Evacuatie, Engelen, Eten & Einde

Na een heerlijke anderhalve zero in Kennedy North, waarbij we heel veel pannenkoeken aten, onze kleine (gehuurde) bear canister eindelijk in mochten leveren en geen permit wisten te scoren voor het volgende deel van de trail, gaan we vol goede moed (en illegaal) weer op weg. Het pad omhoog is makkelijk te volgen, maar bovenop de kam worden we verrast door zowel flinke windvlagen als smeltende sneeuwvelden op steile hellingen. Slechte combinatie, want door het smelten is de sneeuw zo onvoorspelbaar als maar kan zijn. Dit resulteert in postholen: wegzakken bij elke stap die je zet. Mega vermoeiend en het kan ook een natte voet betekenen, aangezien het smeltwater onder sommige sneeuwbruggen al een flinke stroom heeft gevormd. Wederom vervloek ik de sneeuw. 8 kilometer en 3 uur later zijn we er eindelijk doorheen en kunnen we, volgens de kaart, de komende kilometers heerlijk doorlopen.

We hadden ons voorgenomen er een flinke dag van te maken zodat we onze trailvrienden konden inhalen om de rest van de stretch samen te lopen. Echter, na 10 kilometer op de teller zien we ineens een hele groep op en langs de trail zitten, onder wie Squeezy, Sunny Side, Yard Sale, Einstein en Numb-Nom. Die hadden we natuurlijk nog lang niet verwacht! Het blijkt dat Einstein hard door haar enkel is gegaan en dat ze al een tijdje wachten op de Search & Rescue. Er cirkelt inderdaad al een helikopter boven het gebied, dus met z’n allen proberen we de aandacht van het apparaat te trekken, zodat de S&R precies weet waar ze moeten zijn. Maar dan lijkt de helikopter ineens om te draaien, om niet meer terug te keren. Een berichtje op de satelliettelefoon leest dat er te veel wind is om te landen; ze zullen een grotere helikopter sturen uit een andere county. Inmiddels hebben we allemaal al eens met het proces van een evacuatie te maken gehad en weten we dat dat betekent dat we hier nog wel even zullen zitten. Tussen de hellingen is het echter heerlijk weer, waait het niet zo hard én er zijn geen muggen (HOEZEE), dus maken we er het beste van. Einstein ligt met haar voet omhoog in haar mummy slaapzak en wij zitten er allemaal omheen op onze matjes onze snacks te eten (Poptarts, M&M’s en verkruimelde chips uit een ziplock lepelen). Op dit moment zijn we allemaal volledig geïnvesteerd in deze evacuatie en leggen we ons erbij neer dat het geen lange wandeldag zal worden. Jona kan gelijk z’n sokken en schoenen laten drogen in de zon, want vlak voordat we de groep aantroffen, is hij nog even in een beekje gestruikeld; toch iets te zelfverzekerd over een natte boomstam heen gedarteld. Wel een beetje grappig.

Na een dik uur ontvangen we opnieuw een berichtje: ook de grotere helikopter kan niet landen vanwege de wind. MAAR, niet getreurd! Ze sturen… PAARDEN! Paarden?! Ik zie meteen voor me hoe aan de cowboys bij Kennedy North wordt gevraagd wie er wil vrijwilligen (“I volunteer as tribute!”). Einstein reageert gelukkig enthousiast op dit bizarre plan C, maar herinnert zich ook, samen met de rest van ons, al die trage en vervelende kilometers door de sneeuw die we net hebben afgelegd. Hoe gaan de paarden dat doen? We besluiten collectief dat we ons dáár niet druk om gaan maken én dat we officieel niet verder gaan lopen vandaag. Dit gaat toch zeker een uur of 3, 4 duren, dus we verplaatsen ons een paar honderd meter naar beneden, waar de grond semi-vlak is en waar we ons kamp kunnen opzetten. Wat een dag! De hele middag zijn er al bekenden en onbekenden van ons langsgekomen die even stoppen om een praatje maken. Best een sociale aangelegenheid, zo’n “nero” (nearly a zero) op de trail! Wel zijn we maar gestopt met snacks eten, want we zijn tenslotte net begonnen met dit deel en moeten nog 110 kilometer lopen voor we weer in de bewoonde wereld zijn. Irritant, want juist als je niks zit te doen, steekt die onstilbare hiker honger de kop op. MEER M&M’S!

