Hiken, Hakuna & Hoefijzerbek

Voor ons volgende avontuur wordt ons verteld dat we tussen 4.20 uur en 4.40 uur worden opgehaald bij ons hotel. Ja, hoi. Inmiddels zijn we zodanig verpest door al onze eerdere hikes en tours, dat we wel beter weten; dat wordt eerder een uur of 5. Maar nee! Voor de Salkantay trek staat het busje braaf om 4.20 uur voor onze deur en zijn wij de trage toeristen die de boel ophouden. Twee verrassingen: we mogen als eersten instappen én het is een comfortabel busje. Oké oké, dat begint goed! Echter, nadat het busje zich langzaam maar zeker met onze toekomstige groepsgenoten heeft gevuld en we hier en daar aan wat small talk zijn begonnen, wordt onze naam geroepen. ‘Your bus is over here’. Ah. Om volledig onbekende redenen moeten we dus wisselen van bus, en dit keer zijn we uiteraard de laatsten die instappen: de minst comfortabele plekken zijn voor ons overgebleven. Maar goed, we zitten! En dit keer hoeft onze gids niet op de bagage achterin te zitten wegens ruimtegebrek. Tot dusver wint Salkantay het dus van Santa Cruz.

Na een vlug ontbijt en een vrij prima busreis komen we aan bij het beginpunt van onze 5 daagse tocht, met als eindbestemming Maccu Picchu! Hier ontmoeten we niet alleen de muilezels die onze spullen zullen dragen, maar ook Clima, onze gids. Clima is een hyperactieve Peruaan die ons met een grote lach begroet en onze groep van 12 (2x Ierland, 5x Duitsland, 3x Frankrijk en wij) omdoopt tot de ‘Sexy Lama Family’. Compleet met dansje en yel begint onze tijdelijke familie aan het eerste deel van de tocht. Al snel wordt het duidelijk dat Clima graag wil dat de familie bij elkaar blijft, en wel het hele eind. Geen eigen tempo’s dus, Jona. Ook heeft hij van alles te vertellen en met aanstekelijk enthousiasme en een heerlijk Peruaans accent wijst hij onderweg bloemen, planten en vogels aan. ‘Next part is Inka Flat’, kondigt hij op een gegeven moment aan. Daarmee bedoelt hij dat de Inka’s dit deel als ‘plat’ zien, maar dat dit voor alle andere mensen gewoon flinke golven in het landschap zijn. Écht plat landschap noemt hij dan ook ‘Gringo Flat’. Clima praat met pure ernst, maar ook met puur plezier. Je kunt hem gewoon alleen maar leuk vinden! Zeker als hij na zijn verhaal besluit met ‘hakuna matata’ en weer verder loopt.

Het eerste deel van de trek zit erop en we bereiken zonder al te veel kuitenbijters (‘gringo killers’) het kamp. Toen we de tour boekten, werd ons verteld dat we de eerste nacht in tenten zouden slapen, maar we zijn blij verrast als Clima ons naar de kleine, houten huisjes op paaltjes dirigeert. Jona en ik krijgen zelfs een tweepersoonsbed (‘married bed’) in ons huisje! Niks geen matje, gewoon een bed met matras! Wat een luxe! Het huisje heeft ook nog eens een glazen dak waardoor we een schitterend uitzicht hebben op de wit gepiekte bergen en ik vraag me oprecht af of er niet een fout is gemaakt. Zul je zien dat wij toch ergens in een lek tentje op een drassig veldje moeten slapen, omdat we de goedkope tour hadden geboekt. Maar nee! We mogen blijven! Helemaal leuk! En daar stopt de luxe niet: de lunch is heerlijk en uitgebreid en meer dan voldoende voor iedereen. We eten in een echt kamphuis met keuken en badkamers voor mannen en vrouwen apart. Het voelt een beetje als het groep 8 kamp en dat is eigenlijk wel heel erg leuk. Vooral als je precies niks ervan had verwacht.

