La, Luxe, Lachen & Les

We vertrekken op een normale-mensen-tijd (8.00 uur) vanuit Shree Kharka in de richting van Yak Kharka. Het is een heerlijke ochtend en we lopen over een glooiend, overwegend vlak pad om een flinke heuvel heen. We passeren een stel dat we de afgelopen dagen elke dag tegen zijn gekomen en dat we elke dag al ingehaald hebben. Aan hun norse blikken te zien, zijn wij voor hen duidelijk aartsvijand nummer één hier op het circuit. Snap ik wel; ik zou ons ook irritant vinden, met onze geacclimatiseerde hoofden.

Het laatste stuk naar Yak Kharka toe, moeten we ineens erg afdalen, wat vervelend is, want dat betekent dat we straks ook weer flink zullen moeten stijgen. Het leven van een bergwandelaar gaat niet over rozen… Inmiddels kijk ik er erg naar uit klaar te zijn met de tocht. Hoe mooi het allemaal ook is, het vraagt ook weer het nodige van je, fysiek én mentaal. De gedachte het weer comfortabel warm te hebben is zo aanlokkelijk dat ik het liefst vandaag al de Thorong La pas over zou gaan. Ook slapen we al vijf dagen in lodges met een hurkwc en gek genoeg gaat dat boven een gat hangen toch op een gegeven moment vervelen.

Dat gezegd hebbende gaat deze trek wel echt een stuk soepeler dan de vorige. We lopen volgens iedereen ontzettend snel, terwijl we dat zelf helemaal niet zo doorhebben, en dat geeft elke dag een boost. Vandaag lopen we daarom ook door Yak Kharka heen naar Phedi, het basecamp voor de bergpas. De lodge waar we inchecken is op z’n best aggenebbes te noemen. De zon is al verdwenen uit het dal en op 4500 meter voel je je zwetende lijf direct afkoelen door de ijzige temperaturen. Onze kamer heeft vier harde bedden (een plank met een dun matrasje erop) en een klein raam. Dat laatste is in dit geval positief, want dan koelt het misschien wat minder af. Verder zou ik het willen vergelijken met een stenen varkensschuur. Nou ja, we doen het er maar mee!

In de woonkamer die we via de binnenplaats kunnen bereiken, is het druk en iedereen zit op elkaar gepropt rond de kachel. We kletsen wat met drie jongens die het Annapurna circuit met de fiets doen en zelf al tussen de zeven en vijftien maanden onderweg zijn vanuit Europa. Deze gasten zijn dus door onder andere Iran, Pakistan en India gefietst. Wow. Weet je, steeds als je denkt dat je iets geks doet of iets spannends, stoers of bijzonders, dan is er altijd wel iemand die dat weer topt. Er is altijd iemand gekker. Of dommer. Het is maar hoe je het ziet.

Als we die avond vroeg heel glamourous onze tanden poetsen in de hurkwc, komen we erachter dat het water (laat het alsjeblieft water zijn) rondom het gat bevroren is. Naast mijn eeuwige balanceeract is het nu dus ook zaak niet uit te glijden terwijl je je behoefte doet. HET WORDT ALSMAAR BETER! Het is altijd al een cadeautje als ik ‘s nachts niet hoef te plassen, maar vannacht vind ik het met de kou, het ijs in de wc en het feit dat er geen licht is extra belangrijk alles op te houden wat ik maar kan. Ik hoor Jona naast me zijn mantra mompelen: ‘baas over eigen blaas, baas over eigen blaas.’ En hem dan vijf minuten later toch gefrustreerd horen opstaan.

We zijn weer de laatsten die aan het ontbijt zitten die ochtend en de eigenaar van de lodge vertelt ons dat de eerste mensen al om 3.30 uur (!) zaten te eten. Niet oké hoor! Wij vertrekken vandaag even voor 7.00 uur en dat vind ik wederom vroeg zat. Wel heb ik ineens buikpijn tijdens het lopen, precies zo onder mijn backpackband. Na zo’n 10 minuten in de ontkenning ervan te hebben gehiked, doe ik toch maar mijn beklag tegen Jona, die voorstelt mijn tas even te dragen. Heb ik toch ineens mijn eigen porter. Heel lief natuurlijk, maar mijn ego vindt dat verre van leuk; ik was juist zo trots op het feit dat ik al die tijd, zonder problemen, zelf mijn tas heb gedragen. Gelukkig kickt de ibu snel in en na driekwartier neem ik mijn tas weer over. Vrrroem! Omhoog! Eigenlijk is het helemaal niet zo zwaar (als m’n buik normaal doet) en we lopen zoals we de hele trek al lopen: als een trein. Aangekomen bij de sneeuw, binden we maar gauw onze microspikes onder de schoenen en we lopen links en rechts mensen voorbij, onder wie een oude bekende: de Sloveense man uit Bhraka! Hoewel hij nauwelijks kan ademen hier op bijna 5400 meter, presteert hij het toch ons nog steeds de oren van het hoofd te kletsen. Knap!