Helaas, om een uur of 5 krijgen we bericht dat de paarden vandaag niet zullen komen. Wat ze in die 2 uur daarvoor dan hebben gedaan, weet niemand, maar plan C is dus van de baan. Plan D is dat ze morgenochtend vroeg een nieuwe helikopter sturen én alsnog de paarden mobiliseren. Uhuh. We zijn er inmiddels een beetje lacherig over geworden en maken er een gezellige avond van met z’n allen, maar ergens is dit natuurlijk helemaal niet relaxed. Als we pas 10 km van de trailhead verwijderd zijn en het is nu al zo’n onderneming om iemand te evacueren, ben ik blij dat het ‘maar’ een enkel is waar we mee zitten.

VERRASSING! Helikopter nummer 3 verzaakt ook. Er is nog steeds te veel wind, dus nu is het wachten op de paarden. We hebben geen idee hoe laat ze komen, dus doen we wederom niks. Om een uur of 11 krijgen we eindelijk bericht van twee passerende hikers dat ze de paarden hebben gezien. Hoera! Ze zijn dus onderweg, gelukkig! Inmiddels begint iedereen die niet geëvacueerd wordt een beetje onrustig te worden, want een volle dag niks doen behalve je voorraad opeten, voelt niet oké. Vooral Yard Sale wil graag verder, want haar moeder is over vier dagen in South Lake Tahoe en huurt daar een Airbnb. Wij zijn ook uitgenodigd om daar te verblijven, maar hadden er al rekening mee gehouden dat we een dag later zouden aankomen. Nóg een dag later zou wel erg zonde zijn van het aanbod tot gratis verblijf, dus ook wij hopen dat die paarden opschieten.

“De paarden zijn omgekeerd, want ze zaten vast in de sneeuw”. WAAAT! Dat meen je niet! Ergens hadden allemaal wel rekening gehouden met dit scenario, maar het betekent wel dat ook plan E daarmee overgaat. Toch? Robin Hood en Waffles, onze andere vrienden die een dag later zijn gaan lopen, hebben onze nederzetting bereikt en geven ons dit nieuws, gezamenlijk met wat fikse pijnstillers die de cowboys hadden meegenomen. Ze leggen uit dat de paarden tot hun buik diep in de sneeuw liepen en aan het postholen waren, zodanig dat het gevaarlijk was voor de paarden zelf. Manmanman! Je verzint het ook niet. Na wat heen en weer berichten met de cowboys, blijkt dat ze niet al te ver weg zijn en we besluiten Einstein zo goed en kwaad als het kan weer terug omhoog te helpen. Twee ondersteunen haar en één neemt haar tas mee, dus onze solidariteit zit er officieel op. Tijd om meters te maken! En hopen maar dat alles goed komt.

Het blijkt al snel dat het steile sneeuwgedeelte voorlopig het laatste stuk technische trail was, want we vliegen vooruit. Het pad is minder rotsachtig en veel glooiender dan de vele honderden kilometers hiervoor. Heerlijk! Uiteindelijk presteren we het om nog 23,5 km af te leggen in 5 uur tijd! Wel betekent dat dat het al bijna donker wordt als we ons kamp opzetten en om de één of andere reden is het ineens ijskoud! Brrr! Muts, handschoenen, dikke sokken, thermolegging aan, snel koken en dan de tent in. Wederom prijzen we onszelf gelukkig met onze 4-seizoenen tent, want sommige van die lichtgewicht tentjes hebben niet eens een gesloten zijkant. Yikes! Einstein heeft overigens laten weten dat ze veilig bij de trailhead is aangekomen, waar haar ouders haar op hebben gehaald. Fjuuw, dan is die saga in ieder geval voorbij.

