Bonus & Blablabla

Hallo en welkom bij een bonus blog! Of nee, VLOG! Omdat de Pacific Crest Trail voor velen onbekend is en/of men zich regelmatig afvraagt ‘WAAROM ZOU JE DAT DOEN’, wilde ik jullie toch een dagje meenemen op de trail. Want geloof het of niet, het was míjn idee om deze tocht te lopen! Toegegeven, Jona omarmde het idee uiteraard direct, maar ík stelde het voor. Echter, zoals je kunt opmaken uit mijn blogs (en als je m’n voeten zou zien), is het niet per se eenvoudig geweest. En ja, het doet soms best wel veel pijn om elke dag 25+ km met 1000 hoogtemeters, ruig terrein en een zware tas te lopen. Wat maakt het dan toch zo dat ik niet het eerste ticket naar huis boek? Hopelijk geeft deze video wat meer inzicht.

Disclaimer: ik moest de video zodanig comprimeren dat ik iedereen aanraad het op zo’n klein mogelijk scherm te kijken :p

Oké, misschien zijn die muggen niet de beste manier om iemand te overtuigen van het wonder dat deze trail is. Maar verder kun je niet ontkennen dat de vergezichten prachtig zijn! En naast alle meren, valleien, besneeuwde bergen en eekhoorns, is daar ook nog de voldoening van het uitdagen van je lichaam. Ik merk dat ik steeds beter loop, dat ik steeds meer kilometers kan maken en daarbij ook steeds meer kan genieten van m’n omgeving. Want geloof me, dat viel niet mee die eerste week. Je lichaam past zich toch relatief snel aan, ook al denkt ‘ie misschien wel: wtf doe je met me?

En dan is daar nog de community! Tijdens deze stretch hebben we vooral met z’n tweeën gelopen, voornamelijk omdat ik niet wist hoe ik zou functioneren na die week op m’n billen te hebben gezeten. Dan is het beter om ons eigen tempo te lopen dan een groep proberen bij te houden. Maar ook omdat het een vrij pittige stretch was van 8 dagen en we toch door moesten gaan om genoeg eten over te houden, in de wetenschap dat onze vrienden maar een dag achter ons liepen. Het was dan ook des te leuk elkaar weer in town te treffen. Iedereen maakt hetzelfde mee, doorstaat dezelfde struggles (de één meer dan de ander natuurlijk) en aanschouwt dezelfde prachtige natuur. In town geniet je samen van al het eten dat je ineens weer tot je beschikking hebt en zit je dus samen in je donsjas en regenbroek te wachten tot je was klaar is. Het zijn deze mensen die me weer ervan weten te overtuigen door te gaan en die me doen vergeten hoe erg ik het soms vervloek tijdens het lopen. Je komt in een soort flow met elkaar en dat is echt heel tof.

Dusss, we kijken wel hoe lang we dit nog gaan doen! (Spoiler: niet heel veel langer, want nu ik dit schrijf, zijn we al in een ander land).

Happy trails!