Bovenop de pas aangekomen is het druk. Het zonnetje schijnt en er is bij uitzondering weinig wind, dus niemand haast zich aan de afdaling te beginnen. Er is zelfs een theehuis waar mensen rustig van een koffietje genieten. Welja! We nemen de omgeving en het uitzicht in ons op en eten weer een welverdiende snack (Snickers!). In de verte zien we de Sloveen met horten en stoten boven komen, om de paar meter zich over zijn wandelstokken buigend om weer op adem te komen. Zodra hij zich eindelijk bij de menigte rond het theehuis heeft gevoegd, glijdt hij onderuit op een stuk ijs. Kermend blijft hij een tijdje liggen, tot de hele pas zich over hem heeft ontfermd. Uit diverse tassen komen ehbo-kitjes tevoorschijn en de wond op zijn voorhoofd wordt onderzocht en met een pleister dichtgeplakt. Dat is nog eens een binnenkomer!

Jona had me al voorbereid op de afdaling en deze is, zoals hij al aangaf, heel lang en heel steil. Als je dus denkt dat je er bent na het bereiken van de top, kom je van een koude kermis thuis. Nog uren lopen we over gladde stukken sneeuw en ijs en daarna nog meer steile stukken losse stenen en gruis. Ik houd m’n microspikes maar om, ook al loop ik ze misschien helemaal bot op de rotsen. Dan glij ik voor de verandering niet elke meter tien keer weg. Normaliter ben ik namelijk vreselijk incapabel op dit soort hellingen, maar door de spikes ren ik naar beneden. Super!

Na in totaal zeven uur gelopen te hebben vandaag, komen we aan in Muktinath, een dorpje dat niks meer wegheeft van de bergdorpjes die we inmiddels kennen en meer aan het Wilde Westen doet denken. Saloon-achtige lodges en hotels ‘sieren’ de stoffige straten en we checken maar in bij één die er niet uitziet alsof er ineens cowboys uit komen lopen.

Vanaf Muktinath begint de weg weer en is er naast een jeep zelfs een bus te nemen, helemaal naar Pokhara of Kathmandu. Civilisatie is daarmee na slechts een paar dagen bergavontuur weer hervonden en dat is zowel jammer als oké. We vinden dat het mooi geweest is en onze naar momo’s snakkende lichamen besluiten een bus te boeken naar Pokhara. Vanwege de verkiezingen gaan deze echter pas twee dagen later weer, dus zijn we gedwongen een dagje te niksen in Muktinath. Prima. We hebben op zich tijd zat, dus we genieten van het eten, de zon en de uitstekende wifi. We ontmoeten wat leuke mensen in onze lodge en de Sloveen zoekt ons nog een keer op om zijn wond te laten zien. Hij lijkt er weinig last van te hebben, maar is nog in de ontkenning over de hechtingen die hij waarschijnlijk wel nodig gaat hebben.

Het was goed bedoeld van degene die ons het busticket naar Pokhara verkocht om ons voorin te plaatsen (vanwege mijn wagenziekte leek ons dat een goed idee), maar we hadden geen rekening gehouden met de eeuwige roulatie van locals die het voorste deel van de bus bezetten. Recht tegenover onze twee stoelen is een klein bankje, waarop we het eerste stuk van de reis triomfantelijk onze benen uitstrekken. Daarna komt er steeds iemand op te zitten, soms zelfs meerdere personen. Die zitten daar dan een beetje in je aura, met hun knieën tegen de jouwe aan. Enigszins ongemakkelijk. Niet zo ongemakkelijk als de geur die zich ineens verspreid wanneer een jongetje voorin de bus over de broekspijp van de man naast hem kotst. Het gezicht van het jochie wordt gepoetst, meerdere mensen trekken de kraag van hun shirt over hun neus en de man veegt achteloos zijn broek schoon met wat wc papier. Het hoort er allemaal bij en niemand kijkt er écht van op. Behalve ik. Yughhhh.

