Paradijs, Planning, Party & Peru

Tijd voor ons laatste Galapagos eiland: San Cristobal! Hiervoor moeten we eerst terug naar Santa Cruz omdat er geen directe boot gaat. We zijn er belachelijk vroeg en hebben een 6-uur durende overstap, terwijl we alles wel hebben gezien op dit eiland. Lauren en Kimberly doen echter precies het omgekeerde (en gaan nu naar Isabela) waardoor we gezellig de overstap met ze delen en ons afscheid toch nog 6 uur kunnen uitstellen! Superleuk! En net wanneer je zegt dat je alles wel hebt gezien op het eiland, zien we vanaf de pier maar liefst 5 gouden roggen (check)! Oh, en nog wat baby haaien. Zo blij!

We hebben ons laten vertellen dat dit eiland het midden houdt tussen het rustige Isabela en het bruisende Santa Cruz, en dat lijkt me een prima combinatie! Het eerste dat opvalt, en eigenlijk het enige, zijn ALLE ZEELEEUWEN! Zij vinden San Cristobal duidelijk het leukste eiland, want ze liggen werkelijk OVERAL. De stranden liggen er vol mee, de rotsen, de branding. Zelfs op de boulevard liggen ze her en der verspreid en één blokkeert ook nog het openbaar toilet. In de ochtend spelen ze in de branding (en kom je ze dus soms tegen met snorkelen) en op het heetst van de dag spoelen ze allemaal aan en liggen voor pampus op het strand. Ah man, ik kan hier echt uren naar kijken. Wat een hilarische lompheid. Ze maken ook echt veel geluid, variërend van het bekende zeehonden geblaf(?), tot iets dat me doet denken aan het kermen van een rokende 50+er. De baby’s zijn schattig en fluffy en blèren als een soort schaap dat tegen z’n zin geschoren wordt. En dan zijn er nog de boer- en kotsgeluiden die je op de terrassen langs de zeeleeuwstranden moet aanhoren. Soms denk ik echt dat het niet helemaal goed gaat, of hoor je er weer één super schaamteloos en goor kokhalsen en hoesten. Door onze gladde vrienden hangt er op San Cristobal een constante walm van natte hond, maar dan met vis en ik moet eerlijk zeggen dat ik die niet ga missen. Maar weet je, ze zijn gewoon zo leuk, dat het niet uitmaakt! Pas op onze laatste dag, terwijl we de mooie zonsondergang kijken, worden we een keer bruut van een bankje verjaagd door een agressief exemplaar. Als je dan zo op je af komen waggelen met al hun vet, besef je toch weer dat het ook gewoon wilde dieren zijn.