In de middag hiken we met z’n allen naar het Humantay meer, een uur omhoog vanaf het kamp. Hier zitten wel een aantal ‘gringo killers’ bij en de hele familie merkt dat we weer boven de 4000 meter uitkomen. Sommigen meer dan anderen, en in dit geval voel ik me prima geacclimatiseerd. Lekker wandelingetje! En weer een heel erg mooi meer! Wel is het halverwege de hike omhoog al gaan regenen (want middag) en worden we veroordeeld tot onze ponchos. Grappig verhaal nog: voordat we op reis gingen, overwoog ik een goede poncho te kopen, zoals Jona ook heeft. Omdat we toen in lockdown verkeerden, was dat allemaal moeilijk, maar gelukkig kwam mijn moeder toen met een geel exemplaar aan. Deze poncho is maar liefst 19(!) jaar oud en hebben we destijds in Disneyland Parijs gekocht. Het feit dat dat ding nog bestaat is misschien net zo wonderlijk als dat ‘ie me prima past en dus een enkeltje in mijn backpack heeft verdiend. Derhalve heb ik de afgelopen maanden als gele dementor mét Disneyland logo door de regen gelopen. En hij doet het nog steeds! Bedankt dat je nooit iets weggooit, Mam!

Na de nodige foto’s (met en zonder ponchos) bij het meer, lopen we terug naar beneden. Precies op tijd voor Happy Hour: popcorn en warme chocolademelk! Het houdt maar niet op met de verrassingen. Ook het avondeten is weer meer dan genoeg en na de muña (munt) thee, zullen we volgens Clima ‘ sleep like a babies’. Hij geeft wel aan dat hij ons om 5 uur ‘s ochtends zal wekken. Ugh, snel naar bed!

‘Good morning, sexy lama’s, coca tea!’ klinkt de vrolijke stem van Clima, veeeel te vroeg de volgende dag. Het was behoorlijk koud geweest ‘s nachts en dan word ik sowieso al brak wakker, laat staan als het 5 uur in de ochtend is. Niks sexy’s aan deze lama. Maar goed, Clima geeft ons warme coca thee (tegen de hoogte) en dat is toch wel een leuk begin van de dag. Aan de ontbijttafel blijkt dat niemand echt goed heeft geslapen, want er zitten absoluut een paar hoefijzerbekken tussen ons gezelschap, dat toch al overwegend mweh is. Eén van de Ierse meiden is ziek geworden, dus met z’n tweeën besluiten zij terug naar Cusco te gaan. Erg jammer, want dat was juist het gezelligste deel van de groep. Met de twee Duitse jongens kunnen we ook goed overweg, maar één van hen heeft zo’n barre nacht gehad dat hij heel dag 2 geen boe of bah kan zeggen. De rest van onze familie is erg jong, houdt van selfies maken om de haverklap en/of is extreem ongelukkig dat ze mee is met de Salkantay. Twee Duitse meiden kijken eigenlijk vanaf het begin al alsof ze de hele tijd poep ruiken en geven aan te paard omhoog te willen naar de Salkantay pass. Want dat staat op het programma op dag 2: eerst 4 uur omhoog hiken naar de op 4650 meter gelegen Salkantay pass en daarna nog zo’n 4,5 uur naar beneden naar het kamp. Een lange tocht dus, maar zo ontzettend mooi! Met gemak (al zeg ik het zelf) halen Jona en ik als eersten de top, waar we absoluut niet de enigen zijn. In tegenstelling tot de Santa Cruz trek is Salkantay zeer drukbezocht en we treffen meerdere tourgroepen aan die in een kringetje rond hun gids zitten. Clima wacht geduldig tot de hele familie boven is en begint dan uitbundig en met veel theatrale gebaren te vertellen over de Inka en Quechua geschiedenis. Om me heen zie ik onze hele groep knikkebollen, maar dat lijkt hem niet te deren. Een leraar op de middelbare school kan nog een voorbeeld nemen aan zijn volhardendheid.