De volgende dag verlaten we als laatsten het kamp, want het is koud en de vaardigheid om half 7 te beginnen met lopen, bewaren we voor zeldzame momenten waarbij we een hoge bergpass over moeten of wanneer we op tijd in town moeten zijn voor een gratis pannenkoek o.i.d.. Ik begin heel dapper in een korte broek, maar word op de eerstvolgende bergkam door een ijzige wind gestraft. M’n benen zijn zo rood van de kou dat ik bij de eerste de beste boom voorbij de kam een lange broek uit m’n tas sta te vissen. Waarom is het ineens winter?! Het warmt maar minimaal op vandaag en ik merk dat m’n spieren ook niet zo willen. Op het moment dat ik mentaal bijna de handdoek in de ring gooi, komt er een andere hiker ons inhalen met een fantastische boodschap: ‘trail magic’ bij de snelweg! Waaa! Volgens mij heb ik het nog nooit over trail magic gehad op deze blog, simpelweg omdat ik het nog niet echt heb ervaren (behalve van Mom Cut), maar trail magic wordt ‘gegeven’ door trail angels. Deze mensen zijn zelf fervent hiker, hebben zelf ooit een soortgelijke thru-hike gelopen of hebben zoveel respect voor ons, dat ze ons onderweg willen helpen. Dit kan zijn door een aantal gallons water neer te zetten op een punt in de woestijn waarop hikers anders te veel moeten meedragen. Het kan ook iemand zijn die zijn huis beschikbaar stelt voor een douche en een nacht slapen, of iemand die een lift aanbiedt vanaf een moeilijk bereikbare side trail. Of bijvoorbeeld Mom Cut, die ons niet alleen een lift gaf, maar ook onze pakketjes voor ons heeft meegenomen om op een later moment naar ons op te sturen. Anders gezegd: het zijn echte life savers op momenten dat je het niet verwacht, maar wanneer het soms zó welkom kan zijn.

Dus deze belofte van ‘trail magic bij de snelweg’ is buitengewoon aanlokkelijk. Uiteraard rekenen we nog steeds nergens op, want het kan ook heel goed zijn dat ze er inmiddels al niet meer staan of dat wat ze aanbieden niet meer voorradig is. We besluiten hoe dan ook op die plek te gaan lunchen, dus dat geeft mij en mijn onwillige lichaam toch weer wat ‘pep in de step’ voor de komende mijl.

We dachten misschien dat er wat drankjes zouden zijn, misschien een reep chocola of een appel. Maar deze trail magic is meer dan we ooit hadden durven dromen! Zodra we de snelweg zijn overgestoken (2 baans, middenin het bos, dus niet zo gevaarlijk als het klinkt) en de kleine parkeerplaats op lopen, zien we een heel station opdoemen. Drie mannen en een vrouw staan achter vouwtafels met alles erop wat we maar kunnen wensen: hete koffie, vier soorten salade, fruit, chips, popcorn, zelfgemaakte koekjes, koude drankjes, stukjes meloen en… pizza! De man die ons als eerste welkom heet, heet Alan en hij verontschuldigt zich meteen voor het feit dat hij alleen nog maar pizza heeft. ALLEEN NOG MAAR PIZZA?! In welke wereld is dát een probleem?! Het kan me niet schelen wat hij nog meer had, want pizza klinkt nu echt als een geschenk (van letterlijk een engel). Hij grijnst bij het zien van onze blikken en begint meteen het deeg te kneden (VERSE PIZZA!).

We sluiten ons aan bij de rest van de hikers die allemaal rondom het trail magic station zitten te schranzen. De trail angels doen me denken aan Oma, want ze blijven maar komen met eten en kijken extreem blij als ze nog weer een zelfgemaakte brownie aan je kwijt kunnen. En laat dat maar aan hikers over: die eten alles. Nu moet ik zeggen dat het natuurlijk dit keer nog niet zó lang geleden is dat we uit town weg zijn gegaan en dat ik dus niet de honger ervaar als na 7 dagen op de trail, maar het is zo’n moraal booster. Niet normaal. En ik kan er gewoon niet bij hoe deze mensen dit zo onbaatzuchtig doen. De andere hikers hebben ongetwijfeld al vaker trail magic ervaren, en ook Jona herkent deze vrijgevigheid van de Appalachian Trail, maar ik ben er helemaal ondersteboven van. Ik uit mijn verwondering tegen Alan en hij reageert met: ‘we zijn gewoon zo trots op jullie!’ Ergens bekruipt me het gevoel van imposter syndroom. Ik bedoel, wíj zijn niet bij het begin van de trail begonnen en dan heb ík ook nog eens de High Sierras overgeslagen. Verdien ik wel dit soort gulheid? Is het zo bijzonder wat ik doe? Ik denk het? Maar ik doe het vooral mezelf aan toch? Ik weet dat mijn ouders trots zijn en hoewel m’n vrienden me voor gek verklaren, ze ook bewondering voor me hebben. Het voelt dan toch vreemd om dit te accepteren van mensen die mij niet kennen. Maar hey! Het is zo chill en aardig en ik vreet me hoe dan ook vol. Zeker als je bedenkt dat er voor ons eigenlijk een zielige wrap met pindakaas en granola op het lunchmenu stond.