Er zijn echter ook nog andere bezienswaardigheden op San Cristobal, dus ik ruk m’n blik los van het zeeleeuwschouwspel en we boeken een tour: de 360 graden tour. Met de boot gaan we een dag rondom het eiland en stoppen we bij verschillende stranden om te snorkelen. Ik ben erachter dat een tour valt of staat met de gids (ik kijk naar jou, Andrea, en ook naar jou meneer de Jungle Tour gids in Baños), en Alejandro van de 360 tour doet het helemaal goed! Hij is enthousiast, ook al hebben we echt een mega suffe groep met mensen die allemaal kijken alsof ze zich niet in het paradijs bevinden, maar al uren in de file in België staan. Hij is ook flink aan het filmen met z’n GoPro (en hij heeft de foto’s gedeeld!) en vertelt ons van alles en nog wat. Voor we onze eerste stop hebben bereikt, zien we al iets heel leuks: dolfijnen (check!)! Een hele groep dartelt om onze boot heen en springen uitsloverig voor ons uit. We volgen ze een hele tijd (of volgen ze ons?), voor we ze weer achter ons laten in de open zee. We snorkelen bij een aantal witte stranden waar we eigenlijk niet eens het water in hoeven om te zien wat er zwemt: de haaien en schildpadden kunnen we zo aanwijzen vanuit de boot (“droog snorkelen”, volgens Alejandro). Op Punta Pitt hangt de crew van onze boot een tweetal hengels uit en ze halen één voor één een yellow fin tonijn binnen, waarvan we later de sashimi op een bord krijgen. Waaaauw, verser kan niet, en ZO lekker! Wel bruut overigens om te zien hoe zo’n ding wordt gevangen. Vooral al het bloed had ik niet helemaal verwacht. Maar wel heel lekker. Het eindpunt van de tour is Kicker Rock en ik vind het spannend. Er hangt een grote wolk boven het indrukwekkende rotswerk dat boven het donkerblauwe water uittorent. Onheilspellend! De reden dat ik het spannend vind, is toch vooral de mogelijkheid tot het zien van de hamerhaai. Voor Jona is dit juist reden tot enthousiasme en als het beste kindje van de klas staat hij als eerste met zijn flippers en wetsuit aan, klaar om in het diepe blauw te springen. In het water is het verrassend helder en zo ontzettend mooi! Ik houd Jona’s hand stevig vast en al binnen de eerste minuten roept Alejandro “HAMMER HEADS!” Holy moly! Heel ver in de diepte zie ik wat schimmen, maar ik zie ze niet goed genoeg om ze enger te vinden dan de andere haaien die we tot nu toe hebben gezien. Fjuuw. We zwemmen een tijdje rond de rots in soms heel koud water. Mijn adrenaline houdt me gelukkig goed warm en ondanks m’n blinde paniek geniet ik van al het moois. Gracieuze zeeschildpadden, black tip sharks (check!), Galapagos sharks (check!), 100000 vis (check!). Als we weer de boot in mogen (mogen voor mij, moeten voor Jona) ben ik opgetogen! Zo gaaf allemaal! Niet geheel onverwacht boekt Jona direct bij terugkomst een duiktour naar Kicker Rock voor de volgende dag. Naast piekdrift heeft hij toch ook wel zoiets als bodemdrift, en weet je, dat moet hij helemaal zelf weten.

Terwijl Jona zijn hamerhaai vrienden nog één keer opzoekt, breng ik de dag door in het dorpje. Ik wil heel graag alles kopen, want alle winkeltjes hebben crappy t-shirts met zoetsappige teksten, zoals I love Boobies. Hehehe. Uiteindelijk toch maar niet gedaan, want in the real world is dat toch wel gek. Op onze allerlaatste dag in het paradijs gaan we nog een laatste keer snorkelen, dit keer bij Playa Loberia. Eerder waren we al gaan snorkelen op Playa Mann en Playa Carola, waar we bijna struikelden in het water over alle zeeschildpadden en zeeleeuwen. Op de andere twee eilanden hebben we ook veel gezien, maar San Cristobal spant absoluut de kroon wat betreft kwantiteit. Wauw. Het blijft zo bijzonder! Maar stiekem kijken we ook wel heel erg uit naar de volgende bestemming.

Laten we voor de volledigheid ook even de balans opmaken: de BEESTEN BINGO! Ahhh… helaas geen volle bingokaart, maar wauw, wat hebben we veel gezien! Galapagos was werkelijk een soort droom. Met heel veel dieren!

Gelukkig hadden we de tegenwoordigheid van geest gehad om de terugvlucht vanaf San Cristobal te boeken, waardoor we op ons dooie gemak naar het vliegveld kunnen lopen (900m). Binnen een halfuur zitten we in de enige vertrekhal te wachten, soepel as ever. Na geland te zijn in Guayaquil, pakken we als de wiedeweerga een bus naar Montañita, een plaats aan het strand in Ecuador waar we eigenlijk helemaal niet van plan waren naartoe te gaan. Echter, ons leuke Patagonia plan heeft nog wat meer haken en ogen dan initieel gedacht en we moeten ons even hergroeperen en kritisch gaan nadenken over de reisplanning. Op een plek waar wél goede wifi is. Het probleem is namelijk dat Chili nogal strenge inreisregels hanteert, zoals een Pase de Movilidad, waarbij je identiteit en je vaccinaties worden gevalideerd door de Chileense overheid. Ik ben al weken braaf goedgekeurd, maar Jona is jammer genoeg ergens in het systeem blijven hangen. En ja, hoe lang moeten we dan nog in Ecuador blijven wachten tot ze hem wel hebben goedgekeurd? Bovendien moeten we voor Chili ook nog 2x een PCR-test doen, één vooraf en één bij aankomst, ter plaatse isoleren en wachten op de uitslag en daarna nog 10 dagen online een gezondheidsdagboek bijhouden. Manmanman. Oh ja, en de vlucht kost zo’n 800 euro per persoon. Dus we gaan maar even heel hard nadenken wat we precies willen.

