de tour, maar gelukkig komt daar een kwartier later dan toch tourgids Glenda. Met haar beleven we een prachtige dag naar Los Tuneles, een vulkanisch tunnelsysteem met prachtige bruggen over helderblauw-groen water, waar we gaan snorkelen. Hiervoor moeten we een stuk met de boot langs de kust van Isabela varen en alleen deze bootrit is al ontzettend bijzonder! Nadat we de eerste hebben gezien, zien we er alleen nog maar meer, stiekem met een vin boven het water zwemmend, of zelfs er helemaal uitspringen: Manta’s (check!)! Zo cooool! Als een soort gigantische tapijten (bijna zo groot als onze huiskamer) zweven ze net onder het wateroppervlak. De kapitein stuurt er kundig op af en we hebben echt een bizar zicht op deze enorme wezens. Verwend als we zijn, hopen we half en half dat we ook een orka zien (een groep uit ons hostel liet ons gisteren jaloersmakende beelden zien van maar liefst 3 orka’s die rond de boot cirkelden! Holy shit!). Dat is ons niet gegund helaas, maar Los Tuneles maakt het meer dan goed! Houd je bingokaart maar bij de hand! Zeeschildpadden, en veel ook! White tip sharks! Zeepaardje! Octopussen! Blue Footed Boobies! Waaaa! Als een soort kind in de snoepwinkel zwemmen we door deze prachtige gesteentes heen. Glenda is ontzettend gezellig en geniet alsof ze niet elke dag hetzelfde rondje snorkelt. Heerlijk genieten!

Dat smaakt naar meer! We besluiten op onze laatste dag op Isabela mee te gaan met een kayak- en snorkeltour. Opnieuw gaat het ergens mis in de organisatie en staan we om 10.30 uur tevergeefs op het strand te wachten. “Oeps, vergeten!” zegt de mevrouw bij de tour agency. Of we vanmiddag mee zouden kunnen? Gelukkig zijn wij erg flexibel (want het is een zen eiland en het is moeilijk geïrriteerd te zijn hier) en weten we nog een gratis snorkelset voor de ochtend bij haar los te peuteren. Bij onze tweede snorkelpoging bij Concha de Perla zien we allemaal megaroggen! Galapagos Rog (check!)! Ennn, we hebben het genoegen met de plaatselijke zeeleeuwen te snorkelen. Manmanman! Als je die ineens door je duikbril ziet, is het echt wel even schrikken! Ook vinden zij het vooral leuk om de snorkelaars de stuipen op het lijf te jagen en recht op je snufferd af te zwemmen, om op het laatste moment toch af te buigen. Hahaha, wat een beesten!

De kayak- en snorkeltour is echt ontzettend leuk! Toegegeven, het begint weer een beetje vreemd, waarbij wij op het strand om ons heen staan te gluren of iemand ons komt halen. De groep naast ons is overduidelijk niet de onze, maar we weten ook niet waar onze tourgids, Andrea, dan rondhangt. Ik besluit het te vragen aan de andere gids en hij wijst naar de vrouw recht achter ons op het bankje. Zit daar gewoon een beetje te chillen (misschien te hopen dat we niet op komen dagen?) met haar vriend. Andrea lijkt er weinig zin in te hebben, maar we zijn er dus ze heeft geen keus. Ook zijn we de enigen, dus privétour! Na een stroef begin breken we toch het ijs met haar en hebben we een onwijs leuke tour, waarbij we zelfs een stel pinguïns op een rots zien! Ze maakt foto’s met haar telefoon en belooft ze te sturen (heeft ze nooit gedaan en dat is echt heel stom). Maar we zagen wel pinguïns (check!)! Het water is verder vrij ruig en we zwemmen veel meer op open water dan bij Los Tuneles: echt weer een heel andere ervaring! Maar de zeeschildpadden, haaien en roggen zijn weer evengoed van de partij! Superleuke tour dus uiteindelijk, behalve dat we heel graag onze pinguinfoto hadden willen hebben, want dat was toch wel heel leuk geweest!

Deze blog is alweer mega lang en ik heb nog veel meer te vertellen over ons laatste Galapagos-eiland San Cristobal! Hierover meer in de volgende blog. Laten we voor ik afsluit even kijken hoe de bingokaart erbij staat…

Toch al ontzettend veel gezien in zo’n korte tijd! Benieuwd of de kaart vol komt op het laatste eiland 😉