Ahhh, wat is Pokhara een verademing! Het is lekker warm, de momo’s zijn heerlijk ennn… Wendy heeft buikgriep. Toch iets verkeerds gegeten ergens… Heel naar en stom, maar ik prijs mezelf gelukkig met het feit dat ik niet in de bus met mijn darmen hoefde te worstelen. Of in de berghutten boven zo’n hurkwc. Vreselijk.

Twee dagen op bed met alleen bananen, zoute chips en ORS in mijn systeem en ik ben weer het voorzichtige baasje. Voor mijn eerste post-diarree outing gaan we naar de Movie Garden, een verborgen openluchtbioscoop met lekkere bankjes en stoelen en de optie om pizza en drankjes te bestellen. Superleuk! Elke avond wordt hier een kaskraker vertoond en vanavond kijken we Dallas Buyers Club. Een dekentje en een kaarsje erbij maken het helemaal romantisch, ware het niet dat ik mijn maag gevaarlijk hard tekeer hoor gaan ten teken van herstel. Hopelijk.

Tijd voor een beetje decadentie! Voor onze laatste drie nachten in Pokhara checken we in in een luxe hotel met een zwembad, een sportschooltje en een spa! Wat een heerlijkheid! Alles is schoon en netjes en de binnentuin is een oase van rust. De hotelstaf is erg proper gekleed en uiterst beleefd. Zelfs als schoongedouchte backpackers vallen we erg uit de toon hier. Maar dat mag de pret niet drukken! We lopen direct de spa in om even polshoogte te nemen. Na de laatste rare massage zijn we beiden erg sceptisch, maar hier ziet het er zo professioneel en sereen uit, dat we gelijk iets boeken voor vanmiddag.

‘Jona, slaap je?’ De handdoek bedekt zijn ogen en hij maakt geen enkele aanstalten op te staan na onze hoofd, nek en schouder massage. De rest van de avond is Jona als een zombie zo ontspannen: niet vooruit te branden en zo zen als maar kan zijn. De massage was een succes!

Een iets spannendere activiteit staat voor de dag erna op de planning: we gaan PARAGLIDEN! Ik heb van tevoren niet echt een idee of ik het leuk vind of doodsangsten ga uitstaan, maar het blijkt MEGAVET te zijn! De vlieger met mij en instructeur Kieran eraan gaat als eersten van velen de lucht in en waaaauw! Ik vind dit LEUK! Het is helemaal niet eng, maar juist erg ontspannen, terwijl je in een soort zitje boven de Nepalese heuvels, bossen en het meer bij Pokhara zweeft. Kieran doet al het werk, dus ik hoef alleen maar m’n ogen uit te kijken en te roepen hoe tof dit is. Mijn instructeur spreekt weinig Engels en peilt af en toe bij mij of ik nog ‘happy’ ben. Jazeker ben ik nog happy! Dit is fantastisch! Ik zit hier alleen maar te lachen op m’n zwevende troon. Na zo’n 25 minuten is het tijd voor de landing en hoewel ik me voorneem netjes op mijn voeten neer te komen, als de pro die ik graag wil zijn, beland ik natuurlijk op m’n kont. Het is oké, WANT DIT WAS ZO COOL! Even later landt ook Jona met een grijns van oor tot oor en we wisselen enthousiast identieke verhalen uit over onze belevingen. AANRADER!

We hebben ooit geprobeerd om thuis momo’s te maken, maar dit was verre van een succes en het resulteerde erin dat ik die avond patat moest gaan halen. Wellicht dat een kookcursus helpt! We zijn de enigen die vanavond komen opdagen voor de groepsworkshop bij hotel Diplomat, dus krijgen we privéles van het enthousiaste mannetje met flaporen. Eerst maken we het deeg, dan de inhoud en daarna begint het vouwen van de momo’s. Dit blijkt allemaal veel ingewikkelder en kunstiger te zijn dan we dachten en na veertig momo’s te hebben gemaakt, krijgt Jona als commentaar: ‘it’s still not really good’. Hahahaha. Ach, ze smaken alsnog erg lekker! Het mannetje laat ons niet gaan voor we zoveel momo’s op hebben dat we er zelf één zijn geworden en met het recept op zak rollen we terug naar ons hotel.

Dag Pokhara! Je was heerlijk en rustgevend en luxe en lekker, maar we moeten weer gaan. Terug naar Kathmandu. Even wat souvenirs kopen, curry eten bij ons favoriete Western Tandoori & Naan House (#nonspon) en ons opmaken voor het volgende avontuur, het laatste hoofdstuk van het grote WeJo reisjaar. ZIN IN!