Na de angels onophoudelijk te hebben bedankt, gaan we weer met volle buiken en een goed humeur op pad. Het is nog steeds koud en zo extra lang stilzitten, heeft natuurlijk niet geholpen. Ik stuiter een beetje van alle koffie die ik heb gedronken en niemand is verbaasd dat ik na 5 minuten lopen al een gat moet gaan graven voor een grote boodschap. Jona’s lichaam reageert die nacht pas op de trail magic, waarbij hij zich ineens pijlsnel uit zijn slaapzak moet worstelen om op tijd een plekje te vinden dat niet in onze voortent is. Gelukkig lig ik in coma, want ik begrijp later van hem dat de uitdrukking ‘rot van binnen’ voor dit soort gelegenheden bedacht is. Onfortuinlijk, maar niet ongewoon na zo’n spontane schranspartij.

De dagen erna raken we langzaam de groep weer een beetje kwijt. Yard Sale is de eerste dag al vooruit gerend om op tijd bij haar moeder te zijn, maar de rest gebruikt het glooiende landschap om voor het eerst sinds de woestijn weer boven de 30 km per dag uit te komen. En ik wil dat ook écht graag, maar elke dag, na een kilometer of 20, beginnen mijn voeten te klagen. Het is alsof mijn schoenen ineens te klein zijn geworden, want ik voel m’n tenen verkrampt in de neus zitten en m’n hielen zijn eeltachtig en kapot. Not pretty. Toch blijven we elke dag tussen de 27 en 30 km lopen, want we willen graag op tijd bij Yard Sale in South Lake Tahoe aankomen.

Op onze laatste dag treffen we WEER trail magic aan, dit keer bij een visitor centrum en in de vorm van onbemande plastic bakken met appels, koude drankjes, cupcakes en chips. Wel met het verzoek maar twee items per persoon te nemen, anders is er niets meer over voor de volgende hikers. Wat een heerlijkheid weer! Daarna mogen we weer een paar flinke heuvels beklimmen met, wat mij betreft, te veel sneeuw. Ik hobbel inmiddels als een oude oma voort en kijk uit naar het moment dat we town bereiken. De laatste paar kilometer lopen we door afgebrand bos, wat iets naargeestigs heeft. Aan de voet van de dode bomen is wel alweer veel groen te zien, duidend op een natuur die zichzelf weer nieuw leven aan het inblazen is. Maar toch heeft het iets tragisch.

Hoera, de snelweg! Een flinke groep hikers staat al zijn geluk te beproeven met de duim omhoog. We zien zelfs twee meisjes hun lange haar losmaken om extra aandacht te trekken. Nou, dan weet je dat het een moeilijke lift is. Niet lang na onze aankomst stopt er echter al een auto: een echte Amerikaanse joekel met een langwerpige kofferbak waarin de eigenaar normaal slaapt. Met maar liefst 8 hikers kruipen we erin. Voor een halfuur zitten we volledig op elkaar gepropt met onze tassen en het is bloedje heet achterin. Maar een lift is een lift!

South Lake Tahoe is een uitgestrekt plaatsje waar een snelweg doorheen raast en, zoals de naam doet vermoeden, ligt het aan het schitterende Lake Tahoe. Het is erg toeristisch en er zijn veel gezellige barretjes en terrasjes waar de mensen met geld de nodige biertjes drinken. Wij hikers worden gedropt bij een supermarkt, maar omdat we diezelfde ochtend nog van trail magic hebben genoten, hebben we niet de honger die we normaal hebben als we in town komen. De gasten die bij ons in de auto gepropt zaten, zien we niet veel later gezamenlijk een gebraden kip soldaat maken; die hadden wel trek. Door wat miscommunicatie kunnen we pas morgen bij Yard Sale terecht, dus betrekken we voor vannacht een motelkamer in The Thunderchief Inn. Voor 80 dollar daar krijg je een flinke kamer met een koelkast, magnetron en een barre wifi-verbinding.