En dan begint de lange weg naar beneden, waarbij we halverwege in een soort schuurtje stoppen voor de lunch. Zodra we zitten, begint het te gieten van de regen en degenen die al chagrijnig waren, zijn nu helemaal niet meer te genieten. Gelukkig zijn Jona en ik allebei gewoon opgewekt en positief, want sommige zeurpieten kan ik nu al niet meer uitstaan. Kom op jongens! Look alive! Al is het alleen maar voor Clima! Hoewel de regen met bakken uit de lucht komt, staat hij alweer klaar om te gaan. Hakuna Matata!

We dalen vandaag zo’n 1000 meter, waardoor we ons aan het einde van dag 2 ineens in een soort jungle bevinden. Oh nee! Muggen! Ergens hebben Jona en ik ons allebei niet goed ingelezen want het besef dat Maccu Picchu in de jungle ligt, komt op één of andere manier nu pas. Wel wacht er een nieuw soort accommodatie op ons in het kamp: domes met opnieuw een glazen dak en bedjes met matrassen. Eerst wil Clima ons nog een ‘married bed’ in het huis van de locals aanbieden, maar dat lijkt me 1. erg ongemakkelijk en 2. zoveel minder leuk dan een dome. Zo ‘married’ zijn we nu ook weer niet. Maar wel lief van hem.

Omdat we zoveel lager hebben geslapen vannacht, was de nacht een stuk aangenamer en dat is gelukkig ook te zien aan de gezichten van de andere Sexy Lama’s (niet aan die van allemaal, want de twee Duitse meiden kijken standaard lamlendig). Eén van hen bekent aan het ontbijt wat we eigenlijk al wisten: ‘I hate hiking’. O ECHT JOH?! Jona vraagt haar wat ze dan op deze trek doet en ze geeft toe dat het derde Duitse meisje (die wel heel leuk en vrolijk is) dit zo graag wilde. Aha, groepsdruk. Dag 3 is echter erg goed te overzien en dat is te merken aan de algehele sfeer. Slechts 5 uur hoeven we te lopen en het is allemaal ‘gringo flat’. We moeten overigens wel even een landslide oversteken. Best creepy om te zien hoe een heel stuk van het pad is weggevaagd! Met de lunch zijn we al bij het kamp en vandaar is er de mogelijkheid met een bus naar wat hot springs te gaan. Jona en ik besluiten bij het kamp te blijven en even uit te rusten in plaats van weer in een bus te moeten. Ik houd mezelf voor dat dat de reden is dat ik niet meega, en niet omdat ik geen handdoek heb.

Op dag 4 is er geen coca tea, want daarvoor zijn we te laag. Ik heb heel lekker geslapen en ben helemaal klaar voor deze lange dag. Eerst hebben we een paar uur ‘gringo killer’ voor de boeg voor we op een uitzichtpunt komen vanwaar we hopelijk Maccu Picchu al kunnen zien! Het komt nu echt dichtbij! Wel is het afhankelijk van het weer, zegt Clima. ‘If clouds, no Maccu Picchu, if no clouds, yes Maccu Picchu’. Maar we hebben genoeg ‘positive thinks’ gedaan, want daar is het wereldwonder dan! In de verte en nauwelijks te onderscheiden van de bossige bergen, maar toch! Woohoo! En nu urenlang naar beneden, richting het dorp Hidroelectrica (gelegen naast een generator). Het gaat tergend langzaam, want er we hebben nog steeds wat selfie-grage mensen in de groep. Ook hebben twee lama’s een blessure opgelopen in de afgelopen dagen, dus we kruipen bijna naar beneden, terwijl het ongeveer 100 graden is. Maar ik ben allang blij dat ik zelf nergens last van heb, want het is wel erg naar als je iets mankeert op zo’n hike.

