Cruz, Crunch, Cervezas, Cusco & Cursus

Nu ik alleen reis, neem ik het er even van en na wat tranen te hebben gelaten bij het afscheid met Jona, stap ik in de meest luxe bus die ik kon vinden. Met Cruz del Sur hebben we het deel van Mancora naar Chimbote ook afgelegd, en dat beviel me prima. Mijn stoel in de nachtbus naar Lima kan tot 160 graden ‘plat’, ik heb geen buren want hij staat op zichzelf én ik heb m’n eigen privételevisie. Net als in het vliegtuig, maar dan nog luxer. Omdat het hier allemaal niet zo duur is en ik nu alleen reis, betaal ik liever iets meer voor comfort. En dat gaat allemaal hartstikke goed, behalve dat ze de eerste twee uur nog een beetje aan het spelen zijn met de temperatuur in de bus; die gaat van standje rijdende vrieskist tot crematieoven, maar niks er tussenin. Top!

In Lima heb ik niet per se zin om te verblijven, dus ik pak direct een bus naar Ica, nog zo’n 4 uur hier vandaan. Ik heb mijn zinnen gezet op een foto die ik online had gezien van een oase in de woestijn. Na de kou in Huaraz en de B&B zonder warm water, wil ik nu graag PRECIES het tegenovergestelde. Ook omdat ik weet dat Jona die warmte zou haten en hij hier nu toch niet is. Ik weet dan ook niet waarom ik verbaasd ben dat ik bijna in vlammen opga als ik in Ica de bus uitstap, in lange broek én lange mouwen. HEEL VREEMD. Maar ik ben er nog niet: 1 taxirit verder brengt me op mijn beoogde locatie: Huacachina. Dit meer ligt vreemd genoeg middenin de woestijn (maar echt woestijn, zoals je in het Midden-Oosten zou verwachten) en er omheen zijn wat restaurants en ho(s)tels gebouwd. Er woont volgens mij niemand permanent en dat zegt volgens mij genoeg over het toeristische gehalte. Maar dat maakt me niet uit, ik ben er! Mijn hostel heet ‘Bananas Adventure’ en aan mijn kamersleutel zit een gigantische houten sleutelhanger in de vorm van een banaan. Mega onhandig meenemen, maar ik vind het leuk. Ik zweet aan alle kanten dus 2 minuten later lig ik in het zwembad af te koelen. Wat een andere wereld ineens! Overigens ook één waar nauwelijks iets te doen is en dat is helemaal goed. Dus ik hang heerlijk bij het zwembad rond, eet salades (want die zijn hier veilig en groot en hard nodig), maak vrienden die me rond de 20 inschatten (ik weet inmiddels niet meer of dit nu een compliment is, of dat ik me gewoon erg kinderachtig gedraag) en doe verder precies niks. Heerlijk. Hoe zou Jona het hebben? (Spoiler: nat en koud)

De volgende dag in de oase begint zoals de vorige eindigde: met heel weinig actie van mijn kant. Maarrr, er is één activiteit/tour hier die ik niet kan overslaan. Om 16.30 uur (kijk, dit zijn schappelijke tourtijden) verzamelen we met z’n allen bij de receptie en lopen we naar onze… DUNE BUGGY! Ik heb nog nooit in zo’n ding gezeten, maar ik ben van tevoren gewaarschuwd voor het hoge achtbaan-gehalte, dus ik controleer mijn gordel even extra als ik ga zitten. Dat was een goed idee, want niet veel later scheuren we met de buggy de torenhoge zandduinen op. Waaaa! Dit gaat echt MEGA snel en is echt MEGA vet! De chauffeur geniet duidelijk van zijn baan en maakt het zijn missie ons bij elke bocht te laten gillen. Dat heeft wel als gevolg dat ik sindsdien zand tussen m’n tanden voel crunchen.

En dan is het tijd om uit te stappen voor het volgende onderdeel: sandboarden! In het verleden was het de bedoeling dat je al ‘snowboardend, maar dan op zand’ van de duinen afroetsjte. Ergens in de afgelopen jaren hebben ze dit echter veranderd naar op je buik liggend naar beneden glijden. Waarschijnlijk waren er toch iets te veel ongelukken, want – mocht je dat niet weten – zand is harder dan sneeuw. Dus nu mag je alleen nog staand boarden als je dat specifiek hebt gevraagd. Zelf weet ik nog niet wat ik van het buikliggen moet vinden. Ik weet dat dit iets is dat iedereen hier doet en dat iedereen heel leuk vindt, maar man, ik vind het spannend. Het is namelijk wel gewoon face-first naar beneden. Ik bevind me echter al hoog op het duin, met een krijtje in m’n hand om m’n board gladder te maken voor de afdaling. Ik krijt heel lichtjes en doe voor de rest alsof, want de helling is steil en het gaat wat mij betreft snel genoeg met een stroef board. Eén voor één gaan de toeristen naar beneden, sommigen snel, anderen wat terughoudender. Oké, vroem. De dood of de gladiolen. Ik heb bondgenoten gevonden in de Canadese Noah en Diana en zodra ik voor het eerst naar beneden zoef, juichen ze en filmen ze me. Ik blijf alleen halverwege het duin haken en moet mezelf een zetje geven om de helling af te komen. Toch iets meer krijt. Hoewel ik dus als een slome slak naar beneden ga, is het alsnog erg spannend en ook een beetje raar. Waarom doen mensen dit? Ik houd m’n board stevig vast tot ik aan het eind van de helling tot stilstand kom. Manmanman. Oké, nog maar drie keer.