De volgende dag liften we naar een plek waar we onze was kunnen doen. Blijkbaar was dit niet mogelijk op loopafstand, dus daar zit ik dan, in m’n donsjas zonder iets eronder, op de passagiersstoel van een vreemde. Terwijl we onze was doen bij de laundromat, proberen we Yard Sale en haar moeder te contacten. Zij zouden ons ophalen als we klaar waren, maar we krijgen geen reacties op onze kostbare smsjes. Als ik besluit toch maar te bellen, blijkt dat ze niets hebben ontvangen, maar dat ze eraan komen. Manmanman. Wachten op een plek waar je letterlijk alleen je was kunt doen, is op z’n minst gezegd frustrerend, maar eenmaal aangekomen bij de Airbnb vergeten we dit direct. WAUW! De Airbnb is een groot, houten huis met een prachtig open woongedeelte met keuken en een vide die uitkijkt over het geheel. Onze slaapkamer is gigantisch, het bed is heerlijk en de aangrenzende badkamer is fantastisch. Ik wil zooo graag in het megagrote bubbelbad, maar ergens weet ik al dat daar geen tijd voor is. Ook wel zo leuk om even te socializen. De moeder van Yard Sale heet Rachel en is zo lief! Ze rijdt al de hele dag iedereen rond en heeft dus deze Airbnb voor 8 personen gehuurd zodat ze Yard Sale’s trailvrienden kan ontmoeten. Yard Sale zelf heet trouwens Hilary en is pas 18 jaar. Op de trail is daar niks van te merken, want ze is hartstikke zelfstandig en zo anders dan ik was toen ik 18 was. Echter, nu haar moeder er is, is ze echt weer een kindje en dat is leuk om te zien. Het voelt ook even of Rachel iedereens moeder is, want ze zorgt zo goed voor ons! Het is echt even een heerlijk, rustgevende dag waarop we veel eten en drinken, When Harry Met Sally kijken en ‘s avonds met onze andere trailvrienden bij het meer afspreken om te eten. Zo gezellig!

Daar bij het meer delen we ze ook mede dat wij inmiddels een belangrijke knoop hebben doorgehakt: ons trailavontuur zit erop. We hebben officieel de Sierras a.k.a. het mooiste stuk achter ons gelaten en als we nog door zouden willen lopen, dan zou ik waarschijnlijk eerst nieuwe schoenen moeten kopen, want m’n voeten zijn een uitwendig protest begonnen tegen mijn trouwe bergschoenen. Jammer en een beetje raar, want al die tijd in Zuid-Amerika heb ik er ook geen last van gehad. Je hoort echter hier op de trail dat voeten soms wel 3 schoenmaten groeien en dat vind ik maar een eng idee. Dan moet ik straks al m’n schoenen gaan vervangen; nee, bedankt. En hoewel het fijn is dat iederéén tijdens de trail kampt met blaren, pijn, verlies van nagels of gevoel in de tenen, verandert dat natuurlijk niets aan mijn persoonlijke situatie. Wat doen we onszelf toch ook aan met z’n allen…

Ook Jona heeft er vrede mee dat we hier afhaken, al valt het afscheid van de rest zwaar. Zij hebben nog zo’n eind te gaan tot Canada! En sommigen zijn échte trail-puristen die geen meter van de trail willen overslaan, zelfs als dat deel onder water of sneeuw staat. Gekkies. Hopelijk zien we ze ooit nog! Stuk voor stuk hebben ze geëxclameerd dat ze naar Europa komen, maar dat is altijd afwachten.

Na afscheid van iedereen te hebben genomen, boeken wij nog twee nachten in een ander motel in South Lake Tahoe, waar de wifi goed genoeg is om te kijken naar… vluchten! Vorige week heeft Jona’s zus een dochtertje gekregen en hoewel we natuurlijk wisten dat dat eraan zat te komen, merken we dat we dat nu toch wel heel erg missen. Na zes maanden op pad te zijn geweest en na zooo veel moois te hebben gezien en meegemaakt, zijn we erover uit dat we even een pauze nodig hebben. Dus… WIJ KOMEN NAAR HUIS! Mam, haal de eiersalade, Radler en appelflappen maar in huis, want we komen eraan!