In het restaurant van Hidroelectrica worden we omringd door foto’s van hamburgers en na alle rijst, soep en pasta van de afgelopen dagen, hebben we daar allemaal zin in. Onze maaltijd is echter vooraf besproken en wordt al geserveerd: rijst met gefrituurde kip. De Peruanen zijn er gek op, ik niet echt meer. Maar hey, na 15 km lopen en met nog 10 km te gaan, eet je gewoon wat de pot schaft. En daar zijn ineens ook de Ierse meiden weer! Emer voelt zich weer een stuk beter en zij en Shannyn hebben besloten toch het laatste deel naar Maccu Picchu nog te willen lopen. Super gezellig! De laatste 3 uur naar Aguas Calientes is ‘gringo flat’ en naast het spoor. Het loopt niet lekker op de losse stenen en het begint te regenen waardoor we allemaal weer onze poncho moeten opzoeken, maar het is wel erg gezellig! Je kunt merken dat we er bijna zijn! In Aguas Calientes worden we NOGmaals verrast wanneer Clima ons naar een hotel leidt en ons allemaal een privékamer met warme douche aanbiedt. Nou ja zeg! Het houdt maar niet op! Ik had oprecht gedacht dat we met z’n 12en op een slaapzaal zouden worden gedropt met hooguit drie douches tot onze beschikking, maar dit slaat weer alles. Hoe chill! Ook gaan we die avond nog lekker uit eten en drink ik mijn eerste Pisco Sour ter ere van Maccu Picchu. En hup naar bed, want morgen is het WereldWonderDag!

Dat vroege opstaan went nooit, maar nu hangt er een soort gezonde spanning voor de climax van onze tocht. Voor het laatste deel mogen we op eigen houtje op pad: of je loopt zo’n anderhalf uur naar de top of je kunt een bus nemen naar Maccu Picchu. Uiteraard gaan wij lopen en Jona neemt het ervan: met zo’n 55 minuten is hij boven. Ik doe er iets langer over, maar ben nog steeds niet ontevreden met mijn 1 uur en 6 minuten. Clima wacht ons boven op met een high five en een grote glimlach. We hebben het gehaald! Zodra we aankomen op het platform vanwaar de welbekende foto kan worden gemaakt, word ik zelfs een beetje emotioneel. Na een lange en behoorlijk zware tocht, is dit toch wel heel erg gaaf om te zien. En zoveel groter dan ik dacht! EN WAUW, NOG EEN WONDER: De Duitse meisjes lachen voor het eerst in 5 dagen! Alles voor Instagram…

Na een laatste geschiedenisles van Clima, nemen we afscheid van hem en we slenteren nog 1,5 uur door de ruïnes van Maccu Picchu. Het is een supermooie dag en door Corona is het nog steeds niet erg druk. Toch een voordeel! Een nadeel is de zeer strenge mondkapjes-politie die je overal streng in de gaten houdt: alleen voor een foto mag ‘ie even af. En dan is het tijd om te gaan! Niet alleen omdat we hier inmiddels al geruime tijd zijn, maar ook omdat er blijkbaar geen wc is in Maccu Picchu. Het is 3 uur teruglopen naar Hidroelectrica en dan 5 minuten in een shuttlebusje naar een restaurant waar we een uur onverklaard moeten wachten op de bus terug naar Cusco. De luxe tour is duidelijk weer voorbij en na 6 brakke uren in een gloeiendhete bus, checken we vermoeid weer in bij ons hotel. Wat een tocht, maar wauw, zo gaaf!

Ik wilde in deze blog eigenlijk veel meer schrijven, want er is sinds we terug zijn van Salkantay alweer zoveel gebeurd. Zo zitten we inmiddels alweer een tijdje in La Paz, Bolivia! Maar ik bewaar dat toch maar voor de volgende. Hakuna Matata 🙂