Ik had gewoon even moeten krijten zoals een normaal persoon, want de drie keer erna gaat het een stuk soepeler en sneller. En dat wil je, want het is vooral van belang dat je recht op je board blijft liggen en niet eraf rolt. En hoe langzamer je gaat, hoe langer je bezig bent / hoe vaker je je voeten moet gebruiken en hoe makkelijker het misgaat. Maar goed, na de laatste en langste helling, ben ik nagenoeg een pro en zijn mijn zenuwen omgezet in adrenaline. Helemaal klaar voor de terugrit in de buggy. Na weer een paar mooie stunts worden we zonder verklaring gedropt op één van de duinen. Het duurt even voor we door hebben dat we hierboven de zonsondergang kunnen kijken en uitzicht hebben op de oase. Wauw. Wat een bizar landschap.

Behalve de duinen, het meer en het zwembad, is Huacachina blijkbaar ook een plaats waar je goed kunt feesten. Niet alleen de toeristen, maar ook de locals uit Ica komen hier in het weekend even flink dansen. Aangemoedigd door mijn metgezellen van het sandboarden en mijn nieuwe hostelvrienden, besluit oma ook aan de cervezas te gaan. En na wat cervezas gaan we zelfs dansen bij party hostel Wild Rover. Ik moet eerlijk toegeven dat dit de eerste keer is sinds de Veense Corona Kermis vorig jaar dat ik me in zo’n situatie bevind, wat opnieuw mijn leeftijd bevestigt, maar ook aangeeft hoe goed (slecht) ik nog tegen drank kan. En kijkend naar alle mensen om me heen, denk ik dat ik samen met de beveiligers de oudste ben hier. Desalniettemin dans ik lekker mee met het grut en sta zelfs een keer op de bar. Nou ja! Na Wild Rover verplaatsen we allemaal naar Jungle, wat blijkbaar een club is. Daar aangekomen hangt er een heel andere sfeer: de locals dansen salsa en de Westerse toeristen kijken verdwaasd naar de soepele heupbewegingen. Iemand van onze groep stelt voor om een paar flessen Pisco te kopen, en dat is voor mij het teken om te gaan, want dat klinkt als een erg slecht plan. Eén van mijn nieuwe vrienden zit al aan de bar te slapen dus ik besluit hem maar mee te nemen naar ons hostel, waar hij me de dag erna wel 100 keer voor heeft bedankt. Natuurlijk, geen probleem joh.

Ik besluit mijn tijd in Huacachina door nog één dag helemaal niks uit te voeren bij het zwembad. En dan is het tijd om afscheid te nemen en in de volgende nachtbus te stappen. Dit keer is het een glorieuze 18 uur naar Cusco! Over Cusco zegt iedereen dat het zijn favoriete plaats is in Peru, dus mijn verwachtingen zijn hoog en de busrit is lang. Maar niet zo lang als voor de vrouw een paar stoelen voor me, die om het uur een plastic zakje volspuugt. Ik wil haar wel een reistabletje aanbieden, maar ergens heb ik het idee dat het daarvoor te laat is. Arm mens.

In Cusco aangekomen is het weer koud. Brr. Oké, niet zo koud als in Huaraz, maar na 3 dagen in de woestijn weet ik niet meer hoe het daar was en moet ik in Cusco weer helemaal opnieuw wennen. Gelukkig is de hoogte (3400 meter) geen probleem voor deze doorgewinterde bergwandelaar. Anderen in mijn hostelkamer hebben duidelijk een minder goede acclimatisatie genoten en voelen zich van tijd tot tijd knap beroerd. Ik vind het sneu voor ze, maar toch wel minder sneu als ze me diezelfde nacht wakker maken omdat ze dronken terugkomen van een feest. Ik lig vroeg in bed, want 1. ik heb 18 uur gereisd en 2. ik heb een missie: zolang Jona nog in de bergen dwaalt, wil ik graag mijn Spaans bijspijkeren met een cursus. Ergens niet heel logisch na bijna 11 weken in Spaanstalige landen, maar tegelijkertijd weet ik nu wel precies wat ik mis in mijn communicatie en vocabulaire. Ik kan bijvoorbeeld prima een gesprekje met iemand voeren over van alles en nog wat, maar grammaticaal klopt er geen hout van. Het zou voor mij best wat toevoegen als ik bijvoorbeeld ook in de verleden tijd kan converseren. Dus met die gedachte ga ik op maandagochtend op zoek naar een school. Ik heb er een paar van tevoren opgezocht, maar op internet word ik er niet wijzer van welke nu precies de beste is, dus ik loop maar gewoon bij de dichtstbijzijnde naar binnen.