Aangekomen bij het hostel in Montañita beseffen we dat we het ene paradijs hebben ingeruild voor het andere. Het is heerlijk weer, het zwembad is fijn en we zitten pal aan het strand. Twee verschillen: iedereen komt hier net van de middelbare school en er wordt ontzettend hard gezopen. Ik doe als een soort ongemakkelijke huismoeder mee met een biertje, maar wijs beleefd een potje beerpong af. Opa ligt al op bed en oma volgt toch ook maar. In mijn klamboe blijkt opnieuw een zwerm van mijn minst favoriete diersoort te vliegen en ik begin de nacht met een nieuwe slachtpartij. De lichtgele klamboe heeft na afloop een paar heel lelijke rode vlekken ten teken van mijn overwinning. Ook spot ik het lek: een enorm gat in de hoek van de klamboe, die ik provisorisch repareer met een paperclip. Aah rust.

Het is oprecht weer genieten hier in Montañita. We eten heerlijke smoothie bowls voor het ontbijt, spelen beach volleybal bij zonsondergang, laten ons vermaken door de brakke hoofden die gedurende de ochtend tevoorschijn komen uit de cabins en verbazen ons over de joints die om half 9 ‘s ochtends alweer worden opgestoken. Serieus, iedereen is hier de hele dag zo high als een papegaai. Ondanks het feit dat we ons dáárvan afzijdig houden, is het wel heel erg gezellig en is ook Montañita een heerlijk bruisend stadje. We drinken zelfs een keer een piña colada op het strand en Jona is er zo van in de war dat hij geen nee meer kan zeggen tegen een vrouwtje die hem een voetmassage voor $10 wil geven. Haaa! Wie had dat gedacht!

Soms vergeten we even dat we nog een plan de campagne moeten verzinnen voor onze vervolgreis. In de wandelgangen hier horen we tevens dat de landsgrens met Peru opengaat. Mmm… interessant. We hebben ons eerder helemaal niet verdiept in Peru maar inmiddels ziet een probleemloos grensje oversteken zonder PCR er wel erg aantrekkelijk uit. Voor we de knoop doorhakken, gaan we nog wel even doen waar Montañita om bekend staat: ZUIPEN! Nee grapje, we gaan surfen! Met een hele groep uit het hostel nemen we een taxi naar Olon, 10 minuten verderop, en huren surfboarden. Ik ben een surfmaagd en ploeter me suf door de golven. Wie vindt dit nou leuk?! Ik heb nog geen golf gepakt en ik ben al kapot, zout en beurs. Maar goed, we geven niet op! Uiteindelijk slaag ik erin een paar keer half te staan of op m’n knieën te surfen, maar vooral heel veel te vallen. Veteraan Jona probeert me af en toe te helpen door mijn board een golf op te duwen, maar tot wel 2x toe krijg ik in het proces zíjn board tegen m’n hoofd aan. Elke keer als hij nu de bult op m’n voorhoofd ziet, voelt hij zich heel schuldig, maar dat hoeft niet. Ik ben toch wel goed in het krijgen van blauwe plekken, want ook zonder zijn board zou ik het toch wel hebben gepresteerd van top tot teen beurs te zijn. Het is een talent.

Oké, oké, we zijn eruit! Het wordt Peru. We vinden het heel stom dat we nog niet naar Patagonia kunnen gaan, maar het is nu gewoon even niet anders. En na uitgebreid onderzoek te hebben gedaan, is Jona erachter gekomen dat Peru beschikt over een aantal zeer indrukwekkende bergketens, en dat is voor hem al een heel grote plus. De grens is tevens officieel open gegaan en ik heb zelfs in het dorpje een directe busverbinding gevonden tussen Montañita en Mancora, het volgende kustplaatsje in Peru. Voor $26! Nou ja, zeg! Dat is toch wel de druppel. De Amerikaanse Maya besluit ook met ons mee te gaan en de anderen in het hostel die al eerder een vlucht geboekt hadden naar Peru voor $400 (!) balen hard. Dus ja, we gaan het gewoon doen! Na 7 weken zeggen we dan toch het prachtige Ecuador gedag. Op naar het volgende avontuur!