Ennn, 6 uur later sta ik weer buiten. Wat een dag! Na mijn niveau een beetje te hebben gepeild, besloot een van de medewerkers dat ik met 2 uur privéles wel klaargestoomd zou zijn voor de 4 uur durende groepsles in de middag. Nou, laten we dat dan maar doen! Ik ben he-le-maal gesloopt en trakteer mezelf op een heerlijke vegetarische gnocchi in een van de duurdere restaurants (10 euro). En maar weer op tijd naar bed, want morgenochtend moet ik huiswerk maken! Yikes!

Toch wel wennen om m’n hersenen weer aan te moeten zetten. Ze zijn tenslotte met mij al bijna vier maanden werkloos. Maar goed, als een brave student ga ik elke dag weer naar school: van 14.00 – 16.00 uur met Heidi de grammatica tackelen en daarna met Jimmy tot 18.00 uur m’n communicatie-skills op de proef stellen. De school zelf is erg gezellig en heeft een leuke community. Er zijn best wat mensen die voor langere tijd in Cusco Spaans leren en die hebben een kleine familie gevormd. Ik sluit me tijdelijk bij hen aan en we gaan op dinsdagavond gezellig uit eten. Cusco bewijst inderdaad een erg leuke, bruisende stad te zijn. Het is toeristisch, maar niet vervelend. Ik vermaak me er prima! Ook ga ik nog een keer shoppen in het moderne winkelcentrum, want hoewel ik op zich genoeg kleding bij me heb, ben ik het even zat om constant een vieze backpacker te zijn. Als je alleen maar beschikt over een wandelbroek, thermolegging of joggingbroek, verlang je op een gegeven moment wel weer naar een spijkerbroek. Ook koop ik een heerlijk zachte en warme Alpacatrui. Iedereen loopt er hier in, maar dat maakt me niet uit. Ik hoor er helemaal bij. Om mezelf te trakteren voor al mijn harde werk op school besluit ik tevens een massage te nemen. Al de hele week roepen Peruaanse vrouwtjes op straat naar me: ‘massage massage, señorita? Una hora, 30 soles!’ Dat is toch geen geld (30 soles = ongeveer 7,50 euro)! Hoe kan ik dat nu negeren? Dus na een lange lesdag knik ik richting één van de vrouwtjes en ik word meegenomen naar haar salon. De salon is diep weggestopt in de krochten van een soort indoor goederenmarkt. Een trap op, 2 gammele deurtjes door en daar zijn we dan. De ruimte leent zich niet voor de hoeveelheid massagebedden die er staan, maar omdat ze door gordijnen gescheiden worden, komen ze er net aan mee weg dat de bedden maar 30 cm uit elkaar staan. Ook is de deur waar we net door naar binnen zijn gekomen, vlakbij waar ik me nu sta uit te kleden. Het is vrij kil in de ruimte en ik krul mezelf op onder de deken op de tafel. Met de pianomuziek van Einaudi komt ook mijn masseuse binnen. Ondanks de kou is de massage heerlijk en ik lig gewoon zen te zijn, als ik ineens een derde hand op mijn been voel. WHAT?! Dat is echt heel raar. Het blijkt de eigenaresse van de salon te zijn die zich even ging bemoeien met mijn massage. Doe anders even niet! Wil je soms een schop in je gezicht? Want zo erg schrok ik wel! Voor 30 soles moet ik misschien niet te veel verwachten, maar ook zeker niet meer dan 2 handen. Gelukkig is ze snel weer weg en ben ik al met al wel tevreden, maar misschien ga ik wel de volgende keer naar een ander.

Inmiddels is Jona overigens weer boven water gekomen! Na 4 lange dagen lopen is hij aangekomen op het 6-dagen punt van zijn trek (lekker doorgelopen dus) en heeft hij de handdoek in de ring gegooid. Het was toch wel erg nat en koud en de weinige uitzichten compenseerden niet genoeg daarvoor. Derhalve heeft hij een bus gepakt en zit hij nu weer knus in onze B&B in Huaraz. Groot gelijk! Dus hij komt ook richting Cusco! Jeeej! Hoewel ik eigenlijk had beoogd langer Spaanse les te volgen, speel ik nu toch met het idee eerder te stoppen. Als Jona hierheen komt, is het wel zo gezellig lekker met hem op pad te gaan. En eerlijk, na 4 dagen les te hebben gehad, is mijn Spaans echt alweer flink opgekrikt. Ook ben ik er weer aan herinnerd hoe heftig het is om naar school te gaan en zo te moeten focussen. Dus ik maak lekker mijn week af op school en ontvang Jona daarna met open armen in ons luxe hotel (dat ik heb geboekt toen hij in de bus zat – ha!).

Joepie! Weer heel veel avonturen samen voor de boeg! Te beginnen met de befaamde Salkantay trek: 5 dagen door de natuur richting wereldwonder Maccu Picchu! Zin in!